Marjolein Knuit

Clouseau verrast in Sportpaleis

Minder toeters en bellen, meer muziek

Na eerdere concertreeksen met massa’s zwevende bruggen, bewegende podia en ander visueel spektakel, moest de Vlaamse groep Clouseau voor het negende jaar Sportpaleis op rij met iets nieuws komen. En weer weten Koen en Kris Wauters te verrassen. ‘Clouseau Crescendo’ is een strakke mix van oude en nieuwe nummers, veel show en ‘gelukkig’ géén ‘Daar gaat ze’!

Clouseau hoeft al lang geen nieuwe cd meer uit te brengen om ieder jaar het Antwerpse Sportpaleis meerdere keren plat te spelen. De band is er niet lui van geworden, integendeel: Clouseau beschikt over genoeg creativiteit om het repertoire steeds weer in verrassende jasjes te steken. Domino, Verlangen en De perfectie klinken als splinternieuwe nummers terwijl de jongste van deze drie toch al vier jaar oud is.

Hoog kippenvel- en springgehalte

De titel van de concertreeks verraadt dat het optreden opgebouwd is van zacht naar hard; crescendo. Dat geldt zeker voor het kippenvel- en springgehalte van het concert. Op een x-vormig podium in het midden van de zaal begint Koen met het a capella zingen van En dans, normaal een waar feestnummer en ingetogen versies van Ik, jij, hij of zij, Dat ze de mooiste is en het nieuwe Wat een leven. Bij ieder nummer wordt een nieuwe muzikant aan de band op het podium toegevoegd.

Het zorgt voor intieme momenten waarbij Clouseau wordt teruggeworpen op  zijn muzikale vermogens. Het is duidelijk dat Koen en Kris bij de voorbereiding van deze concerten hun oude albums (de oudste cd dateert alweer van 1989) onder het stof vandaan hebben gehaald om terug te keren naar de essentie. Zo wordt het vrijwel onbekende maar zeker niet minder mooie Zo zalig heel basic gebracht, ondersteund door Kris op de piano en drie achtergrondzangers.  Het is een verademing om Koen weer eens echt te horen zingen, zonder dat hij een keel opzet, wat hij door meezingers als Vanbinnen en Vonken en vuur veel te veel deed.

Iedereen eersteklas
Het feest barst pas echt los als aan het begin van het tweede doel het doek van het hoofdpodium valt en een enorm LED-scherm met twee grote beeldschermen ernaast onthult. De hele band, inclusief de blazers van de Heavy horns, maken het feest compleet. Het podium is hoog, prachtig verlicht en verbonden aan het podium in het midden. De bezoekers achterin de zaal kunnen eersteklas meegenieten als Koen en Kris op een immense brug langs zweven om ‘Nobelprijs’ te zingen. Maar iedereen die Clouseau in 2002 en 2004 gezien heeft, kijkt van zwevende bruggen al niet meer op.

Muzikaal is Clouseau Crescendo een veelzijdige verzameling van veel hoogtepunten (Laat me nu toch niet alleen, Casanova) en een paar dieptepunten: Vonken en vuur (alleen de titel al!) is wat mij betreft een van de slechtste nummers van Clouseau, maar kan desondanks op een overweldigende respons uit het publiek rekenen. Kris verrast iedereen door zichzelf begeleidend op de gitaar het paar weken jonge nummer Zij aan zij te zingen, een oprecht nummer dat goed bij Clouseau past.

Wel versleten, niet vervelend
Door de grappige animatie op het LED-scherm tijdens Anne (alle tekst werd gevisualiseerd in twee poppetjes, dus dan weet je het wel ongeveer) verveelde zelfs dit versleten nummer niet. Over het weglaten van Daar gaat ze op de setlist zal waarschijnlijk (want de grootste meezinger ooit) veel gesteggeld zijn, maar wat mij betreft hadden ze er wel een nummer als Als je lacht voor terug mogen laten komen. Omdat En dans en Wat een leven tijdens de opening van Koen niet echt knalden, werden deze feestnummers in het tweede deel dunnetjes over gedaan, maar dan met de hele band, die als vanouds stond als een huis.

Minder inkoppertjes en minder voorspelbaar

Toch wilde Koen wat experimenteren met deze band en sommeerde de muzikanten om van instrument te wisselen: Oh ja werd zodoende uitgevoerd met Kris op de drums, Hans Francken aan de zang en de overige muzikanten op ongewone posities. Een geestig tussendoortje, maar ook iets wat we al eerder hadden gezien, namelijk tijdens Clouseau in het lang in 2005. Clouseau en de overige 14 muzikanten maakten dit quasigrappige uistapje echter ruimschoots goed met een hilarisch dansje aan het eind van En dans.

Clouseau Crescendo verraste in de manier waarop het concert was opgebouwd (rustig beginnen is riskanter dan inzetten op een bruisend succesnummer) en daardoor minder voorspelbaar dan andere jaren. Inkoppertjes als Passie en Daar gaat ze liet Clouseau links liggen en in plaats daarvan werd gekozen voor minder voor de hand liggende nummers. Hoewel het spektakel niet minder groots was dan andere jaren, ging dat voor de verandering niet ten koste van de muziek.

Geef je reactie