Marjolein Knuit

De chinobroek

Wat? Een wortelbroek met laag kruis
Is dat mooi? Nee, maar wel hip

Het was niet bepaald liefde op het eerste gezicht tussen de chinobroek en mij. Dat moet een foutje zijn, dacht ik toen ik voor het eerst een meisje zag lopen in zo’n raar geval. Die heeft zeker een pantalon van haar vader aan of zo. Later begreep ik dat meisjes zoals zij heel bewust broeken kopen die hen optisch 2 maten dikker maakten. En doe ik het zelf ook.

De eerste keer dat ik een chino aanpaste (ongeveer twee weken geleden, modebewust als ik ben), durfde ik het pashokje bijna niet uit. Ik had iets aan wat leek op een uit de kluiten gewassen incontinentieluier. Ja, dat hoort zo he. Zegt dat meisje van de winkel, terwijl ze me met een ernstige blik opnam. Alsof ik serieus van plan was die broek te kopen. Een skinny staat mij (maat 42) nog flatteuzer.

Toch heb ik nu 2 chinobroeken die ik allebei met veel plezier draag. Mijn vriend noemt ze liefkozend pamperbroeken, maar ik voel me er lekker in. Ze zitten supercomfortabel, je hoeft je niet druk te maken om eventuele cameltoe’s en met een paar hakken eronder vergeet je automatisch dat je eigenlijk gewoon een drollenvanger aan hebt.

Geef je reactie