Leuk dat je er bent! Ik ben Marjolein Knuit: webredacteur, taartenbakster en stukjesschrijfster.
Ik schrijf columns, recensies en reportages over allerlei onderwerpen. Maar als je die te lang vindt, kun je me ook volgen op Twitter. Daar doe ik in maar 140 tekens verslag van gebeurtenissen in mijn leven. En kijk ook eens op Toetjes & Taarten!
Wat? Een Brits televisieprogramma
Waarom wordt dat in Nederland uitgezonden? Omdat het leuk is
Woonprogramma’s zijn meestal alleen maar interessant voor de mensen die er zelf in zitten. Zij hopen na afloop van de aflevering van drie kwartier een huis te hebben, jij niet. Hoe anders is dat bij het Britse programma De grote verhuizing, met presentatoren slash bemiddelaars slash secret lovers (vermoed ik) Kirsty en Phil. Als het niet altijd zou regenen in Groot-Brittannië zou je er bijna zelf willen gaan wonen.
In ‘De grote verhuizing’ gaan twee presentatoren samen met stelletjes op zoek naar een geschikt huis. Tot zover niet verrassend. Maar Groot-Brittannië zou Groot-Brittannië niet zijn als er tussen de potentiële huizen geen 17e-eeuwse kasteeltjes, boerderijtjes en landhuizen zouden zitten. En dat voor prijzen waarvoor je in Nederland misschien een studio in Utrecht Overvecht koopt.
Lees de rest van deze recensie op De Recensieburger.
Wat? Een soort schatzoeken
Waar dan? Overal, behalve in Noord-Korea waarschijnlijk
Wie doet dat? 5 miljoen mensen wereldwijd
Het klinkt heel underground, maar eigenlijk is geocaching gewoon een volwassenen variant op het aloude schatzoeken. Maar dan met een gps-ontvanger in plaats van stoepkrijt.
De eerste keer dat ik een schat vond met geocaching was magisch. Niet vanwege de omvang van de schat, want die was niet groter dan een fotorolletje, maar toch, het was wel een fotorolletje dat verstopt was op een plek in mijn woonplaats, waar ik al 1000 keer voorbij was gelopen. Stond ik daar ineens schichtig om me heen te kijken of er niemand was die me zag. Toen ik daar zeker van was, kon ik het busje pakken, mijn naam en de tijd van het vinden op het papiertje zetten en gauw weer verstoppen. En weer onopvallend doorlopen.
Er zijn geocaches in alle soorten en maten.
Lees de rest van deze recensie op de Recensieburger.
De Vlaamse band Clouseau heeft in 25 jaar een indrukwekkend oeuvre opgebouwd, met hits als ‘Daar gaat ze’, ‘Passie’ en ‘Zie me graag’. Genoeg liedjes om een musical van te maken, moeten de makers van Domino hebben gedacht. Het resultaat is een meeslepende voorstelling waar de muziek van Clouseau als rode draad doorheen loopt.
Om de musical goed te kunnen volgen is enige basiskennis van de muziek van Clouseau vereist. Domino is behalve de naam van de hoofdpersoon tevens de titel van een liedje van Clouseau uit 1990. Domino is 28 jaar, heeft net haar relatie verbroken en gaat in de volkswijk Swentibold wonen, waar de voorstelling zich afspeelt. In de musical komen zo’n 20 Clouseau-nummers voorbij, die in bewerkte vorm perfect in het verhaal passen.
Wat? Een VPRO-programma
Waarom? Omdat het briljante televisie is!
Wanneer? Donderdagavond laat op Nederland 3
Denk je dat alles wel zo’n beetje gedaan is op televisiegebied, zie je ineens een aflevering van Omroep Maxim. Ik was na seizoen 1 al fan, maar ook in het tweede seizoen dat nu wordt uitgezonden is Maxim Hartman weer lekker op dreef.
Omroep Maxim profileert zich als 100% BN’er-vrij en ‘absurd anders’. En dat klopt wel zo’n beetje. Het is lastig om een accurate beschrijving van Omroep Maxim te geven. Sterker nog, op de website staat: ‘een aflevering van Omroep Maxim is door de hoogassociatieve montage en chaotische structuur onmogelijk samen te vatten dan wel na te vertellen’. Maar ik kan het in ieder geval proberen.
Lees de rest van deze recensie op de Recensieburger
Wat? Een soort kerstkaart, maar dan met Pasen
Waarom? Omdat je iemand fijne paasdagen toewenst denk ik
Wie doet dat? Niemand volgens mij
Iedereen doet wel iets met Pasen. Meestal betekent ‘iets’ eieren schilderen, met de ene helft van Nederland naar de Ikea of met de andere helft naar het strand. Maar wat ik nog niemand heb zien doen is paaskaarten sturen. Ik heb er althans nog nooit een gekregen.
Hoewel ik Pasen een leukere feestdag vind dan Kerst (want dan zit je maar in je goeie goed aan de keukentafel de hele dag spelletjes te doen) zou het nooit in me opkomen om iemand een paaskaart te sturen. Maar ze bestaan dus wel, zag ik toen ik langs de Ako liep. Een heel rek vol kaarten van kuikentjes en konijntjes. Liehief! Maar hallo, Pasen is toch geen dierendag?
Wat? De metamorfose van frisse jongen naar ongewassen hippie
Wat is daar mis mee dan? Gewoon. Alles
Wie ergert zich daaraan? Niemand behalve ik volgens mij
Wat vonden we hem leuk, die jongen van dat vrolijke liedje ‘I’m yours’ in de zomer van 2008 (is dat serieus alweer zo lang geleden?). Zo’n lekker niets-aan-de-hand-liedje, gezongen door een niets-aan-de-hand-jongen, die het dragen van hoedjes weer hip maakte. Vijf jaar later heeft die leuke jongen ineens een ringbaardje en wild lang haar, waar hij soms een zakdoek omheen knoopt. En volgens mij durft niemand het te zeggen, dus daarom zeg ik het maar: die Jezus-look van Jason Mraz is geen gezicht.
Wat? De elektrische deken
Dat is toch iets voor oude mensen? Klopt. En koukleumen zoals ik.
Maar het is toch al lente? Ja maar nog steeds koud.
Elektrische dekens worden over het algemeen geassocieerd met oude mensen. En dat is best wel terecht. Mijn eerste elektrische deken erfde ik van de oma van mijn vriend. Daarna werd de deken mijn meest trouwe bedpartner ooit.
Voor de duidelijkheid: ik heb het over een elektrische onderdeken. Die leg je onder je hoeslaken op het matras. Een half uur voor je naar bed gaat aanzetten en je stapt in een volmaakt voorverwarmd bedje. Ik krijg er elke keer weer warme rillingen van. Heerlijk.
De Recensiekoning is een website die erom bekendstaat alles te recenseren. Niet alleen boeken en cd’s, maar ook Wordfeud, mooi weer en Paul de Munnik bijvoorbeeld. Een droom om voor te schrijven dus. Maarja, recensiekoning(in) word je niet zomaar.
En toen was daar de Recensieburger. Een zusje van de recensiekoning, waar je ook voor kunt schrijven als je geen blauw bloed hebt. Je moet alleen wel even een invite zien te krijgen. En die heb ik nu te pakken! Dus vanaf nu kan ik mijn mening over de Jezus-look van Jason Mraz, kroepoek met smaakjes en nog veel meer delen op www.recensieburger.nl. Mijn eerste recensie staat er al op, over elektrische dekens (4 sterren!). Zijn er dingen waar jij je aan ergert of juist verliefd op bent? Laat het me weten, dan kan ik er een recensie over schrijven!
Levensgevaarlijk! Hapjes langs de weg in Indonesië
Als je naar Indonesië op reis gaat zoals ik onlangs, krijg je gevraagd en ongevraagd allerlei adviezen. Aan kennissen die er al waren geweest vroeg ik dingen als: hoeveel bikini’s moet ik meenemen, hoe zeg je ‘twee cocktails alstublieft’ en met wat voor geld betalen ze eigenlijk. De bare necessities dus. Maar dan zijn er ook de collega’s, de familieleden en de vrienden die denken dat je zit te wachten op hun reiservaringen van tig jaar geleden. Na drie weken door Java en Bali te hebben gereisd kan ik je vertellen dat je het advies uit deze categorie het beste niet mee kunt nemen in je koffer of backpack.
Ik moet daarbij eerlijk zeggen dat Indonesië mij als land aanvankelijk niet zo aansprak. Ik moest dan altijd meteen denken aan Multatuli, bruine batik-overhemden en heel raar eten. Toen de vertrekdatum dichterbij kwam en ik aan alle kanten werd gewaarschuwd voor malariamuggen, ijsklontjes van kraanwater en nasi bij het ontbijt werd ik dus ook alleen maar zenuwachtiger. Maar dat bleek nergens voor nodig. Lees de rest van het artikel
Ik leerde Marcel van Roosmalen kennen als de schrijver van stukjes in de nrc.next van woensdag over cursussen in het bedrijfsleven. Dat klinkt niet zo spannend, maar de stukjes die van Roosmalen daarover schrijft tonen dat juist zo genadeloos aan, dat ze hilarisch zijn om te lezen. Ik verheug me er elke week weer op. En nu kan ik non-stop genieten van zijn reportages in zijn boek ‘Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdt’. Een recensie.
Voordat zijn stukjes in nrc.next verschenen had ik nog nooit van Marcel van Roosmalen gehoord. Hij schijnt een briljant boek over Vitesse te hebben geschreven, wat ik dus niet gelezen heb omdat het een boek over Vitesse is. Erg charismatisch is hij ook al niet; hij ziet er uit als iemand die chronisch te weinig slaapt en te veel rookt en het lukte hem om ruzie te krijgen met een bus vol bejaarde pelgrims. Even voor de beeldvorming.
Toch zijn de verhalen van deze tegendraadse journalist onweerstaanbaar. Dat ligt niet bepaald aan de onderwerpen. Een weekendje weg in de Kempervennen, een bustour door Volendam en het wereldduurrecord vissen met lange hengel spreken nou niet bepaald tot de verbeelding. Wat kun je daar nou over schrijven? Veel, zo blijkt. Van Roosmalen schrijft alles wat hij ziet en hoort op in zijn notitieboekje, en zelfs de meest onnozele waarnemingen komen uiteindelijk in zijn stukjes terecht: “Simone was blond en haar stem deed aan juffrouw Jannie uit Jiskefet denken.” Maar daardoor zie je het wel meteen voor je. Lees de rest van het artikel