Marjolein Knuit

Kinderziektes

Als ik nu een kind van 7 was geweest, was ik waarschijnlijk gediagnosticeerd met PDD-NOS of een andere populaire kinderziekte, had ik geen idee wie Bassie en Adriaan waren en speelde ik liever op de X-box dan buiten. Maar aan de andere kant: misschien had ik dan niet meer zo’n stomme pleister voor mijn oog hoeven dragen om mijn luie oog minder lui te maken. Toch zou ik het zo weer overdoen, mijn jeugd, die begon in 1985.

Wat was het leven toen nog overzichtelijk. Natuurlijk maakte ik me wel eens druk om dingen: had ik weer eens met twee vriendinnetjes tegelijk afgesproken; oeps!  Maar mijn leeftijdsgenootjes en ik  werden nog niet afgehinderd door Ritalin of mobiele telefoons. En pedofielen heetten toen nog gewoon kinderlokkers. Ik ging naar school, kreeg elke dag les van dezelfde juffrouw, ging na schooltijd knikkeren en dan naar huis, waar moeder op mij wachtte met een glaasje dubbeldrank met een koekje. Hoe anders zal dat zijn voor kinderen die nu 7 jaar zijn? Als ze hun pilletjes hebben genomen en hun mobieltjes hebben uitgezet krijgen ze elke dag les van een andere stagiaire en gaan ze daarna niet rechtstreeks naar huis maar naar de buitenschoolse opvang. Of naar vader, als de ouders gescheiden zijn.

Nee, wat dat betreft was ‘mijn’ tijd een prima tijd om op te groeien. We hadden al wel computers maar nog niet hele snelle dus daar ging je niet vrijwillig achter, onze ouders waren in de meeste gevallen nog bij elkaar, en van kinderen met ADHD werd gewoon gezegd dat ze niet tegen kleurstoffen konden.

Lijfstraffen bestonden gelukkig niet meer in het onderwijs en we werden nog niet gehinderd door allerlei onderwijswetgeving. Wij konden als leerlingen gewoon de bordenwissers uitkloppen op de muur zonder dat de Arbo-dienst langskwam. Nu gebeurt dat tegenwoordig ook niet meer, want in de meeste klaslokalen hangt een digitaal schoolbord, met digitale pennen en een digitale wisser.

We konden met onze verjaardag trakteren op snoep zonder dat kinderen met allergieën en andere dieetvoorschriften beteuterd stonden te kijken naar hun bakje soja-ijs. We hadden met Kerst zelfs nog een echte kerstboom in de klas. En een keertje tussen de middag overblijven op school was stoer, want normaal at je gewoon thuis je boterham, zoals dat hoorde.

Ik hoop voor de kinderen van vandaag dat ze nog iets voelen van de vrijheid die ik toen voelde. Dat ze niet heen en weer worden geslingerd tussen oppas, invaljuf, msn en allerlei verplichtingen. Want de kindertijd hoort zorgeloos en overzichtelijk te zijn, met een rotsvast vertrouwen in je ouders, de juf en Sinterklaas. Of je nou in 2002 geboren bent of in 1985.

Er is eigenlijk maar een reden waarom ik mijn jeugd over zou willen doen. Niet vanwege de pleisters op mijn oog of het glaasje dubbeldrank. Gewoon, om te kijken of het nou allemaal echt zo leuk was als ik het me herinner. Dat ik me met mijn kennis van nu even kan verplaatsen in mijn kleine, schele ik. Want zorgeloosheid is pas leuk als je je er bewust van bent.

Dit essay heb ik geschreven in het kader van een essaywedstrijd van NRC Handelsblad.

Geef je reactie