Marjolein Knuit

Hardlopen

hardlopersEen tijdje terug ontving ik een reminder van mijn sportschool: of ik niet wilde vergeten driehonderdzoveel euro over te maken voor weer een jaar sporten. Gelukkig was er iets misgegaan met de automatische incasso, want anders had ik er misschien niet eens bij stilgestaan dat dat verdorie best veel geld is voor iets wat ik niet eens leuk vind.

Op zoek naar een andere sport dus, bij voorkeur iets leuks. Ik dacht dus niet gelijk aan hardlopen. Mijn vriend loopt hard, net als de rest van de wereld tegenwoordig, en het was niet eerder in me opgekomen om het ook eens te proberen. Ik, die liever een trein mist dan ervoor te rennen. Maar ja, er komen geen kleedkamers met kakelende huisvrouwen en ingewikkelde apparaten bij kijken en bovendien is het gratis.

Nouja, gratis. Ik heb nog nooit zoveel geld betaald voor een paar lelijke schoenen. Je komt binnen in zo’n hardloopwinkel, laat een medewerker je loopje analyseren en bidt dat ze niet met de allerlelijkste schoenen terugkomt uit het magazijn. Voor vrouwen als ik de omgekeerde wereld: je zegt niet welke schoenen je wilt, maar je krijgt gewoon de schoenen die bij je voet passen. Ook als die eruitziet alsof hij is nog is gebruikt bij de maanlanding.

Verder schaf je een degelijke sportbeha aan, een strakke hardloopbroek en een paar vochtafdrijvende shirts, hardloopsokken en eventueel een sportarmband voor je mobiele telefoon. Alles bij elkaar kost dat ongeveer net zo veel als het jaarabonnement bij de sportschool dat ik net had opgezegd, maar goed. Het motiveert me wel om braaf mijn rondjes met Evy te doen. En bovendien vind ik het gewoon leuk om rond te lopen in mijn hippe hardloopoutfit.

Mijn doel? 5 kilometer schijnt goed te doen te zijn. Normaal gesproken zou ik daar de auto voor pakken, maar ja, daar word je niet fitter van. 5 kilometer dus, en misschien af en toe een paar honderd meter om m’n trein te halen.

Geef je reactie