Marjolein Knuit

‘Wij zijn de bergprostitutees!’

Tarzaning in de Dolomieten

“Benen naar beneden!” roept Roberto, een kalende Italiaan wiens borsthaar fier uit zijn shirt springt, in haast accentloos Nederlands als een twintigtal jongeren zich uit alle macht vast klampt aan de kabels langs de Italiaanse rotsen. Het parkoers leidt die dag langs een afwisselend pad vol rotswanden, gladde keien, watervallen, touwbruggen en tokkelbanen. Reisorganisaties, groepen en particulieren kunnen bij Roberto terecht voor een middagje of langer klimmen en klauteren door prachtig Italiaans landschap, mits je er genoeg voor betaalt; “wij zijn de bergprostituees!”

Reisorganisatie Labyrinth, van waaruit onze tocht georganiseerd wordt, omschrijft het relatief nieuwe tarzaning als volgt: “onder begeleiding van onze gids daal je, al klettersteigend, abseilend, slingerend en gebruikmakend van Tibetaanse touwbruggen, af door de canyon.” Voordat het zover is moet er echter eerst nog een stuk gereden worden langs pittoreske wijngaarden en mysterieuze ruines om bij de bewuste berg terecht te komen. Als sardientjes in een blik zitten een stuk of twintig Nederlandse avonturiers te hobbelen in een gammel busje, waarna ze in de al even oncomfortabele veiligheidstuigjes worden gehesen. Roberto en zijn collega roepen in rap Italiaans het één en ander over en weer, terwijl de Tarzans en Janes van die dag zich in hun uitrusting worstelen.

Na een korte wandeling tussen olijfgaarden en pruimenbomen moet iedereen afdalen in een donkere spleet tussen de rotsen. Terwijl de één na de ander zich zekert aan de stalen kabels maakt Roberto een paar foto’s van gespannen gezichten en spieren. Voor in zijn nieuwe brochure, zegt ie. Als we een paar meter zijn afgedaald klimmen we een kleine maar vermoeiende meter of vijfentwintig zijwaarts, waarbij we onze handen en voeten met de grootste zorg op de dunne kabels en treden plaatsen.

Niet dat we op gevaarlijke hoogte zitten – drie meter onder ons loopt een smal stroompje over de stenen – maar om te voorkomen dat we die afstand kunnen vallen zekert iedereen zich bij elke stap gehoorzaam aan de kabels. Roberto neemt het echter niet zo nauw met zijn persoonlijke beveiliging. Zonder gezekerd te zijn aan de kabels laat hij een paar klimmers zien hoe goed hij met alleen zijn handen aan de kabels kan hangen, zijn voeten ergens onder hem in het luchtledige bungelend. “Niemand zal mij missen als ik dood ben!” roept hij naar boven. Erg verantwoord is het niet, maar Tarzan droeg ook geen helm en tuigje toen hij aan de lianen door de jungle slingerde.
2005 - Italie Riva del Garda - K1 - 225
Onze weg vervolgt zich over smalle paadjes met aan de ene kant een kleine waterval en aan de andere kant een niet ongevaarlijke afgrond. Veel tijd om ons daaraan te vergapen is er echter niet, want de touwbrug wacht op ons. De digitale camera’s werden vergeefs tevoorschijn gehaald, want iedereen haalde veilig de overkant, waarna we ons over smalle paadjes en gladde rotsen een weg naar boven banen. Genietend van het uitzicht op de bergen van Italië houden we stil bij een soort afgrond, waar een grote stalen kabel ons uitzicht belemmert. Het blijkt dat we geacht worden om aan die kabel naar beneden te roetsjen. Roberto gaat ons voor, en als hij ongedeerd de grond een meter of dertig onder ons bereikt, durft iedereen zich wel door zijn collega aan de kabel te laten bevestigen om met een aardige vaart langs de rotswanden te schampen.

Hoewel de afgelegde afstand nog niet eens in de buurt komt van een flinke boswandeling, stroomden de zweetdruppels nadien onder de felrode helmen uit. Een middagje tarzaning kun je zo intensief maken als je maar wilt, met zo veel of zo weinig klimmomenten als je maar wil. Omdat onze groep vrij groot was, wordt er aardig wat tijd verloren aan het wachten tot iedereen beneden of boven is aangekomen. Met een kleiner gezelschap ligt dat natuurlijk anders, maar een stevige tarzaningtocht neemt toch gauw minstens drie uur in beslag. Een aanrader voor iedereen die een actieve dagbesteding zoekt, maar niet te veel van hetzelfde verlangt. De pittige afwisseling van klettersteigen, abseilen en meer staan garant voor een inspannende, maar vooral indrukwekkende en ontzettend leuke tocht, inclusief zweterig lichaam achteraf.

Geef je reactie