Marjolein Knuit

Hoogwaterbroeken en ander sportschoolleed

Ik ben wel de laatste persoon om te zeggen dat de sportschool een modeshow is, maar je kunt ook doorslaan in het uitzoeken van sportkleding in de categorie ‘waar ik me lekker in voel’. ‘Maar het verhult zo mooi mijn probleemgebieden!’ Duh, zo’n vormeloos shirt XXL maakt van  de meest anorectische gevallen nog een zoutzak.

Laten we eerlijk zijn, we gaan natuurlijk alleen maar naar de sportschool om een paar redenen: ten eerste om onszelf het gevoel te geven dat we gezond bezig zijn. Zo, vanavond weer 2 uur in de sportschool geweest! Ja, waarvan een half uur in de sauna en een uur aan de bar. Goed bezig! En we moeten toch iets doen om bezig te blijven, zodat we net als al die andere mensen kunt zeggen dat we toch zo druk – druk – druk zijn.

Maar leuk is anders. Dat begint al bij binnenkomst. Eerst word je door alle aanwezige lotgenoten vanaf hun fietsjes en crosstrainers glazig aangekeken als je met je handdoekje in je ene hand en bidon in je andere binnen loopt. En ze blijven kijken, ook als je met het nodige geweld allerlei onduidelijke apparaten aan het instellen bent. Maar als je eenmaal aan het fietsen/roeien/aan onduidelijke apparaten aan het trekken bent, hoor je er ook wel echt bij: je bent part of the club, die meestaart naar andere newby’s die de zaal binnenkomen.

Voor sommige mensen is de drempel om naar de sportschool te gaan erg hoog, dat snap ik ook wel. Het is als ietwat uitgezakte vijftiger helemaal niet leuk om zwetend vijf push-ups te doen terwijl er allemaal fitte mensen in trainingspakken rondlopen om te kijken of je het wel goed doet. Maar dan hoef je toch niet per se kleding aan te trekken die rechtstreeks uit de zak van Max komt?

Voor de meeste jongeren is het dragen van een geschikte sportoutfit geen probleem; een baggy joggingbroek op half zeven, Björn Borg boxer er bovenuit laten piepen, een shirt  van de sportclub erbij en klaar. Maar het zijn vaak de sukkelige en/of dikkere types (meestal allebei) die al moeite hebben met het vinden van een broek waarvan de pijpen lang genoeg zijn. Ik ben niet heel modebewust, maar dat hoogwaterbroeken uit de mode zijn weet ik nog net wel.

En dan heb je ook nog de vleesgeworden Miss Etams, vrouwen van rond de veertig die denken: he, wijde shirts zijn in, laat ik die met mijn maat 48 eens aandoen naar de sportschool, zodat ik nog twee maten groter lijk. En als ze dan ook nog eens geen sportbeha dragen heb je helemaal de poppen aan het dansen; letterlijk.

Waarom ga ik dan nog naar de sportschool, als ik me toch alleen maar aan de kledingkeuze van anderen erger? Gelukkig doe ik een groepsles in een zaaltje met veel spiegels waarin ik vooral naar mezelf en de juffrouw kijk. Die ene keer dat ik in een gekke bui ben en op zo’n fietsje ga zitten is er altijd van die flauwe sportschoolzooi op de tv’s: home video’s, ‘slanke’ recepten en reclame voor drankjes met heel veel suiker. Waardoor mijn aandacht vanzelf afdwaalt naar de modemissers van de andere sporters. Valt er in elk geval nog wat te zien.

Geef je reactie