Marjolein Knuit

Veel dialoog bij theater No Fake

Een wildvreemde jongen zet negen voorbijgangers in het park aan het denken over hun leven. Met directe, soms wat naïeve vragen brengt hij hun zekerheden over huwelijk, werk of verleden aan het wankelen. Het resultaat is een knap geacteerde voorstelling met veel dialogen, maar weinig actie. De voorstelling was vrijdag- en zaterdagavond in de Veluwehal.

Geconcentreerd op zijn Donald Duck zit Miro Visser op een bankje in het park. Een vrouw met zware boodschappentassen trekt zijn aandacht en een persoonlijk gesprek over haar huwelijk volgt. In verlegenheid gebracht door zijn directheid maar verrast door zijn inzicht uit Clara, gespeeld door Wilma Achterstraat, haar frustraties en ergernissen over haar man, die haar slaat en nauwelijks respect voor haar opbrengt. “Maar het is een goede man”, herhaalt Miro de woorden van Clara. Verward haast ze zich naar huis, om de was te doen en het eten van haar man klaar te maken.

Soortgelijke gesprekken volgen met onder andere advocate Josephine die misbruikt is door haar vader, zwerver Theo, eens een succesvolle tandarts en Dora, een psychiater die naar de problemen van anderen luistert zodat ze niet aan die van zichzelf hoeft te denken. Miro hoort hun verhalen aan en houdt ze een spiegel voor.

Ondertussen blijft de identiteit van Miro, de jongen op de bank, een mysterie. Hij weet meer van zijn gesprekspartners dan zij soms willen, heeft geen huis, baan of studie en lijkt niet gedeerd te worden door kou of slaap. Is hij helderziend, goddelijk, een zwerver of een ontsnapte TBS’er? Zeker is wel dat Robbert van Beek de rol van Miro op een naturelle en overtuigende manier speelt. Hij beweegt zich natuurlijk over het podium en weet de onbevangenheid van Miro’s houding goed te vertolken.

Omdat het stuk voor het grootste deel uit gesprekken bestaat is er weinig actie op het toneel, maar zwaarmoedig wordt het nergens. Het is vooral een confronterend stuk: voor de personages die Miro ontmoet, maar ook voor het publiek. Iedereen zal wel iets van de situaties herkennen in zichzelf.

De jonge acteurs spelen hun rol stuk voor stuk met veel inlevingsvermogen. Vooral Carola Achterstraat maakt indruk als Gerda, ontevreden over haar huwelijk met Jan, gespeeld door Thymen van Voorst. Hun echtelijke ruzie wordt bijna mooi om naar te kijken, zo expressief als Gerda tegen haar van geen kwaad bewuste man tekeer gaat. Net als het stel het weer heeft goedgemaakt, maakt Miro een eind aan het staakt-het-vuren, alleen maar door de weg naar de Tweede Rozenstraat te vragen. Een heftige woordenwisseling volgt, die Gerda doet besluiten haar koffers te pakken.

‘De jongen op de bank’ is geen alledaags stuk en No Fake heeft hiermee dan ook een gewaagde keuze gemaakt. Maar de theatervereniging heeft onder leiding van regisseur Bert Kamphorst bewezen in staat te zijn ook tragikomedies te kunnen spelen. En wie de jongen op de bank nou is? Iemand met wie we misschien allemaal het gesprek wat vaker moeten aangaan.

Geef je reactie