Marjolein Knuit

Op Tweesprong van Clouseau valt minder te zwijmelen, maar veel te genieten

Over de 50 zijn ze inmiddels, Koen en Kris Wauters van Clouseau. Maar ze maken nog altijd muziek en treden op in België én Nederland. Geen megagrote shows meer in het Antwerpse Sportpaleis, maar kleinere zalen, theaters en af en toe een festival. Hun nieuwste plaat Tweesprong zal het daar ongetwijfeld goed gaan doen. De 14 liedjes liggen prettig in het gehoor, zijn makkelijk mee te zingen en: ze gaan ergens over.

Voor wie Clouseau na ‘Anne’ en ‘Passie’ uit het oog is verloren: de band is de afgelopen jaren allerlei kanten opgegaan: een beetje disco, een beetje elektronisch, een beetje akoestisch. Maar altijd Nederlandstalig. Na 35 jaar Clouseau (zo oud ben ik zelf nog niet eens) voelt Tweesprong als het ultieme Clouseau-album. Stuk voor stuk mooie liedjes, die rijk zijn aan levenservaring, liefde voor anderen en liefde voor muziek.

Applausje voor Kris

Want wie de cd opzet moet toegeven: elk nummer is superstrak ingespeeld, de vocalen klinken waanzinnig en de strijkers, och man, de strijkers. Die voorzien de nummers van allure en een zweem van melancholie, zonder pretentieus te zijn. Ook de blazers mogen er zijn. En mag ik een applausje voor de backing vocals van Kris? Om kippenvel van te krijgen. Hij produceerde het album trouwens ook en het mag gezegd worden, elk nummer is tot in de puntjes afgewerkt.

Tweesprong begint met het nummer ‘Een wereld die nooit vergaat’, en is naar mijn idee de perfecte introductie op de rest van de plaat: energiek, verwachtingsvol en gedragen door ja, daar zijn ze weer: prachtige violen. Dan volgt ‘Tweesprong’, wat mij betreft by far het beste nummer van de plaat. Een lied over twijfel en angst, met een superkrachtig refrein waarin de stemmen van Koen en Kris haast samensmelten. Eentje om keihard aan te zetten in de auto.

Geen rozengeur en maneschijn

‘De tijd zal nog wel komen’ klinkt dan weer als een protestnummer, over de verhardende maatschappij, radicalisering en kernenergie. Pittige thema’s voor een Clouseau-nummer. Een goed nummer, relevant ook, maar wel eentje waarvoor je in de stemming moet zijn. Het enige zwijmelliedje op de plaat is ‘Nu ik jou voor mij zie staan’, een jazzy nummer over hoe de liefde je kan doen zweven.

Maar Tweesprong is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. In tegendeel zelfs. Het schitterende ‘Dagen zonder zon’ gaat over een verwelkende liefde, waarin niets meer vanzelf gaat. Dat is er eentje van het kaliber ‘Dat ze de mooiste is’, ook al zo’n pareltje van Jan Leyers uit 1996. Een van mijn nieuwe favorieten is ‘California’, een nummer met een dromerige, elektronische sound. Die gaat bij mij regelmatig op repeat.

Clouseau laat zich op Tweesprong van verschillende kanten zien. Gevoelig, krachtig, melancholiek en hoopvol. Een album met een verhaal. Maar in elk nummer is het de warme stem van Koen Wauters die je meeneemt langs al die emoties. Een stem die na zoveel jaar nog niets aan overtuigingskracht heeft ingeleverd. En ook al is ie dan over de 50, Koen kan mij nog steeds laten zwijmelen.

Geef je reactie