Marjolein Knuit

9 nadelen van borstvoeding

Voordat Milo werd geboren, had ik nauwelijks stilgestaan bij de vraag of ik borstvoeding zou gaan geven. Het leek me eigenlijk vrij logisch, en de fles kon altijd nog als het aan de borst niet zou lukken. Iedereen zei altijd dat het zo makkelijk was, dat je het altijd bij de hand hebt en dat het altijd op temperatuur is. En borstvoeding is natuurlijk ook het beste voor je kind. Alleen maar voordelen dus, dacht ik. Vier maanden later kan ik inmiddels een heleboel nadelen opsommen waar ik van tevoren niet aan had gedacht. Lees meer

Laura’s bakery basisbakboek – bakken zonder gedoe

Lauras bakeryIedereen die wel eens iets bakt, kent het foodblog van Laura Kieft: Laura’s bakery. Een frisse site, met zowel zoete als hartige recepten die makkelijk te maken zijn. Superfijn dus dat er nu ook een boek is: het basisbakboek van Laura’s bakery. A word of warning: alleen voor zoetekauwen!

Het eerste dat opvalt is de vrolijke uitstraling van het boek. Je krijgt gelijk zin om erdoorheen te bladeren. En alles ziet er even lekker uit! Laura begint met een introductie van zichzelf (inclusief schattige kinderfoto) en een heleboel baktips en basisrecepten, voor bijvoorbeeld botercrème en ganache. Altijd handig.

Van cake en brownies tot taarten en schuimpjes

De recepten dan! Een heleboel cakes, that’s for sure. Laura laat zien hoe je een ouderwetse cake spannend en verrassend kunt maken met lekkere vullingen en toppings. Dan volgt mijn favoriete hoofdstuk: brownies! met salted caramel, cookie dough en pindakaas: ik wil ze allemaal proberen! Met de hoofdstukken over taart en biscuit kun je je helemaal uitleven in de keuken. Laura’s recept voor lemon meringue pie is hier in huis al jaren favoriet. Als laatste zijn schuimpjes aan de beurt. Nooit geweten dat je daar ook gewoon chocolate chips of aardbeienjam door kunt gooien. Supersimpel eigenlijk, en zo lekker!

Lees de rest van deze review op mijn blog toetjesentaarten.nl!

De babykamer (deel 2)

Babykamer mintgroen steigerhoutGelukkig duurt een zwangerschap negen maanden! Anders had ons kindje misschien wel op de elektrische piano moeten slapen die maandenlang op zijn kamertje stond. Maar de kamer is af, en deze aanstaande mama is helemaal tevreden!

Mijn vriend ontpopte zich tijdens mijn zwangerschap ineens tot echte Nico of Lodewijk of hoe al die tv-klussers ook heten tegenwoordig, en timmerde eigenhandig een superstoere lambrisering van steigerhout in elkaar. Niet veel later stonden er een prachtige tweedehands commode en ledikantje in mijn lievelingskleur, mintgroen. En toen kon het grote inslaan beginnen: het bedje moest natuurlijk gelijk opgemaakt worden met versgewassen en gestreken lakentjes en de commode vroeg gewoon om stapels hydrofiele luiers, monddoekjes en weet ik wat er allemaal op mijn uitzetlijst stond, maar ik heb het allemaal gekocht.

En toen kwamen de kleertjes en de knuffels. Elke keer dat ik bij de Hema was kocht ik wel iets, een schattig broekje of shirtje. Maar het hoeft van mij echt niet allemaal het nieuwste van het nieuwste te zijn. Ik was dan ook superblij met de gebreide vestjes en truitjes waar mijn schoonmoeder mee aan kwam zetten. Superretro, want er zitten dingen tussen die mijn vriend meer dan 30 jaar geleden zelf ook nog heeft aangehad! En ook mijn favoriete knuffels heeft zijn oma zelf gebreid. Dus hoe hebberig ik ook word van al die superhippe baby-accounts op Instagram, de leukste accessoires worden hier gewoon zelfgemaakt! Nouja, bijna allemaal dan, op de Artis de Partis-knuffel die ik tegenkwam op de rommelmarkt na.

Het meeste wat je nodig hebt op een kinderkamer valt onder de categorie ‘noodzakelijk’, of min of meer noodzakelijk: een bedje, een badje, een aankleedkussen, dat soort dingen. Maar het moeilijkste vond ik de dingen die meer ‘voor de leuk’ waren. Maanden heb ik nagedacht over wat voor stoel ik op de babykamer wilde, voor voeden enzo. Een schommelstoel, geen schommelstoel? Een afgeleefde fauteuil van Marktplaats? Avond aan avond scrolde ik heel Marktplaats over. Uiteindelijk is het zo’n hippe witte nep-Eames schommelstoel geworden, met een schapenvelletje erover. Een van de weinig dingen die ik nieuw heb gekocht! Heel Pinterest-verantwoord, maar vooral goedkoop, fijn en makkelijk naar een andere kamer in huis te verplaatsen.

Ik ben benieuwd hoe de babykamer bevalt als de kleine er eenmaal is, en of ie zich er beetje thuis voelt. Ik ben in elk geval helemaal verliefd op zijn kamertje. Nog een paar weken en dan weten we het!

Nesteldrang of koopdrift?

babykleertjes op commodeLiep ik vroeger de rekken met kinderkleding altijd straal voorbij, nu ik zwanger ben kan ik de HEMA niet meer uitlopen zonder iets te kopen! Nu ik 30 weken zwanger ben begint het baby’tje in mijn buik steeds echter te worden. Hij laat me elke dag even voelen dat ie er is door met een voetje, elleboog of handje (geen idee wat het is) even tegen mijn buik te boksen of schoppen. We verheugen ons heel erg op zijn komst en er verschijnen steeds meer babyspullen in huis. Nesteldrang, noem ik dat liefkozend. Koopdrift, vindt mijn vriend.

Ik hoef echt niet van alles het nieuwste van het nieuwste. Ik heb voor een zacht prijsje een schattige commode en ledikant gevonden op Marktplaats, de wieg hebben we geleend en de oma van mijn vriend is aan het breien geslagen. Zo lief! Maar toch kan ik de HEMA niet in lopen zonder er weer uit te komen met een nieuw rompertje, truitje of broekje. Altijd handig om iets met korte mouwen te hebben voor als het warm is, of in een maat waar ik nog niet zoveel van heb. Achja, ik heb altijd wel een excuus.

En dan heb ik nog een zwakke plek: Instagram. Sinds ik zwanger ben, ben ik allerlei accounts gaan volgen met de hipste babykleding en babykamers. Superleuk, maar ook gevaarlijk voor een aanstaande moeder die natuurlijk het allerleukste kind op de wereld gaat zetten. Gelukkig ben ik nuchter genoeg om niet impulsief allemaal kleertjes met ananasprints te bestellen, a 20 euro per broekje dat mijn kind maar vier weken aan kan. Maar ergens zou ik het stiekem best wel willen!

Ik ken moeders die nog nooit een voet over de drempel van de Prenatal hebben gezet omdat ze alles voor hun baby-uitzet van familie en vrienden hadden gekregen. En dan bedoel ik echt alles he, van mutsjes en slaapzakjes tot box en kinderwagen. Eerst was ik daar best een beetje jaloers op, lekker makkelijk! Maar eigenlijk vind ik het gewoon hartstikke leuk om mijn hormonen af en toe hun gang te laten gaan in een willekeurige babywinkel, de auto vol te laden en thuis een nieuwe lading verse babykleertjes op te vouwen en te bedenken hoe ons kindje daar straks in op het aankleedkussen ligt.

Is dat koopdrift? Het hoort ook een beetje bij de voorpret denk ik, en voor mij draagt het ook bij aan het moedergevoel. Misschien kunnen al die mooie spulletjes en kleertjes me straks niets meer schelen als er een huilend jochie op de commode ligt die zijn derde pakje van de dag heeft ondergespuugd, maar dan heb ik er nu in elk geval plezier aan gehad. En dan heb ik het nog niet eens over de kleren die ik voor mezelf heb gekocht sinds ik zwanger ben!

De jongste op kantoor

Ooit, heel lang geleden, toen ik begon met werken, was ik de jongste op kantoor. Ik plaagde mijn eindredacteur met het feit dat ik geboren was in hetzelfde jaar dat hij begon bij de baas waar hij nu nog steeds voor werkte. Zo zou ik natuurlijk nooit worden! Inmiddels werk ik al bijna acht jaar op dezelfde redactie en kan ik wel zeggen dat ik bij het meubilair hoor.

Ik heb ook gewoon heel leuk werk: zorgen voor nieuwe educatieve content op Schooltv.nl. We hebben meer dan 10.000 video’s online staan en een groot deel daarvan heb ik online gezet. Dat is handig, want als iemand vraagt hoe het zit bij de rechten van die en die clip over sinaasappels uit Italië, weet ik gelijk welke hij bedoelt. Ik ben een soort wandelend archief (alleen jammer dat niemand graag met archieven praat op borrels en zo).

Aan de andere kant is het ook gevaarlijk om zo lang ergens te werken dat je dingen met je ogen dicht kunt doen. Ik vond het bijvoorbeeld best wel confronterend toen ik vijf jaar na mijn aanstelling de rechten van clipjes moest verlengen die ik vijf jaar eerder online gezet had (beeldrechten verlopen vaak na vijf jaar). Wat, zit ik hier al zo lang?! En toen een collega laatst aan me vroeg waarom ik iets op een bepaalde manier doe, hoorde ik mezelf zeggen: ‘omdat ik het altijd zo heb gedaan!’ Omg, ik klonk als een vastgeroeste werknemer die nooit meer weggaat, met z’n broodtrommeltje en z’n vaste contract (check!).

Ook aan andere dingen merk ik dat ik ouder word. Zo is er bij ons op het werk sinds kort een jaarlijkse innovatie-challenge waar ik nog nooit aan heb meegedaan, lijken de stagiaires steeds jonger te worden en heb ik nog steeds geen Snapchat. En ik ben zwanger, maar dat is op zich geen symptoom van ouder worden. Dus headhunters die dit stukje lezen, stop maar, jullie hebben op korte termijn toch niks aan mij.

Dus ja, ik ben ineens te oud geworden om te solliciteren op functies waar je net afgestudeerd moet zijn. When did that happen? Maar gelukkig ben ik toch niet van plan om binnenkort van baan te wisselen en bij al die bedrijven die een negen-tot-vijf-mentaliteit niet op waarde kunnen schatten hoef ik toch niet te werken want de kinderopvang is maar tot half zeven open. Achja, ik vind het niet erg om bij het meubilair te horen, zolang ik maar geen lelijke oude servieskast ben die niemand wil.

De babykamer (deel 1)

Een baby moet een kamer. En onze baby heeft mazzel, want we hebben er maar liefst drie in de aanbieding. De grootste bevat een inbouwkast en een logeerbed, onze zogenaamde ‘aankleed- en flikker-al-je-kleren-op-het-bed-kamer’. De op een na grootste is een mooie vierkante kamer met een groot raam en veel licht, en daarom onze werkkamer. Het kleinste kamertje dat nog geen bestemming had behalve ‘hier kunnen we de elektrische piano kwijt waar we nooit op spelen, dit rek met lege dvd’s kan hier ook wel bij en kijk, onze oude expedit met 6 manden in verschillende kleuren staat hier ook prima’.

Ienemienemutte, het wordt de kleinste kamer, riep ik. Rechts een commode, links de wieg, kastje erbij; het zou allemaal precies passen. Ik had het hele kamertje al bij elkaar gepind op Pinterest, alleen nog even kopen en krijtverven de hele handel. Tot mijn vriend ineens zegt: we kunnen ook de werkkamer inrichten als babykamer. Wel potverdikkeme! Gaat meneer ineens al mijn babykamerplannen omgooien? Ik was not amused. Hormonen en alles, je kent het wel. Maar ik bleef er toch over nadenken. En een paar dagen later zeg ik met mijn liefste stemmetje tegen mijn vriend: ‘zeg schat, als we nou de werkkamer inrichten als babykamer?’

Hij lachen natuurlijk, maar hij vond het prima. Dus wij (oké, vooral hij) onze oude bureaus uit elkaar gehaald, de zes billy’s leeggeruimd en de hele bende naar het kleinste kamertje verhuisd. Ik blij, hij blij, baby straks hopelijk ook blij. Al weet ik niet of hij/zij heel blij gaat zijn met de elektrische piano die nu op de babykamer staat…

Het Italiaanse bakboek van Sarena Solari – Bakken met de Italiaanse slag

Bakboek sarenaSarena Solari was de terechte winnaar van het derde seizoen Heel Holland Bakt. De rustige Italiaanse met bril (inmiddels zonder bril trouwens) blonk niet alleen uit in haar verfijnde smaakcombinaties, maar ook in haar prachtige en gedetailleerde creaties, zoals een Miniontaart. Voor haar eerste bakboek ging Sarena terug naar haar roots: Italië.

Authentiek en gevarieerd

Dat heeft een beeldschoon bakboek opgeleverd, met goed doordachte recepten die je niet in elk kookboek vindt. Wat dacht je van pastiera Napoletana of pesche dolci? Het klinkt alleen al lekker! Sarena heeft gekozen voor een mix van zoete en hartige recepten, en zoveel mogelijk de originele Italiaanse namen aangehouden. Leuk om aan je visite te vragen of ze zin hebben in een stukje ‘torta magica’. Er staan recepten in voor koekjes, klein zoet, taarten, broden, hartige taarten en Sarena’s toppers uit Heel Holland Bakt.

Van simpel tot sophisticated

Wat opvalt aan de recepten is dat je vaak met een paar simpele ingrediënten al hele lekkere dingen kunt maken. Veel recepten bevatten amandelen en daar ben ik dol op! Sommige recepten zijn iets bewerkelijker, maar Sarena legt alles duidelijk stap voor stap uit. De eekhoorntjestaart met hazelnotenmeringue en chocola ziet er zo lekker uit, die moet ik gewoon een keer maken, ondanks de lange lijst met ingrediënten.

Lees de rest van deze review op mijn blog toetjesentaarten.nl!

Onzeker, zwanger en misselijk

zwanger met echoIk dacht altijd dat zwanger zijn heel makkelijk en overzichtelijk was: je wordt dik en na negen maanden heb je een baby. Dat is natuurlijk ook wel zo, maar ik had geen idee dat er zoveel meer bij komt kijken, qua gevoelens en alles. Ik heb nooit aan een zwangere gevraagd ‘hoe voel je je?’, gewoon omdat ik dacht dat ze zich niet anders dan normaal voelde, hooguit een beetje walvissig. Beginnersfoutje.

Ik voel me als firsttime zwangere elke dag anders. Ik ben normaal gesproken niet zo’n gevoelsmens, maar sinds ik zwanger ben wil ik het liefst de hele tijd wegkruipen in de armen van mijn vriend. Soms staan we in de supermarkt voor de muesli als ik ineens de drang voel om hem een kus te geven. En dat doe ik dan ook. Gewoon, omdat ik zo blij ben dat hij de vader van mijn kind is. Maar ik heb ook veel onzekere buien, waarin ik bang ben dat mijn baby het niet overleeft als ik tien minuten in een bubbelbad zit.

Die onzekerheid begon al na de eerste zwangerschapstest. Met de nadruk op eerste, want ik geloofde er geen barst van dus kocht ik er nog een. En nog een. Alle drie positief, maar nog steeds dacht ik: zal wel niet. Pas na de eerste echo begon het tot me door te dringen dat er echt een levend iemand in mijn buik zat. En ook toen was ik nog niet helemaal gerustgesteld, want wat als dat lieve kleine hartje er opeens mee stopt? Dus toen de ochtendmisselijkheid na 10 weken ineens ophield was ik niet opgelucht maar juist ongerust. Zou alles nog wel goed gaan daar binnen? Kortom, in de eerste drie maanden was ik een zielig hoopje angst, twijfels en hormonen.

Na de 12-weken-echo was het allemaal weer een stukje echter geworden. Onze pinda had nu armpjes en beentjes en orgaantjes die we op de echo een voor een hadden bewonderd. Alles zag er goed uit, het grote genieten kon beginnen! Maar terwijl ik om me heen ineens allemaal zwangere vrouwen met mooie, ronde toeters zag lopen, zag ik bij mezelf nog weinig gebeuren. Ja, de weegschaal heeft me er al een paar kilo bij gegeven, maar van een echte baby-bump is nog geen sprake. Het zal vanzelf wel komen, maar toch google ik af en toe op ’16 weken zwanger en nog geen buik is dat normaal’. Maar ondertussen loop ik wel het liefste rond in mijn nieuwe lievelingszwangerschapsspijkerbroek en het kan me lekker niets schelen!

De guilty pleasures van Sabine Koning (Ohmyfoodness)

Guilty pleasures oh my foodnessEr zijn steeds meer foodbloggers die een kookboek schrijven. Meestal een uit de hand gelopen hobby die wegens groot succes een analoge spin-off krijgt. Dat geldt ook voor Sabine Koning, die inmiddels fulltime bezig is met haar blog Ohmyfoodness. Op de kaft van haar boek Guilty pleasures kijken een monchoutaart, cheeseburger, pizza en crème brûlée me uitdagend aan. Ik waarschuw je vast: dit is geen boek voor watjes!

Sabine’s 92 recepten zijn verdeeld over 8 hoofdstukken. En hoewel ik vooral van de zoetigheid ben, lijken de andere categorieën me ook heerlijk. Lekker zondigen met een zelfgemaakte Big Mac of Kapsalon met als toetje Oreo-nutella-ijs; waarom ook niet? Sommige recepten zijn verrassend eenvoudig (brownies met snickers, waarom ben ik daar zelf nooit op gekomen?), voor andere moet je iets meer geduld hebben, het broodje pulled pork bijvoorbeeld.

Geen superfoods

De zoete recepten zijn in alle opzichten guilty pleasures: lekker veel chocola, roomboter en suiker. Er is geen grammetje speltmeel of agavesiroop te bekennen, want ‘niemand is ooit doodgegaan van een reep chocolade’. Kijk, daar scoor je bij mij punten mee. Sabine’s recepten bevatten leuke ideeën, zoals een appeltaart met mars en twix en speculaastiramisu met amarula. Ik wil alles proberen!

Lees de rest van deze review op mijn blog toetjesentaarten.nl!

Vijf dingen die wel leuk zijn aan wonen in een nieuwbouwwijk

Hooglanderveen bij Amersfoort VathorstTwee van mijn grootste angsten zijn onlangs werkelijkheid geworden: ik ben 30 geworden en ik woon in een nieuwbouwwijk. Het eerste valt natuurlijk in de categorie ‘de dag die je wist dat zou komen’, maar dat nieuwbouwhuis had ik niet van mezelf verwacht. Ik zag mezelf eerder in een charmant jaren ’30-huis met ensuite-deuren, krakende houten vloeren en een eeuwenoude blauwe regen boven de voordeur. In plaats daarvan woon ik sinds een paar weken in een strakke middenwoning met een standaard woonkamer, industriële gietvloer, en een lap kunstgras in de achtertuin. En ik ben er nu al helemaal aan verknocht! Dus als jij net als ik de neiging had om met een grote boog om nieuwbouwwijken heen te rijden, lees dan vooral even verder.

1. Je kunt een nieuwbouwhuis helemaal customizen

Toen we voor het eerst bij ons huis gingen kijken, had ik nog helemaal geen gevoel bij het huis. Ik zag vier muren en een dak. Vanbinnen was het nogal kaal en sfeerloos. Zo zag mijn droomhuis dat ik in vele uren op Pinterest bij elkaar had gepind er helemaal niet uit! Gelukkig zag mijn vriend wel de mogelijkheden die dit blanco canvas bood. En inderdaad, de saaie witte keuken ziet er supergaaf uit met een mintgroen kleurtje op de muren en een stoer kookeiland erin. Onze houten meubels geven gelijk sfeer aan de woonkamer, terwijl er nog niet eens gordijnen voor de ramen hangen en er nog steeds geen kleed op de vloer ligt.

2. Alles is lekker in de buurt

Nieuwbouwwijken worden vaak aan de rand van dorpen of steden gebouwd, maar regelmatig worden het al snel dorpjes op zich. Amersfoort Vathorst is zo’n dorpje (hoewel we officieel trouwens in Hooglanderveen wonen). Ik kan in 20 minuten naar het centrum van Amersfoort fietsen, maar in Vathorst zelf zit pretty much alles wat je nodig hebt. Supermarkten, kappers, huisartsen, sportscholen (oke, ik moet me nog steeds inschrijven) en een Hema. Ik kan zelfs op de fiets naar de Ikea. Wat wil een mens nog meer? En nieuwbouwwijken zijn vaak prima te bereiken met de auto en het openbaar vervoer. In Barneveld woonde ik maar 5 minuten lopen van het station, hier zijn het er nog minder!

3. Alles is lekker nieuw

Ons huis is gebouwd in 2007 dus we zijn niet de eerste bewoners. Maar het voelt, oogt en ruikt nog steeds lekker nieuw. Geen rottend hout, lekkende dakgoten en krakende deuren. En nieuwbouwhuizen hebben mooie hoge plafonds van 2 meter 70; plak er een plafondlijst op, hang een kroonluchter op en je waant je bijna in een grachtenpand.

4. Het hele sociale gebeuren

Ik kom dan wel uit een dorp, ik ben niet zo goed in praatjes maken met buren en postbodes, dus dat deed ik in ons appartement dan ook weinig. Behalve met de bejaarde buurman onder ons die elk gesprek afsloot met ‘goed bekeek’n’. Hier in Vathorst wonen veel meer mensen zoals wij; 30+’ers met een goede baan en vaak met een gezin. We hebben het ook wel getroffen met een buurman die wijnhandelaar is en een buurvrouw die een kapsalon aan huis heeft. En eigenlijk is het best wel leuk om gereedschap te kunnen lenen bij de overbuurman en samen hamburgers te eten op de buurtbarbecue.

5. Vloerverwarming!

Ik weet eigenlijk niet in hoeverre vloerverwarming standaard is in nieuwbouwhuizen, maar naast de knusse zolderkamer (met puntdak en schattig raampje, echt niet normaal zo mooi) was dit toch wel een van de USP’s van ons huis! Ik verheug me nu al op herfstige zondagen waarop ik met blote voeten door het huis kan lopen.

zolderkamer
Ik wil niet opscheppen, maar ons nieuwbouwhuis in net-geen-Vathorst is gewoon de bom. Ik voel me echt een bofkont als ik langs alle mooi hofjes en oude boerderijtjes (die staan er ook gewoon) in onze wijk fiets. Alsof ik op vakantie ben in een soort real-life Center Pars, maar dan zonder de tokkies. De witte rieten hartjes aan sommige voordeuren neem ik dan maar voor lief.