Marjolein Knuit

Vertrutting op tv

Het Kweetniet-syndroom

The artist formerly known as Meneer Kaktus, oftewel Peter Jan Rens, vindt dat de Nederlandse televisie aan het vertrutten is. Terwijl het van mij juist wel wat minder mag met al die porno op TMF die voor videoclips moet doorgaan, gescheld in soaps en geweld in tekenfilms. Maar mister Haribo heeft wel een punt.

Men neme een boksring, 50 ADHD-kindertjes (maar dat bestond toen nog niet) en drie knotsgekke presentatoren. Voila, De grote meneer Kaktus show in een notendop. Kweetniet applaudisseerde door met zijn hand op zijn voet te slaan en mevrouw Stemband liep rondjes terwijl ze heel hard riep: ‘de tweede rooooonde, de tweede roooonde!’. Zie je het weer voor je?

De lurven en de kladden
In zijn lichtblauwe pyjama en met zijn getekende snorretje en wenkbrauwen was meneer Kaktus zo’n beetje de leader of the pack. Tijdens de openingstune moest je je hardop afvragen of je wel goed schoon was. In het bijzonder de lurven en de kladden, waar ze ook mogen zitten. Op dat moment in het liedje stak meneer Kaktus steevast zijn hand in de gele broekspijk van Kweetniet. Hi-la-risch, vonden we toen. Peter Jan Rens zegt daarover in De Telegraaf: ‘Dat was humor. Nu vindt men dat shockerend.’

Ik denk dat hij gelijk heeft. Stel je eens voor dat Ernst (van Bobby en de rest) ineens in de broek van Bobby zou gaan graaien. Ouders en overheid zouden moord en brand schreeuwen. Terwijl er hele generaties toch redelijk ongeschonden zijn opgegroeid met meneer Kaktus. Hoe komt het dat we zulke humor niet meer kunnen waarderen? Doordat kinderen tegenwoordig voortdurend op hun hoede moeten zijn voor pedofielen (‘kinderlokkers’ in mijn tijd), doordat kinderen hun dagelijkse portie seksuele voorlichting al via videoclips en internet krijgen of doordat ouders gewoon overbezorgd zijn?

Not done
In Nederland kan er veel op televisie. Er wordt gespoten en geslikt alsof we nooit anders gedaan hebben, maar bepaalde dingen zijn gewoon not done. Ik zag laatst een eeuwenoude aflevering van de als komedieserie bedoelde ‘Third rock from the sun’, over een familie buitenlandse wezens die voor een missie op aarde is. Niet gewend aan de aardse begroetingsvormen, kust dokter Solomon zijn collega dokter Allbright op een feestje vol op de mond in een poging haar lippenstift van haar gezicht te halen. Daarop slaat zij hem in het gezicht. En hij slaat haar – hupsakee! – terug. Hetzelfde doet hij bij het afscheid van de gastvrouw van het feestje: pets! En de lachband loopt gewoon door.

Geef je reactie