Marjolein Knuit

De jongste op kantoor

Ooit, heel lang geleden, toen ik begon met werken, was ik de jongste op kantoor. Ik plaagde mijn eindredacteur met het feit dat ik geboren was in hetzelfde jaar dat hij begon bij de baas waar hij nu nog steeds voor werkte. Zo zou ik natuurlijk nooit worden! Inmiddels werk ik al bijna acht jaar op dezelfde redactie en kan ik wel zeggen dat ik bij het meubilair hoor.

Ik heb ook gewoon heel leuk werk: zorgen voor nieuwe educatieve content op Schooltv.nl. We hebben meer dan 10.000 video’s online staan en een groot deel daarvan heb ik online gezet. Dat is handig, want als iemand vraagt hoe het zit bij de rechten van die en die clip over sinaasappels uit Italië, weet ik gelijk welke hij bedoelt. Ik ben een soort wandelend archief (alleen jammer dat niemand graag met archieven praat op borrels en zo).

Aan de andere kant is het ook gevaarlijk om zo lang ergens te werken dat je dingen met je ogen dicht kunt doen. Ik vond het bijvoorbeeld best wel confronterend toen ik vijf jaar na mijn aanstelling de rechten van clipjes moest verlengen die ik vijf jaar eerder online gezet had (beeldrechten verlopen vaak na vijf jaar). Wat, zit ik hier al zo lang?! En toen een collega laatst aan me vroeg waarom ik iets op een bepaalde manier doe, hoorde ik mezelf zeggen: ‘omdat ik het altijd zo heb gedaan!’ Omg, ik klonk als een vastgeroeste werknemer die nooit meer weggaat, met z’n broodtrommeltje en z’n vaste contract (check!).

Ook aan andere dingen merk ik dat ik ouder word. Zo is er bij ons op het werk sinds kort een jaarlijkse innovatie-challenge waar ik nog nooit aan heb meegedaan, lijken de stagiaires steeds jonger te worden en heb ik nog steeds geen Snapchat. En ik ben zwanger, maar dat is op zich geen symptoom van ouder worden. Dus headhunters die dit stukje lezen, stop maar, jullie hebben op korte termijn toch niks aan mij.

Dus ja, ik ben ineens te oud geworden om te solliciteren op functies waar je net afgestudeerd moet zijn. When did that happen? Maar gelukkig ben ik toch niet van plan om binnenkort van baan te wisselen en bij al die bedrijven die een negen-tot-vijf-mentaliteit niet op waarde kunnen schatten hoef ik toch niet te werken want de kinderopvang is maar tot half zeven open. Achja, ik vind het niet erg om bij het meubilair te horen, zolang ik maar geen lelijke oude servieskast ben die niemand wil.

Vijf dingen die wel leuk zijn aan wonen in een nieuwbouwwijk

Hooglanderveen bij Amersfoort VathorstTwee van mijn grootste angsten zijn onlangs werkelijkheid geworden: ik ben 30 geworden en ik woon in een nieuwbouwwijk. Het eerste valt natuurlijk in de categorie ‘de dag die je wist dat zou komen’, maar dat nieuwbouwhuis had ik niet van mezelf verwacht. Ik zag mezelf eerder in een charmant jaren ’30-huis met ensuite-deuren, krakende houten vloeren en een eeuwenoude blauwe regen boven de voordeur. In plaats daarvan woon ik sinds een paar weken in een strakke middenwoning met een standaard woonkamer, industriële gietvloer, en een lap kunstgras in de achtertuin. En ik ben er nu al helemaal aan verknocht! Dus als jij net als ik de neiging had om met een grote boog om nieuwbouwwijken heen te rijden, lees dan vooral even verder.

1. Je kunt een nieuwbouwhuis helemaal customizen

Toen we voor het eerst bij ons huis gingen kijken, had ik nog helemaal geen gevoel bij het huis. Ik zag vier muren en een dak. Vanbinnen was het nogal kaal en sfeerloos. Zo zag mijn droomhuis dat ik in vele uren op Pinterest bij elkaar had gepind er helemaal niet uit! Gelukkig zag mijn vriend wel de mogelijkheden die dit blanco canvas bood. En inderdaad, de saaie witte keuken ziet er supergaaf uit met een mintgroen kleurtje op de muren en een stoer kookeiland erin. Onze houten meubels geven gelijk sfeer aan de woonkamer, terwijl er nog niet eens gordijnen voor de ramen hangen en er nog steeds geen kleed op de vloer ligt.

2. Alles is lekker in de buurt

Nieuwbouwwijken worden vaak aan de rand van dorpen of steden gebouwd, maar regelmatig worden het al snel dorpjes op zich. Amersfoort Vathorst is zo’n dorpje (hoewel we officieel trouwens in Hooglanderveen wonen). Ik kan in 20 minuten naar het centrum van Amersfoort fietsen, maar in Vathorst zelf zit pretty much alles wat je nodig hebt. Supermarkten, kappers, huisartsen, sportscholen (oke, ik moet me nog steeds inschrijven) en een Hema. Ik kan zelfs op de fiets naar de Ikea. Wat wil een mens nog meer? En nieuwbouwwijken zijn vaak prima te bereiken met de auto en het openbaar vervoer. In Barneveld woonde ik maar 5 minuten lopen van het station, hier zijn het er nog minder!

3. Alles is lekker nieuw

Ons huis is gebouwd in 2007 dus we zijn niet de eerste bewoners. Maar het voelt, oogt en ruikt nog steeds lekker nieuw. Geen rottend hout, lekkende dakgoten en krakende deuren. En nieuwbouwhuizen hebben mooie hoge plafonds van 2 meter 70; plak er een plafondlijst op, hang een kroonluchter op en je waant je bijna in een grachtenpand.

4. Het hele sociale gebeuren

Ik kom dan wel uit een dorp, ik ben niet zo goed in praatjes maken met buren en postbodes, dus dat deed ik in ons appartement dan ook weinig. Behalve met de bejaarde buurman onder ons die elk gesprek afsloot met ‘goed bekeek’n’. Hier in Vathorst wonen veel meer mensen zoals wij; 30+’ers met een goede baan en vaak met een gezin. We hebben het ook wel getroffen met een buurman die wijnhandelaar is en een buurvrouw die een kapsalon aan huis heeft. En eigenlijk is het best wel leuk om gereedschap te kunnen lenen bij de overbuurman en samen hamburgers te eten op de buurtbarbecue.

5. Vloerverwarming!

Ik weet eigenlijk niet in hoeverre vloerverwarming standaard is in nieuwbouwhuizen, maar naast de knusse zolderkamer (met puntdak en schattig raampje, echt niet normaal zo mooi) was dit toch wel een van de USP’s van ons huis! Ik verheug me nu al op herfstige zondagen waarop ik met blote voeten door het huis kan lopen.

zolderkamer
Ik wil niet opscheppen, maar ons nieuwbouwhuis in net-geen-Vathorst is gewoon de bom. Ik voel me echt een bofkont als ik langs alle mooi hofjes en oude boerderijtjes (die staan er ook gewoon) in onze wijk fiets. Alsof ik op vakantie ben in een soort real-life Center Pars, maar dan zonder de tokkies. De witte rieten hartjes aan sommige voordeuren neem ik dan maar voor lief.

Een les over leverworst: Keuringsdienst van Waarde in de klas

kvw

De Keuringsdienst van Waarde ontrafelt de geheimen achter alledaagse producten uit de supermarkt. Want waarom kost leverworst maar 62 cent, en hoe wordt tonijn eigenlijk gevangen? Dat levert hele leuke en leerzame televisie op waarvan wij bij Schooltv dachten: dat is leuk voor het voortgezet onderwijs!

Hapklaar lesmateriaal

Net als Nieuwsuur, Andere Tijden en Tegenlicht wordt de Keuringsdienst van Waarde nu ook bewerkt voor in de klas. En het leukste is: dat mag ik doen. Uit alle afleveringen van de Keuringsdienst zoek ik de afleveringen die de meeste raakvlakken hebben met het onderwijs, vaak voor de vakken aardrijkskunde, economie en maatschappijleer. Ik schrijf een nieuwe voice-over (het inspreken laat ik aan iemand anders over) en kort de aflevering in tot een hapklaar brokje lesmateriaal. En ik maak er ook werkbladen bij met vragen en opdrachten. Over hapklaar gesproken.

Angorakonijnenfabrieken

Het is erg leuk om in het enorme archief van de Keuringsdienst te grasduinen, die over echt bijna alles een aflevering heeft: van bevergeil tot ossenstaart en potgrond. De Keuringsdienst komt zo op bijzondere plekken, en het is super dat we die angorakonijnenfabrieken en bananenplantages op deze manier in de klas kunnen brengen. Alle afleveringen van Keuringsdienst van Waarde in de klas zijn te bekijken op de website van Schooltv.

Mijn favoriete stukjesschrijvers

Dit blog was ooit bedoeld voor alle geweldige stukjes die ik zou gaan schrijven. Sinds ik werk en ook nog een succesvol kookblog in de lucht probeer te houden, komt het daar niet zo van. Komt ook doordat ik gelijk op Twitter op allerlei leuke plaatjes en filmpjes ga klikken als ik even niet weet hoe ik verder moet. Maar goed, bij gebrek aan eigen materiaal hier een opsomming van mijn favoriete schrijvers. Ter lering ende vermaeck. (Voor mezelf vooral). Lees meer

Indo’s zeggen ‘al’

Ik ben natuurlijk geen Paulien Cornelisse, maar ik heb een taalfenomeen gesignaleerd waarover ik graag een stukje wil schrijven. Een doodgewoon Nederlands woordje, maar de manier waarop het door Indo’s wordt gebruikt, zorgt bij Nederlanders altijd voor opgetrokken wenkbrauwen en verbaasde gezichten.

Omdat ik al geruime tijd samenwoon met zo’n Indo ben ik inmiddels redelijk geïntegreerd dus ik weet waar ik het over heb. Het woordje al. In de betekenis van ‘reeds’. Maar nou komt het: voor Indo’s is ‘al’ het antwoord op een vraag. Punt. Vraag bijvoorbeeld aan een Indo wanneer hij gaat verhuizen als hij net verhuisd is en hij antwoordt met ‘al’.

In het begin is het gek, maar eigenlijk is het superlogisch. De Indo is dus al verhuisd. Waarom zou je daar meer woorden aan vuil maken? ‘Al’ says it all. Ik heb ‘al’ geïntroduceerd bij mijn collega’s en het is een groot succes. Als ik vraag of er nog iemand koffie wil en er is net een rondje gehaald roept iedereen in koor: ‘al!’.

Nu vraag ik me alleen af of er ook een woordje bestaat voor dingen die je nog niet hebt gedaan. Het tegenovergestelde van ‘al’ zeg maar. ‘Nog’ misschien? Dus dat je nog boodschappen moet doen en dat je partner aan je vraagt ‘ben je nou al naar de Appie geweest?’ En dat je dan antwoordt met ‘nog’! Ik weet niet. Eerst maar eens kijken of we heel Nederland aan het ‘al’ kunnen krijgen.

Iedereen wordt dertig

Als je in de twintig bent, denk je dat iedereen om je heen ook in de twintig is. Op zich niet heel raar, want je omringt je vaak met leeftijdgenoten. Maar ineens wordt iedereen dertig. En jij dus ook binnenkort. Terwijl ik zelf het gevoel heb dat ik nog maar net ben afgestudeerd. Toch ben ik al 28. En ik weet nog steeds niet wat hypotheekrenteaftrek betekent.

Want dertig, dat klinkt als bakfietsmoeder (of –vader), vast contract en gelukkig getrouwd. Dat ben ik dus allemaal niet. En nu iedereen in mijn omgeving in rap tempo zwangere buiken dan wel inhammen aan het ontwikkelen is, begin ik me af te vragen of ik een beetje op schema lig met alles.

Gelukkig is er geen wet die voorschrijft wanneer je wat bereikt moet hebben. En niet alles wat op je bucketlist staat hoef je voor je dertigste gedaan te hebben. Want wat blijft er anders nog over om als dertiger van te dromen? Je hebt mensen die op hun 25e de hele wereld al hebben gezien. Gewoon, dan hebben ze dat maar vast gehad. Je hebt ook mensen die hun hele leven al vooruit hebben gepland. Zoveel kinderen, dit huis, deze baan.

De meeste dertigers die ik ken klooien echter maar wat aan. Een vriendje hier, een baantje daar. En ze weten misschien ook niet allemaal wat hypotheekrenteaftrek betekent. Dat vind ik een geruststellende gedachte. Het zou toch saai zijn als je op je dertigste alles al gezien, gedaan en ontdekt hebt. Ik doe gewoon wat ik leuk vind, wanneer ik het leuk vind. 30 word ik toch wel.

Hardlopen

hardlopersEen tijdje terug ontving ik een reminder van mijn sportschool: of ik niet wilde vergeten driehonderdzoveel euro over te maken voor weer een jaar sporten. Gelukkig was er iets misgegaan met de automatische incasso, want anders had ik er misschien niet eens bij stilgestaan dat dat verdorie best veel geld is voor iets wat ik niet eens leuk vind.

Op zoek naar een andere sport dus, bij voorkeur iets leuks. Ik dacht dus niet gelijk aan hardlopen. Mijn vriend loopt hard, net als de rest van de wereld tegenwoordig, en het was niet eerder in me opgekomen om het ook eens te proberen. Ik, die liever een trein mist dan ervoor te rennen. Maar ja, er komen geen kleedkamers met kakelende huisvrouwen en ingewikkelde apparaten bij kijken en bovendien is het gratis.

Nouja, gratis. Ik heb nog nooit zoveel geld betaald voor een paar lelijke schoenen. Je komt binnen in zo’n hardloopwinkel, laat een medewerker je loopje analyseren en bidt dat ze niet met de allerlelijkste schoenen terugkomt uit het magazijn. Voor vrouwen als ik de omgekeerde wereld: je zegt niet welke schoenen je wilt, maar je krijgt gewoon de schoenen die bij je voet passen. Ook als die eruitziet alsof hij is nog is gebruikt bij de maanlanding.

Verder schaf je een degelijke sportbeha aan, een strakke hardloopbroek en een paar vochtafdrijvende shirts, hardloopsokken en eventueel een sportarmband voor je mobiele telefoon. Alles bij elkaar kost dat ongeveer net zo veel als het jaarabonnement bij de sportschool dat ik net had opgezegd, maar goed. Het motiveert me wel om braaf mijn rondjes met Evy te doen. En bovendien vind ik het gewoon leuk om rond te lopen in mijn hippe hardloopoutfit.

Mijn doel? 5 kilometer schijnt goed te doen te zijn. Normaal gesproken zou ik daar de auto voor pakken, maar ja, daar word je niet fitter van. 5 kilometer dus, en misschien af en toe een paar honderd meter om m’n trein te halen.

Waving At The Sun van Bettens: een luisterplaat over gletsjers en ontberingen

Waving at the sun, Bettens

De band die we kennen van nummers als ‘Not an addict’ en ‘Everything for free’ heeft een nieuwe plaat: Waving At The Sun. Een bijzondere cd, om meerdere redenen. Het is de soundtrack bij een documentaire over een poolexpeditie. Denk gletsjers, kou en ontberingen. Gert en Sarah Bettens hebben daar twaalf liedjes bij gemaakt. Sommige met het vertrouwde K’s Choice-gevoel, maar ook een aantal instrumentale songs.

Gert en Sarah Bettens hebben Waving At The Sun uitgebracht onder een nieuwe naam: Bettens. Het is een zijproject, en geen poprock-album zoals je van K’s Choice misschien zou verwachten. En dat is handig om te weten voordat je cd aanschaft: het is een plaat waar je misschien even aan moet wennen.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl

Stap voor stap mooie foodfoto’s maken met Simone van den Berg

foodfotografieboek, Simone van den BergGerechten kunnen er nog zo smakelijk uitzien, als ze slecht zijn gefotografeerd zullen ze niemand verleiden. Als foodblogger besteed ik altijd veel aandacht aan het fotograferen van mijn toetjes en taarten. De ene keer lukt dat beter dan de andere, dus de handige tips van collega Simone van den Berg zijn meer dan welkom! In haar boek geeft ze tips voor het fotograferen van eten, in begrijpelijke taal en zonder al te technisch te worden.

Foodfoto is eigenlijk geen woord, geeft Simone van den Berg toe in de inleiding. Maar sinds iedereen zijn eten fotografeert op instagram en de foodblogs als paddenstoelen uit de grond schieten, is het een logische en begrijpelijke term. En een vak apart, want een goede foodfoto vereist meer dan een mooi tafelkleedje en een goede camera. Lees meer

Nynke van der Laan: “ik wil mensen verleiden met mijn schilderijen”

Nynke van der Laan, expositie schilderijen om je vingers bij af te likkenTaarten en cupcakes zijn voor veel mensen onweerstaanbaar. Voor kunstenares Nynke van der Laan was dat de aanleiding om gebak te gaan schilderen, zo realistisch mogelijk: “Ik probeer met mijn schilderijen dezelfde reactie uitlokken als echte gebakjes.” Haar werk hangt tot en met 30 november bij taartenwinkel Tante Suiker in Hilversum.

Nynke van der Laan (1984) heeft bijna de 3-jarige opleiding realistische schilderkunst aan de academie Renshof afgerond. Daarnaast werkt ze als onderzoekster bij De Universiteit Utrecht. Ze is gepromoveerd op verleiders in de voedingsindustrie. Als je met haar praat merk je dat voeding haar buitengewoon bezighoudt: “eten is voor ons in de westerse wereld heel alledaags, maar het houdt ons ook continu bezig: wat eten we vanavond, welke boodschappen moet ik doen? De psychologie achter onze keuzes vind ik heel interessant”.

Lees de rest van dit artikel op Cultuurbewust.nl