Marjolein Knuit

Tomasoa bekent kleur met ‘Confetti’

Dat bij de leeTomasoa1rlingen van dansschool Yvon Tomasoa dansen in het bloed zit, werd afgelopen zaterdag duidelijk tijdens de voorstelling ‘Confetti’ in de Veluwehal. In een afwisselende show lieten alle groepen zien wat ze het afgelopen jaar geleerd hebben: van sensuele lyrical jazz tot stampende streetdance.

De kwartfinale van het Nederlands elftal weerhoudt de honderden bezoekers er niet van de voorstelling van de voltallige dansschool te bezoeken. Vanaf de volgepakte tribunes in de sporthal van de Veluwehal kijken familie, vrienden en andere belangstellenden naar een kleurrijk en veelzijdig dansprogramma.

In een gevarieerde show wisselen beginnende en gevorderde dansers elkaar af. Yvon Tomasoa licht de acts toe en dirigeert de dansers waar nodig naar hun goede positie. De dansen waarbij in kleine formaties wordt gedanst zijn net zo indrukwekkend als de groepsdansen. Het is duidelijk dat de drive en de discipline onder de leerlingen groot is. En de adrenaline waarmee ze dansen werkt aanstekelijk: het publiek is onder de indruk en klapt enthousiast mee. Een klein meisje in het publiek vindt het zelfs zo prachtig dat haar ouders haar regelmatig bij de dansvloer moeten weghalen.

De leerlingen benutten de dansvloer volledig. Het ene moment rollen ze sierlijk over de vloer en het volgende springen ze met expressieve bewegingen in de lucht. Elke dans is anders en zit vol verrassingen zoals ritmewisselingen, lichteffecten en attributen.

Tomasoa2Alle choreografieƫn zijn gemaakt door docenten van dansschool Yvon Tomasoa. Het bewijst de veelzijdigheid van de dansschool: moeiteloos schakelen de leerlingen om van flowdance naar lyrical jazz met Aziatische invloeden. Ook de dans die hiphopdanser Steven Wouterlood in drie lessen met de leerlingen van negen tot elf jaar heeft ingestudeerd is overtuigend: zelfverzekerd bewegen de leerlingen zich, met witte petjes schuin op hun hoofd, over de vloer.

Een van de hoogtepunten is de dans van de recreatiegroep, waarbij een stuk of twintig dansers zich dansend in het dagelijks leven storten: een man met een hondje, een Oranjesupporter, een huisvrouw, een NS-beambte en nog veel meer bonte typetjes dansen rond op hoge hakken of sloffen en kunnen op veel enthousiasme vanuit het publiek rekenen. Als de lichten uit gaan geven een aantal zaklampen de act een mysterieus effect dat overgaat in bewondering als de dansers even later in zigeunerkleding weer tevoorschijn komen.

Ook bij de andere optredens is de aankleding tot in de details verzorgd. Achter de coulissen moet een heel grote verkleedkist hebben gestaan, want bij iedere dans zien de leerlingen er weer anders uit: soms met felgekleurde beenwarmers of met kleurige batikdoeken, maar altijd even verrassend.

Na de vertederende optredens van de jongste groepen en de indrukwekkende dansen van de oudere groepen, volgt het slotstuk met een theatraal tintje. Danseres Marijke speelt een verliefde tiener die met haar vriendinnen naar een club gaat, waar ‘hij’ ook is. Er volgt een explosieve dansbattle tussen de meiden, in knalroze jurken, en de jongens, in baggy broeken en witte polo’s. Uiteindelijk gaan de mannen toch voor de vrouwen door de knieĆ«n: net als Oranje voor Rusland.

Geef je reactie