Marjolein Knuit

Ik ga naar Indonesië en ik neem (niet) mee: ongevraagd reisadvies

Rare hapjes in een warong in Indonesie

Levensgevaarlijk! Hapjes langs de weg in Indonesië

Als je naar Indonesië op reis gaat zoals ik onlangs, krijg je gevraagd en ongevraagd allerlei adviezen. Aan kennissen die er al waren geweest vroeg ik dingen als: hoeveel bikini’s moet ik meenemen, hoe zeg je ‘twee cocktails alstublieft’ en met wat voor geld betalen ze eigenlijk. De bare necessities dus. Maar dan zijn er ook de collega’s, de familieleden en de vrienden die denken dat je zit te wachten op hun reiservaringen van tig jaar geleden. Na drie weken door Java en Bali te hebben gereisd kan ik je vertellen dat je het advies uit deze categorie het beste niet mee kunt nemen in je koffer of backpack.

Ik moet daarbij eerlijk zeggen dat Indonesië mij als land aanvankelijk niet zo aansprak. Ik moest dan altijd meteen denken aan Multatuli, bruine batik-overhemden en heel raar eten. Toen de vertrekdatum dichterbij kwam en ik aan alle kanten werd gewaarschuwd voor malariamuggen, ijsklontjes van kraanwater en nasi bij het ontbijt werd ik dus ook alleen maar zenuwachtiger. Maar dat bleek nergens voor nodig.

Nasi en hagelslag

Eerst maar het eten in Indonesië, want daarover doen hardnekkige spookverhalen de ronde. Ik kreeg te horen dat ik waarschijnlijk drie weken lang geen brood zou zien en alleen maar op nasi en bami zou moeten leven. Ik weet niet in wat voor onderkomens (en in welk tijdperk) deze mensen in Indonesië verbleven, maar  in 3- en 4-sterrenhotels waar wij sliepen hadden ze gewoon toast, croissantjes, jam, donuts en heel veel vers fruit. We kregen zelfs een keer een lunchpakketje waar een bolletje met hagelslag in zat. Hoe westers wil je het hebben?

Protesterende darmen

De lunch bestond meestal wel uit rijst met allerlei vlees-, vis- en groentegerechten. Allemaal even lekker. En mijn darmen die thuis al protesteren tegen rare etensgeuren hielden zich verrassend koest onder deze ongewone omstandigheden, zelfs na een afternoon snack bij een warong langs de weg (levensgevaarlijk!). Maar als je een zwakke maag hebt kun je natuurlijk ook gewoon langs de MacDonalds, Kentucky Fried Chicken of de Pizzahut.

With ice? Yes please

Wat ze er trouwens niet bij zeiden is dat je overal heerlijke verse vruchtensappen kunt bestellen voor nog geen 2 euro. Meestal worden die ter plekke voor je gemixt met vruchten uit de boom om de hoek en een handvol ijsblokjes. Oja, die moesten we trouwens vooral vermijden, ijsblokjes, want daar werd je maar ziek van. IJsblokjes in je drankje zijn echter in de meeste toeristenoorden eerder regel dan uitzondering en  geen gevaar voor de volksgezondheid voor zover ik weet.

Voorzorgsmaatregelen

Wie naar Indonesië reist ontkomt niet aan de verplichte vaccinaties, maar tabletten tegen malaria zijn voor Java en Bali niet nodig. Daar beginnen sommige Indonesië-veteranen al van te steigeren: geen malariatabletten?! Wel smeerden we ons dagelijks in met deet, wat vrij nutteloos was aangezien er altijd wel een mug was die een vergeten plekje op mijn huid vond en daar even lekker een jeukende bult ging veroorzaken. Maar malaria, nee. Je loopt meer risico om je enkel te verstuiken door de slechte wegen en stoepen, want de stratenmakers zijn daar waarschijnlijk uitgestorven of zoiets.

Spinnen en kakkerlakken

Met ander ongedierte valt het trouwens ook reuze mee. Iedereen kent wel de verhalen over de hotelkamers waar de kakkerlakken hardloopwedstrijdjes houden in je bed. Ik heb op alle negen hotelkamers waar we zijn geweest welgeteld één verdwaalde kakkerlak gezien die er niet bepaald uitzag als een marathonwinnaar dus die hield me niet uit mijn slaap. Het grootste enge dier dat ik in Indonesië ben tegengekomen is een spin met een doorsnee van zo’n 20 centimeter. Ik zou je graag willen vertellen dat dat in een dierentuin was, maar helaas lachte deze spin ons toe vanaf het web dat ie gesponnen had tussen een paar brugpilaren. Maar goed, beter op een brug dan in mijn bed zeg ik altijd maar.

ANWB-proof

Veel Nederlandse toeristen in Indonesië zien eruit alsof ze net de ANWB-winkel hebben leeggekocht. Kaki broeken, ergonomisch verantwoorde wandelschoenen en om het af te maken een heuptasje of geldbuidel om de nek want dat is zogenaamd veilig. Ook wij kregen voor we op reis gingen zo’n geval voor onder je kleding aangeboden. Die hebben we samen met de hamster thuisgelaten en de hele vakantie gewoon met schoudertassen, rugtassen vol camera’s en andere waardevolle spullen gesleept zonder dat er ook maar iets gestolen werd. Dus tenzij je het handig vindt om voor elk flesje water dat je koopt je t-shirt omhoog te trekken om bij je geld te kunnen zeg ik nee, niet doen.

Water- en armoedepeil

Water is trouwens ook zoiets. Je kunt het inderdaad beter niet uit de kraan drinken, maar het is heel makkelijk om je vochtbalans op peil te houden. Een beetje hotel zet dagelijks twee gratis flesjes mineraalwater op je kamer en zoals gezegd kun je de hele dag sapjes drinken zonder arm te worden. Over arm gesproken: we hadden aardig wat armoede verwacht, maar dat viel eigenlijk best mee, en we hebben aardig wat arme dorpjes gezien. Dus het is maar goed dat we het ongevraagde advies om potloden en stiften voor de arme kindertjes mee te nemen in de wind hebben geslagen. Ik heb althans niemand gezien die we daarmee blij hadden kunnen maken. Misschien met een mobiele telefoon of simkaart, want hoe arm sommige mensen hier ook zijn, bellen en sms’en doen ze hier als geen ander.

Ongevraagd advies? Laat het lekker thuis

Na drie weken Indonesië vraag ik me af of we het wel over hetzelfde land hebben, de mensen met hun ongevraagde advies en ik. Hebben ze me hier nou zo zenuwachtig voor gemaakt? Ik ben zelden in zo’n relaxed land geweest waar je nergens druk om hoeft te maken. Dus als je zelf voor het eerst op reis gaat naar Indonesië heb ik hier wat ongevraagd advies voor je: laat al het ongevraagde advies dat ongetwijfeld jouw kant op komt gewoon lekker thuis.

Geef je reactie