Marjolein Knuit

Oren en ogen te kort bij Clouseau In ‘t lang

Bewegende podia, loopbruggen die uit de lucht naar beneden komen en hits van de bovenste plank: voor het zesde jaar op rij spelen Koen en Kris Wauters in het zoveelste uitverkochte Sportpaleis in Antwerpen dat ze elke keer weer weten om te toveren tot een feestpaleis. Ook voor de dertien concerten die de mannen deze maand geven, zijn allerlei technische en muzikale verrassingen uit de kast getrokken. Het resultaat is een spetterende show, een schorre keel van het meezingen en een stijve nek van het om je heen kijken, want je komt haast ogen te kort bij Clouseau en hun concertreeks ‘In ‘t lang’.

Bijna vierenhalve kilometer. Dat is de afstand die zanger Koen tijdens elk concert hollend, springend en shakend aflegt. Dat is ook niet zo moeilijk met een podium van zes meter breed en zesenveertig meter lang, gelegen in het midden van de zaal. Een unieke opstelling, waarvan optimaal gebruik wordt gemaakt. Op spectaculaire wijze worden de muzikanten op bewegende podiumstukken de zaal in gereden, waar ze later in verschillende stukken uiteengaan, zodat je als toeschouwer altijd een gitarist, drummer of bassist  in de buurt hebt om naar te kijken. Twee loopbruggen verbinden het grote podium met twee catwalks over de totale lengte van de tribunes. Bij dit concert bestaan er haast geen slechte plaatsen, want er is overal wat te zien en horen.

En wat er te zien en horen is, is een mengelmoes van ‘klassiekers’ als ‘Mary-Lou’, ‘Daar gaat ze’ ‘Als je lacht’ en spiksplinternieuwe nummers als ‘Ik zie de hemel’ en ‘Weg van jou’. Want hoewel je in Nederland de hele dag aan de radio gekluisterd moet zitten om heel misschien ‘Anne’ te horen te krijgen op een zender als RTLfm, bestormt Clouseau in België de hitlijsten met de ene hit na de andere. Dat is tijdens het concert duidelijk te merken, want op alle nummers wordt uit volle borst meegezongen, geklapt en gedanst. Zelfs de mannen die door hun vrouw zijn meegesleurd naar het Sportpaleis kunnen niet stil blijven staan.

Dat is iets wat van tevoren al te voorspellen was, gezien de playlist die de heren hebben samengesteld: in plaats van eens relatief onbekende nummers te spelen, is er gekozen voor vaste succesnummers zoals ‘Ik, jij, hij of zij’, ‘En dans’, ‘Domino’ en ‘Nobelprijs’. Want hoewel perfect uigevoerd is het jammer dat Clouseau met ‘In ‘t lang’ op safe speelt terwijl ze zo veel meer nummers hebben die er gewoon om vragen eens in het Sportpaleis gebracht te worden. Misschien is hiervoor gekozen vanwege de dvd die er van de concertreeks wordt gemaakt waarop de meezingers niet mogen ontbreken.
Gelukkig zitten er in de show genoeg momenten om even op adem te komen, zoals het ‘gastoptreden’ van de vaste gitarist van Clouseau, Tom Vanstiphout. Ook leuk zijn de solo’s van Koen op de toetsen, de gitaar en de drums en de bijzondere versie van het trieste nummer ‘Afscheid van een vriend’ dat enorm rockend eindigt. En wat te denken van de twee loopbruggen van het podium over het publiek naar de tribune, die ook nog eens voortdurend heen en weer bewegen. Dit zijn momenten die de live-reputatie van Clouseau, een band die toch al zo’n twintig jaar meedraait, waarmaken. Daarom is het zo zonde dat bijna al deze pure showmomenten in de tweede helft van de avond zitten, zodat de eerste helft eigenlijk alleen fungeert om het publiek warm te maken voor wat er nog komen gaat.
Ondanks dit ietwat wankele evenwicht in liedjeskeuze en showelementen gaat het dak er meerdere keren af. Koen crosst heen en weer over het podium om iedereen evenveel te laten genieten door flink met zijn kont te shaken, maar ook zijn broer kan er wat van als entertainer. Bleef hij vroeger meer op de achtergrond als pianist en gitarist, tegenwoordig heeft Kris elk jaar een zang- of drumsolo waarmee hij zich bewijst als eersteklas muzikant die totaal niet onderdoet voor zijn knappe broer. Als Kris na de pauze op de piano de eerste tonen inzet van ‘Verlangen’ verwacht iedereen de stem van Koen te horen, maar niets is minder waar: zonder dat Koen eraan te pas komt pakt Kris het publiek geheel eigenhandig in.
Op enkele voorspelbaarheden na blijft Clouseau verrassen en blinkt de band uit in de manier waarop ze hun performance en het publiek aanpakken. Zelfs de mannen die door hun vrouw zijn meegesleurd naar het Sportpaleis kunnen niet stil blijven staan en beginnen zowat te springen op het aanstekelijke refrein van ‘Vanbinnen’. Met ongelooflijk veel enthousiasme en plezier spelen de muzikanten de sterren van de hemel. Hoewel het niet erg waarschijnlijk is dat Clouseau ooit nog in Nederland voet aan de grond zet, is en blijft Clouseau in het Sportpaleis een ritje naar Antwerpen meer dan de moeite waard.
Foto: Clouseau.be

Geef je reactie