Marjolein Knuit

Isabel Allende brengt Zorro tot leven

Na een televisieserie en een film zou je denken dat we intussen wel voldoende weten van Zorro. Maar de gemaskerde held wordt pas echt tot leven gebracht door Isabel Allende in haar roman Zorro.

In chronologische volgorde beschrijft Allende hoe Diego dela Vega opgroeit van kleine jongen met flaporen tot de mysterieuze man achter het masker. Maar meer dan beschrijven geeft Allende haar personages een gezicht en de omgevingen kleur waardoor ze de gebeurtenissen tot leven wekt.

Hierbij schrijft ze vanuit de optiek van Isabel, een van de levensgezellen van Diego. Dit voegt humor en geloofwaardigheid toe aan het verhaal. Zo vertelt ze bijvoorbeeld dat ze sommige dingen niet zeker weet omdat Diego zijn heldendaden wel eens wilde aandikken. Een prettige stijl, die leest als een kroniek, hoewel deze soms wel erg 21e-eeuws aandoet als Allende woorden als ‘dizzy’ gebruikt.

We komen leren Diego’s karakter kennen, zijn dromen, zijn angsten en zijn achtergrond. Zoals de invloed van zijn Indiaanse moeder en de aristocratische aard van zijn vader. Ook leren we hoe het komt dat Diego’s rechterhand, zijn halfbroer Bernardo, niet praat en waar Diego zo heeft leren schermen.

Dat alles heeft Isabel Allende op een boeiende en geloofwaardige manier opgetekend, waarbij de tv-serie en film slechts afsteken als karikaturen. Dat komt ook doordat Allende ons als het ware door het groeiproces van Diego naar Zorro heen leidt; van de eerste verliefdheid tot de eerste heldendaad.

Hoewel deze heldendaden wel wat uitdrukkelijker aan bod hadden mogen komen, wordt dat ruimschoots gecompenseerd door de heldere en levendige manier waarop Allende Zorro’s voorgeschiedenis behandelt. Zorro was geen superheld met ijzeren vuisten, maar een jongeman van vlees en bloed, met hooguit een ijzeren wil om goed te doen.

Geef je reactie