De Amerikanen hebben leuke manieren om hun enthousiasme te laten blijken. In televisieprogramma’s roepen ze vaak en hard en graag ‘Oh my God!’, bij voorkeur als er net een trailer ter grootte van een zwembad weg is gereden voor hun nieuwe huis, dat een team van specialisten met perfect gemanicuurde nagels en prodentwitte tanden vanaf de grond heeft opgebouwd nadat het vorige exemplaar professioneel was gebulldozerd. Dat kan in Amerika, want daar zijn alle huizen toch van bordkarton.

Maar ik heb het eigenlijk over de manier waarop deze hysterie zich heeft verplaatst naar internet, op websites, blogs en Twitter. In het land waar roddelkoning Perez Hilton meer aanzien heeft dan de president, wordt bijna elke scheet getwitterd of geblogd, lijkt het wel. Des te moeilijker wordt het daardoor om de informatie te vinden die er echt toe doet. Want hoe onderscheid je je als Amerikaanse blogger van de miljoenen andere Amerikaanse bloggers die dezelfde flauwe stukjes schrijven over films, sterren en scheten (het liefst een combinatie van die drie)?

Als Perez Hilton op zijn zuurstukroze blog iets post wat je echt niet mag missen, plaatst hij niet 1 link naar de betreffende post of paparazzifoto, maar 10 onder elkaar. Dan krijg je dus een blogpost met een foto van de een of andere popster in zijn kinderjaren, met daaronder iets van ‘who’s the celebrity?
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!’
En niemand die je daarover hoort, integendeel. Het is juist een eer om op de blog van Perez Hilton te staan. Dat geldt ook voor bezoekers die reageren op zo’n post. De eerste tien reacties op de berichten van Perez bevatten eigenlijk altijd maar 1 woord: ‘first!’. Als mensen zien dat een bericht nog geen reacties heeft, posten ze er gauw zelf een zodat ze kunnen zeggen dat ze ‘first’ waren. Dat ze in feite verder niets te zeggen hadden, maakt niet uit.

Het weblog met de tot de verbeelding sprekende naam ‘I don’t like you in that way’ gaat iets anders te werk in het trekken van de aandacht. Ten eerste is dit weblog eigenlijk een soort GeenStijl onder de celebrityblogs. De berichten zijn cynisch, kritisch en overduidelijk geschreven door een hitsige jonge kerel. Hij post het liefst berichten met titels als ‘Britney is a natural beauty’ met daaronder een foto van Britney Spears met een badhairday, cellulitisbenen en een mond vol hamburger. Soms plaatst het blog berichten over niet zo heel interessante of sexy personen. Om te voorkomen dat die berichten niet gelezen worden, plaatst de site daar gewoon een foto van een willekeurig supermodel bij. Dan lezen de bezoekers het wel, helemaal als ze zelf ook hitsige jonge kerels zijn.

Een trucje wat je op deze en andere Amerikaanse blogs vaak tegenkomt, is het plaatsen van punten tussen elk woord in de titel. De lezer last daardoor automatisch een korte pauze in bij het lezen ervan, want dat doe je nou eenmaal als je een punt leest. Daardoor krijgt elk woord in de titel extra veel nadruk. Als je je stukje over de film Wicky de Viking, ik noem maar iets, de titel ‘Best. Movie. Ever.’ geeft, zullen je bezoekers eerder geneigd zijn te denken ‘dat stukje moet ik lezen’ en uiteindelijk ‘die film moet ik zien!’. Door de punten in de titel zijn ze in elk geval al een een fractie van een seconde langer bezig met het lezen van de titel. Het feit dat jij nu nog steeds bezig bent met het lezen van dit stukje, bewijst dat het werkt.