CLOUSEAU – VONKEN EN VUUR

De laatste albums van Clouseau zijn steeds meer op elkaar gaan lijken: eenvoudige melodieën, elektronische deuntjes en in elk refrein een liefdesverklaring. Vonken & vuur breekt met die formule. De gitaren zijn onder het stof vandaan gehaald en zorgen voor een flinke dosis energie in nummers als De tegenpartij, als het even kan met een boodschap. Verdraagzaamheid is een terugkerend thema in de nieuwe nummers van Clouseau, eentje die zich goed laat leiden door de rake teksten en de soms gevoelige en soms rockende gitaren.

Niet bij alle nummers komt dit even goed uit de verf; Erop los en Alles draait zijn niets meer dan B-kantjes. Gelukkig zijn er nummers als Hoelang en Casanova om dit goed te maken. De nog altijd warme en gevoelige stem van zanger Koen Wauters komt goed tot zijn recht en zorgt samen met dertien verrassende en afwisselende nummers voor een cd waarvan je vrolijk wordt.

Norah van Duuren, tweedejaars TCS-studente met de nieuwe hoofdrichting Religie & cultuur.

Dat je met Taal- en Cultuurstudies alle kanten op kan hoeven we je niet te vertellen. Maar sinds kort kun je ook de religieuze kant op. Norah is een van de studenten die daarvoor heeft gekozen omdat “ik altijd al in de godsdienst geïnteresseerd ben geweest, op een wetenschappelijke manier. Godsdienst verklaart veel menselijk handelen op het gebied van politiek, cultuur en geschiedenis”. Aanvankelijk dacht Norah eraan de hoofdrichting Moderne Letterkunde te gaan volgen, maar toen Religie & Cultuur geïntroduceerd werd, was ze er als kippen bij. De vakken die Norah tot nu toe heeft gevolgd zijn Taal en Cultuur van de Bijbel en Ethiek en Religie. Bij de eerste leer je de ‘Umwelt’ van de bijbel kennen. Norah: “Veel invloeden daarvan zie je terug bij ons, bijvoorbeeld in de poëzie en literatuur. Bij Ethiek en Religie worden verschillende theorieën behandeld. Dit vak zou ik iedereen aanraden! Het is goed voor de algemene ontwikkeling en begrip op het gebied van maatschappelijke kwesties bij met name politieke participatie van burgers en dus erg actueel”. Dat Norah onder andere de invloeden van bijbel bestudeert wil niet zeggen dat ze alleen met fanatieke gelovigen in de collegebanken zit. “Wat ik leuk vind binnen mijn hoofdrichting is dat ik mensen van uiteenlopende richtingen tegenkom. Bij Ethiek en religie bijvoorbeeld heb ik samengewerkt met een studente van de Universtiteit voor Humanistiek, een studente van University College en een student van de kerkelijke opleiding. Interessante en leerzame discussies zijn daaruit voortgekomen. Met name dit vak is niet alleen interessant voor mensen met een roeping!” Norah heeft aspiraties om tijdens haar derde collegejaar naar Frankrijk te gaan, “het liefst in het zuiden in een Mediterraans sfeertje!” Ook haar Master, het liefst iets met religie en ontwikkelingshulp, zou ze hier graag willen volgen. Het ziet ernaar uit dat ze deze plannen met vijftien uur per week studeren wel kan verwezenlijken binnen vier jaar, maar een eventuele vertraging zou ze niet zo erg vinden. Dat Norah na haar studie geen ambities heeft in de richting van non of dominee mag duidelijk zijn, maar wat ze dan wel wil worden weet ze nog niet precies. “Bij een museum werken lijkt mij erg interessant, bijvoorbeeld als conservator van een bepaald studiegebied.” Voor Norah is haar hoofdrichting in elk geval een interessante manier om religie wetenschappelijk te bestuderen. En je hoeft je niet eerst te laten dopen.

Yvonne Woldberg: vierdejaars TCS met hoofdrichting Nieuwe media & digitale cultuur

Voor Yvonne was haar keuze voor de hoofdrichting Nieuwe media “niet echt een heel bewuste keuze. Omdat ik al in mijn eerste jaar vooral veel film en televisievakken had gekozen, werd het automatisch film- en tv wetenschap of nieuwe media”. En toen ze een vak over televisiegeschiedenis liet vallen omdat ze het zo saai vond, viel de keuze automatisch op het toenmalige mediastudies. In de ruim drie jaar dat ze TCS studeert heeft ze een rijk scala aan verschillende vakken gevolgd. Naast enerzijds de verplichte vakken vulde Yvonne haar programma met vakken die haar echt interesseren. “Gamecultuur vond ik bijvoorbeeld een heel leuk vak en ik kan me herinneren dat Geschiedenis en theorie van de nieuwe media ook indruk heeft gemaakt.” Daarnaast heeft Yvonne de Minor Vrouwenstudies gevolgd: “heel leuk en zeker aan te raden, omdat het erg goed te combineren is met zowat elke hoofdrichting: dus leuk als je een erg brede interesse hebt.” Yvonne waardeert het vrije en brede karakter van haar hoofdrichting. “Je hebt veel ruimte om je eigen interesses te bestuderen”. Tegelijkertijd ziet ze deze vrijheid als een nadeel, omdat haar opleiding er wat ongestructureerd door wordt. Omdat je als TCS’er er zelf kan kiezen welke vakken je wanneer volgt merkte Yvonne dat ze soms de voorkennis miste om een vak goed te kunnen volgen: “zat ik bij een vak waarvan bleek dat het een soort van vervolg was van Verbeeldingsprincipes. En dat vak heb ik nooit hoeven volgen, dus dan heb je soms het gevoel dat je een achterstand hebt.” Aan haar studie besteedt Yvonne nooit meer tijd dan nodig is: “ik heb nooit meer dan twee vakken gedaan, dus een uur of twaalf per week aan college uren was geloof ik wel het maximum.” Aan het eind van het blok is ze wel opeens veel drukker dan aan het begin, wat elke student waarschijnlijk wel bekend voor komt. “Nu ik bezig ben met mijn eindwerkstuk en nog het redelijk zware vak Televisiegenres volg en tijdelijk geen bijbaantje heb, zit ik bijna dagelijks een hele dag aan de studie.” Omdat ze zes maanden aan de Koninklijke Universiteit in Leuven heeft gestudeerd, heeft Yvonne geen stage gelopen. In België volgde ze vakken in de richting van communicatiewetenschap. Het was vooral leuk om te zien hoe het universitair onderwijs verschilt van hier: “in België zijn de colleges echt nog heel ouderwets. De vakken duren daar een heel semester en daarom had ik zes vakken tegelijk. Verder had ik daar geen enkel werkcollege en werd in de weken dat je college had, eigenlijk niks van je verwacht behalve zitten en luisteren”. Omdat Yvonne ongeveer een blok achterloopt, heeft ze haar diploma niet in drie jaar kunnen halen. Maar vooralsnog is ze van plan in februari met de Master Nieuwe media & digitale cultuur te beginnen. Ze hoopt dat dit haar een idee kan geven over wat ze later wil gaan doen, want daar heeft Yvonne nog geen idee van. “Ik hoop dat me tijdens de verplichte stage van de Master een beetje duidelijker wordt waar ik goed in ben en wat ik leuk vind”.

Iris Savelkouls: derdejaars TCS-studente met de hoofdrichting Mediëvistiek.

Ze leest uit Koning Arthur voor studiepunten en draait haar hand niet om voor een stukje gregoriaans zingen: Iris volgt met veel plezier de hoofdrichting Mediëvistiek. Hoe kom je erbij om drie jaar lang de Middeleeuwen te gaan bestuderen? “Op de middelbare school hield ik erg van klassieke talen en aanvankelijk wilde ik die gaan studeren. Maar ik merkte op een gegeven moment dat ik de Middeleeuwen eigenlijk veel leuker vond dan de Klassieke Oudheid. Maar precies omschrijven wat me zo boeit aan de Middeleeuwen kan ik niet.” Iris vindt het in elk geval boeiend genoeg om van de Middeleeuwen haar hoofdrichting te maken, al was dat geen makkelijke keuze. “Vooral omdat ik sterk het gevoel had dat het nergens goed voor was wat ik deed: hielp ik de wereld hier nu wel mee?” Na het volgen van cursussen als Utopie, Middeleeuws Latijn en Literair erfgoed nam haar passie voor de Middeleeuwen alleen maar toe, maar een duidelijk beeld van de toekomst bleef uit. Misschien dat ze uiteindelijk in de journalistiek terecht komt: “Ik heb wel gemerkt dat ik het erg leuk vond om artikelen te schrijven en redactiewerk te doen.” Deze passie geeft ze op dit moment vorm in de minor journalistiek aan de Hogeschool Utrecht.“is het nou echt zo stoffig om gregoriaans te zingen tijdens een college Middeleeuwse Cultuur?” Een heel verschil moet dat zijn, tussen de steriele gangen van de Uithof en de eeuwenoude muffe trappenhuizen in de binnenstad. Maar Iris vindt haar hoofdrichting helemaal niet zo stoffig: “tja, als je het stoffig vindt om je met oude manuscripten bezig te houden of met de architectuur van oude klooster- en kerkgebouwen, dan wel. Maar is het nou echt zo stoffig om gregoriaans te zingen tijdens een college Middeleeuwse Cultuur, het Utrechts Psalter te mogen zien of een Arthur-verhaal te lezen?”  Stoffig zou Iris Mediëvistiek dus niet noemen, eerder rommelig. Ze heeft het idee dat het TCS-systeem haar opleiding een fragmentarisch karakter geeft. “Ik heb nu, na het doen van een aantal vakken, sterk het gevoel dat ik hapsnap, allerlei kleine stukjes informatie over van alles en nog wat, gekregen heb, zonder dat ik echt al een duidelijk plaatje van de Middeleeuwen heb ontwikkeld.” Een pluspunt vindt ze het intieme karakter van de colleges: “de kleine groepen en de gezellige sfeer onder de colleges: mensen die meedoen hebben ook echt een passie voor de onderwerpen.”  Iris weet nog niet hoe zij haar passie voor de Middeleeuwen in de toekomst gaat vormgeven. Eerst moet ze zich nog oriënteren op een stage en een master. “Momenteel ben ik aan het solliciteren bij onder meer het Pieter Meertens Instituut en de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag.” Misschien dat ze zich in haar master wil specialiseren in religiewetenschap, maar daar is Iris nog niet uit.  Voorlopig zal ze dus nog regelmatig te vinden zijn bij de studievereniging van Mediëvistiek, de Firapeel. Hoewel ze soms twijfelt aan haar studie, maakt een bezoek met de Firapeel aan het Catharijne Convent of een lezing over Robin Hood een hoop goed.

Eline Stiekema: tweedejaars TCS-studente met de hoofdrichting Moderne Letterkunde.

Op dit moment leert ze de kneepjes van het journalistieke vak tijdens de minor op de Uithof, maar doorgaans zit  ze in de binnenstad met haar neus in de boeken voor vakken als Algemene vertaalwetenschap, en Literature of war and masculinity. Eline is een echte boekenwurm, wat de keus voor deze hoofdrichting betrekkelijk eenvoudig maakte, hoewel ze wel haar twijfels heeft gehad: “Vrouwenstudies leek me ook wel leuk, maar ik betwijfelde of ik daar werk mee zou kunnen vinden. Ik heb wel serieus Communicatie overwogen, maar dat vond ik allemaal weer te technisch, dus uiteindelijk kwam ik toch weer hierbij terug.”  En met deze keus is ze nog steeds gelukkig, hoewel niet alle aspecten van de hoofdrichting haar evenveel aanspreken. Het vak Algemene vertaalwetenschap had de Universiteit van Eline wel mogen schrappen; “ga dat niet volgen, want aan dat vak heb ik echt trauma’s overgehouden!” Daarnaast is Moderne letterkunde geen goedkope hoofdrichting want “voor veel vakken moet je een hele stapel verplichte romans aanschaffen”. Daar staat tegenover dat literatuurliefhebbers als Eline hun hart kunnen ophalen, want een groot deel van de hoofdrichting bestaat uit lezen, en schrijven over de leesstof. “Tegelijkertijd is dat ook een minpunt; ik zou wel wat meer praktijk willen, en wat minder theorie.” Praktijkervaring zal ze dan ook vooral moeten opdoen tijdens haar minor en eventueel de master journalistiek. Want met schrijven wil Eline graag haar brood verdienen, al weet ze nog niet precies op welke manier. “Ik wil in eerste instantie journaliste worden, maar toch het liefst schrijfster. Maar ik denk niet dat mijn hoofdrichting een grote rol zal spelen bij het schrijven van boeken, mocht ik ooit zoveel geluk hebben dat ik daarvan kan leven.” Om ervaring op te doen in het literaire wereldje zou ze haar stage volgend jaar graag bij een literair tijdschrift willen lopen, maar “ik heb me er nog helemaal niet in verdiept, heb geen idee wat er allemaal mogelijk is.” Dat hoeft ze voorlopig ook nog niet te weten, aangezien ze pas in haar tweede studiejaar zit en daarnaast ook nog een blok achterloopt. “Dat komt doordat ik vorig jaar een vak niet gehaald heb en ik dit jaar door de verplaatsing van een vak naar blok een naar blok twee, in het eerste blok maar een vak had, en in het tweede blok drie. Van die drie heb ik er een laten vallen.” Aan de studielast zal haar achterstand niet liggen, want officieel heeft ze maar zo’n acht uur college per week “maar er vallen vaak dingen uit, of je hebt vrij om aan een opdracht te werken.” Ook aan zelfstudie is Eline niet veel tijd kwijt, namelijk zo’n vijf uur; veel te weinig, geeft ze toe.  Zelfdiscipline is dus een belangrijke vereiste voor het volgen van Moderne letterkunde, maar ook een voorliefde voor alles wat in een kaft verscholen zit, is onmisbaar bij deze hoofdrichting. Gelukkig biedt Moderne letterkunde een grote diversiteit aan cursussen zodat boekenwurmen in alle soorten en maten er aan hun trekken kunnen komen. Eline zit er voorlopig in elk geval op haar plek, al heeft ze nog geen idee waar ze over drie jaar te vinden is. Waarschijnlijk met haar neus in de boeken.

Stage lopen bij een ambassade; hoe pak je dat in hemelsnaam aan? Ruim een jaar geleden schreef Bertine haar eerste sollicitatiebrief naar aanleiding van een vacature bij de Ambassade in Valletta waarna ze werd uitgenodigd voor een gesprek. Van de 41 gegadigden werden vervolgens twee stagiaires uitgekozen die allebei een half jaar op de Maltese ambassade zouden doorbrengen. Een van de gelukkigen werd Bertine, derdejaars studente Taal- en cultuurstudies met de hoofdrichting Politieke geschiedenis & internationale betrekkingen.

Tussen Kerst en Oud & Nieuw vertrok ze naar Malta, het eiland onder de ‘laars’ van Italië. Gelukkig hoefde ze de jaarwisseling niet in haar uppie te vieren, want vader- en zus-lief waren met haar meegereisd. Begin januari begon ze haar stage als ‘assistent research officer’ zoals op haar visitekaartje staat. Haar stageonderzoek naar de illegale migrantenproblematiek op Malta wordt afgewisseld met allerlei andere interessante en leerzame dingen op de ambassade.

Deze werkzaamheden variëren van officiële bezoeken en feestelijke openingen tot het organiseren van activiteiten in het kader van het Rembrandtjaar. Ook bezoekt Bertine met de ambassadeur de briefings voor het corps diplomatique van de Maltese autoriteiten en rapporteert hierover naar Den Haag. “Denk hierbij aan Maltese ministeries die ingericht zijn a la Sissi-paleizen waar we door de chauffeur in dienstauto mét vlag naartoe gereden worden.” Verder begeleidt Bertine werkbezoeken van Nederlandse ambtenaren aan Malta. “Je begrijpt: minstens zo interessant als met je neus in de boeken zitten.”

Op de ambassade blijkt de sfeer overigens bij lange na niet zo stijf en officieel te zijn als ze had verwacht: “De wekelijkse staf meeting op maandagochtend verloopt vaak onder het genot van een Hollandse stroopwafel in een informele sfeer. Ook haar collega’s vallen alleszins mee. Bertine heeft dan ook al aardig wat leuke internationale contacten opgedaan: met de Duitse en Franse stagiaire gaat ze regelmatig de stad in en op ook bij de cursus Italiaans heeft ze al leuke mensen leren kennen.

Haar stage loopt dus op rolletjes, maar fysiek heeft Bertine al heel wat te ver-duren gehad.  Behalve een acute keelontsteking “door een iets te overdreven zomer-in-je-bol-gevoel” kreeg Bertine onder andere te kampen met een afgebroken kies. Gelukkig kan ze zich op zulke momenten terugtrekken in haar eigen appartementje. Aanvankelijk betrok ze een woonruimte midden in het uitgaanscentrum van Malta, maar voor het gemak verhuisde ze onlangs naar een appartement dichter in de buurt van de ambassade.

Terwijl wij ons in Utrecht door de striemende regen een weg banen van Drift naar Krom-menieuwegracht en terug paradeert Bertine dus door de zonnige lanen in Malta, waar ze niet alleen leert dat ze bij het drinken van een kopje koffie haar pink omhoog moet houden, maar vooral een kijkje krijgt in de keuken van een ambassade. Als Bertine de ambassade net zo goed bevalt als andersom, zal ze nog heel wat mantelpakjes moeten aanschaffen.

Ja, ze studeert Amerikanistiek en nee, ze is geen fervent voorstander van president Bush. Gemma moet haar hoofdrichting regelmatig verdedigen tegen allerlei vooroordelen. Daar staat tegenover dat ze les krijgt van Maarten van Rossem en misschien wel stage gaat lopen in Amerika. Omdat ze twijfelde tussen de hoofdrichtingen Amerikanistiek en Internationale Betrekkingen heeft ze deze gecombineerd en van de laatste een soort minor gemaakt.
En van die keuze heeft Gemma nooit spijt gehad. “Hoe langer ik het deed, des te leuker ik het ben gaan vinden,” vertelt ze. Voor Amerikanistiek volgt ze vakken als Amerikaanse geschiedenis en cultuur voor en na 1900, Amerika gaat naar de film, Selling the president en Koude Oorlog. Internationale betrekkingen biedt haar vakken als Globalisering, Geschiedenis van de mensenrechten, Diplomatie en Ideologieën van de 19e en 20e eeuw. Hoewel ze aanvankelijk de politiek in wilde, weet ze dat nu niet meer zo zeker: “Bij een internationale organisatie werken lijkt me ook erg leuk, dan zou ik mooi mijn twee richtingen kunnen combineren.” Misschien dat ze tijdens haar stage, die ze in blok 4 van dit jaar hoopt te volgen, wat ervaring op dit gebied kan opdoen. “Ik heb veel gesolliciteerd in de VS, misschien wisten kennissen nog wat in San Fransisco en anders ga ik het proberen bij Buitenlandse Zaken hier in Nederland, of de Amerikaanse Ambassade in Nederland.” Amerika trekt Gemma enorm, maar niet vanwege president Bush, benadrukt ze: “Amerika is een ontzettend mooi, divers, cultureel ontzettend rijk en interessant land. Internationale betrekkingen vond ik een mooie aanvulling bij Amerikanistiek en boeit me ook, omdat ik erg geïnteresseerd ben in politiek en politieke verhoudingen.”  Hoewel ze hoopt tijdens haar studie een tijdje in Amerika te kunnen verblijven, zit Gemma voorlopig nog even in de collegebanken in de binnenstad van Utrecht. “Ik wil sowieso nog naar het buitenland,  maar liever om te reizen dan te studeren!” Met een stage in blok 4 kan ze dit jaar haar bachelor halen en daarna misschien de Master American Studies of anders Internationale betrekkingen in historisch perspectief volgen. Ze heeft tot nu toe al haar vakken, waarmee ze gemiddeld zo’n 8 tot 10 college-uren maakt, zonder herkansen gehaald. De tijd die ze zelf aan haar studie besteedt varieert, van 10 tot 20 uur, “als ik het echt druk heb.” Over haar kansen op de arbeidsmarkt met een opleiding Amerikanistiek op zak maakt Gemma zich nog niet zo druk: “ik heb deze studie vooral gekozen omdat ik iets wilde doen wat ik écht leuk vond. Ik heb de afgelopen 3 jaar al heel veel leuke mensen leren kennen hier en ik ben blij dat alles tot nu toe zo voorspoedig is gegaan.” Hoewel het soms wat rommelig georganiseerd is, bevalt de studie in Utrecht haar enorm goed. Wat ze over tien jaar doet weet ze nog niet, maar Gemma ziet de toekomst optimistisch tegemoet: “een tweede Charles Groenhuijsen zou leuk zijn!”

Het actuele debat, Practicum nieuwe media, Nieuwe media en populaire cultuur; allemaal cursussen die weblogs inschakelen als hulplijn bij het snel en gemakkelijk toegankelijk maken van cursusinformatie, opdrachten en discussies. Zo maakt de laatstgenoemde cursus gebruik van een centraal weblog met behalve regelmatig geüpdatete cursusinformatie, links naar de zogenaamde ‘gamelogs’ van de studenten die de cursus volgen. Docente Marinka Copier legt uit dat deze keuze deels uit praktisch oogpunt is gemaakt omdat WebCT instabiel is gebleken en omdat weblogs meer mogelijkheden bieden dan WebCT. Maar ook inhoudelijk passen weblogs beter bij de cursus dan WebCT, meent Marinka: “mediastudies speelt zich voor een groot deel online en op weblogs af dus door te bloggen ontstaat er een aansluiting bij het actuele debat.”

Toch lijkt het gebruik van weblogs vooralsnog voorbehouden aan cursussen uit de mediadiscipline. Vakken uit de historische en taalkundige hoek houden het over het algemeen bij WebCT of handelen het inleveren van opdrachten af via ‘ouderwets’ papier. Het is vooral het interactieve gedeelte dat zich op cursusblogs afspeelt, zoals discussies over de verslavende aspecten van games of de ramkoers van Google. Als een cursus een weblog hanteert als centraal punt om opdrachten te uploaden of discussies te voeren, wil dat dus niet automatisch zeggen dat dit WebCT helemaal buiten spel plaatst: voor Practicum nieuwe media en Nieuwe media en populaire cultuur bestaan er ook ruimtes op WebCT waarop bijvoorbeeld cursusinformatie en deadlines terug te vinden zijn.

“het systeem draait als een zonnetje”
Het is onwaarschijnlijk dat weblogs WebCT zouden kunnen vervangen, meent Ineke Lam, coördinator van het expertisecentrum ICT in het onderwijs van het IVLOS. In 2006 zal het expertisecentrum ICT in het onderwijs een advies aan het College van Bestuur uitbrengen over één ELO voor de UU. Eind 2007 lopen de licenties voor WebCT Vista en Blackboard af. Hoewel het onderzoek dat voorafgaat aan het advies nog moet worden uitgevoerd, zijn weblogs in elk geval geen optie volgens Ineke Lam: “Ik ben er geen voorstander van dat iedere docent zijn/haar cursus in een andere omgeving aanbiedt aan studenten. Dat is wat mij betreft een gepasseerd station. Jullie opleiding betaalt veel geld voor WebCT, dus maak er zo optimaal en zo breed mogelijk gebruik van. We hebben de performance problemen nu weten op te lossen en het systeem draait sinds december 2005 als een zonnetje. We moeten toe naar een universitaire standaard, zeker in de BaMa waar studenten kunnen switchen tussen opleidingen.” Dat wil echter niet zeggen dat ze voor weblogs helemaal geen educatieve rol ziet weggelegd: “Weblogs kunnen wel degelijk een toegevoegde waarde hebben, maar kunnen niet als alternatief voor een ELO worden gezien, die universitair breed uitgerold wordt en voor alle functionaliteiten wordt gebruikt.”

Volgens Indira Reynaert, practicumdocente aan de Universiteit en consultant in het bedrijfsleven, kunnen weblogs zeker van waarde zijn voor het onderwijs. Ze blogt zelf dan ook heel wat af: zo maakt ze tijdens het Practicum nieuwe media in blok 1 en 3 gebruik van een weblog als centraal informatiepunt en is ze actief op meerdere blogs, waaronder het crossmediaweblog en het usabilityweblog. Dat weblogs meer zijn dan een online dagboek waarin tante Truus dagelijks bijhoudt hoe het met haar borduurwerkje gesteld is, is voor haar zo klaar als een klontje. Daarom is ze betrokken bij een project voor de Digitale Universiteit, waarbij wordt onderzocht hoe weblogs te gebruiken zijn als reflectie-instrument binnen het hoger onderwijs: “onze aanname is dat weblogs vanwege het logboekachtige, maar bovenal dynamische en interactieve karakter het (leren) reflecteren op handelen kunnen verbeteren,” aldus de outline van het onderzoek. Dit wordt de komende maanden onderzocht onder 32 studenten van onder meer hbo-lerarenopleidingen die via een weblog op hun stage reflecteren.

Hoewel niet volledig geschikt als leeromgeving voor het onderwijs, zijn weblogs dus wel hard bezig zich te manifesteren op educatief gebied, zoals het onderzoek van de Digitale Universiteit aantoont. Voorlopig blijft WebCT de sleutel tot bijvoorbeeld tentamenuitslagen en werkgroepindelingen, maar worden weblogs wel steeds meer ingezet voor andere cursusdoeleinden.  Want hoe wenselijk een complete, gebruiksvriendelijke en universele ELO ook is, waar het huidige WebCT tekort schiet, komt de weblog snel en efficiënt te hulp. Tot het moment dat er een nieuwe ELO zijn intrede doet, is het dus nog een kwestie van heen en weer surfen tussen WebCT en weblog.

Als je goed was in kiezen, was je waarschijnlijk geen TCS gaan studeren. Maar na het feest van het eerste jaar moet er dan toch echt gekozen worden, en wel uit maar liefst veertien hoofdrichtingen. In de nieuwe rubriek “hoofdrichtingwijzer” vertellen in elke Alalos twee TCS-studenten over hun hoofdrichting. Waarom hebben ze voor deze specialisatie gekozen, wat vinden ze er leuk aan (en wat niet) en wat voor toekomst zien ze met deze hoofdrichting voor zichzelf weggelegd?

Iris Meindertsma: derdejaars TCS-studente met hoofdrichting Kunst- en cultuurgeschieden 1450-1800.

Voor Iris was de keus voor de hoofdrichting Kunst- en cultuurgeschiedenis 1450-1800 geen vanzelfsprekende keuze: ze had haar hart eigenlijk verpand aan moderne kunst en ook de televisiewetenschap sprak haar erg aan. “Eerst dacht ik Kunst- en cultuurgeschiedenis 1800-heden te gaan doen, omdat ik dacht dat mijn grootste interesse lag bij moderne kunst. Alleen kwam ik er toen achter door de cursus ‘meesterwerken’ te doen dat moderne kunst toch niet helemaal mijn ding was. Toevallig had ik begin dat jaar de cursus Kernproblemen 1400-1600 gedaan. Ik ging dat eens vergelijken, en daar was ik veel enthousiaster over!” Daarnaast heeft ze haar interesse voor media alsnog kunnen verzilveren in de minor Televisiewetenschappen die ze inmiddels al op zak heeft. Twijfels heeft ze soms nog wel: “soms denk ik dat als ik de minor Kunstbeleid en management had gedaan, meer mogelijkheden voor de toekomst had gehad. Maar ik heb daar niet voor gekozen omdat het zakelijke gedeelte van kunst me toch niet zo aanspreekt.” Juist om zich op kunsthistorisch gebied te ontplooien gaat ze volgend blok een maand naar Florence om daar vanuit de cursus Werkgroep Florence onderzoek te doen. Ook bij de cursus De renaissance zat zo’n leuk schoolreisje inbegrepen: op vrijwillige basis konden studenten zich opgeven voor een weekendje Rome. Leuke uitstapjes genoeg dus bij Iris’ hoofdrichting, maar wat betreft het aantal college-uren is Kunst - en cultuurgeschiedenis 1450-1800 niet zo druk: “deze periode is het echt te erg voor woorden: ik heb alleen college op vrijdag wat samen 4 uur maakt. Maar daardoor moet ik wel veel zelfstandig studeren. Het is wisselend hoeveel uur ik per week moet studeren, maar gemiddeld schat ik zo’n 15 uur per week.” Die zelfstudie gaat Iris goed af, want ze heeft al haar vakken altijd in een keer gehaald en loopt nu dus heel goed op schema. De laatste zes maanden van dit studiejaar heeft ze vrij gepland voor een stage, maar waar ze die gaat lopen weet ze nog niet precies. “Ik ben op dit moment op zoek naar een stage. Ik ben laatst voor de eerste keer op sollicitatiegesprek geweest bij de Filmfoyer te Tilburg, maar ik weet nog niet helemaal of dat iets voor me is. Ik ga denk ik liever de richting van beeldende kunst op. Op het moment ben ik bezig met het Vermeer Centrum Delft. Daar gaat nog wel een gesprek van komen.” De master die ze na afronding van haar Bachelor wil volgen is Beeldende kunst tot 1800, omdat de master Kunstgeschiedenis: educatie en communicatie alleen toegankelijk is voor kunstgeschiedenisstudenten. Of ze in die discipline later ook haar brood wil gaan verdienen weet ze nog niet: “ik vraag mezelf vaak af wat ik nou eigenlijk wil worden, maar vind het altijd zo vaag wat je uiteindelijk wordt met een universitaire diploma op zak. Vaak ga je heel iets anders doen dan waar je voor gestudeerd hebt, vooral omdat er weinig werk is in de (populaire) culturele sector. Onderzoeker zou ik niet willen worden, misschien iets in musea, tentoonstellingen organiseren lijkt me wel iets.”

Robert van Halteren: derdejaars TCS-student met hoofdrichting Film- en televisiegeschiedenis.

De breed geïnteresseerde Robert kwam uit bij Film- en televisiegeschiedenis omdat deze hoofdrichting volgens hem het minst “stoffig” is. “Het was mijn eerste keuze, hoewel ik mediastudies en communicatiewetenschappen ook erg interessant vond. Ik vul mijn pakket gewoon aan met vakken uit deze twee richtingen.” Voor deze hoofdrichting is een voorliefde voor film een absolute vereiste, en die koestert Robert in overvloed. Hij volgt vakken als Theorie en analyse van film en tv, Repertoire van film, tv en nieuwe media, Amerika gaat naar de film, Medialandschap en Europese film. Kortom,”veel films kijken en daar dan ook over schrijven,” iets wat Robert met plezier doet. Het zou van hem alleen wel wat minder theoretisch mogen: “natuurlijk is dat nu eenmaal zo op een universiteit,  maar ik denk dat het merendeel van de studenten zelf films zouden willen regisseren of maken. Kennis komt echt niet alleen uit boeken.” Om juist het praktische element in zijn opleiding te integreren, zou Robert graag stage willen lopen bij een productiemaatschappij, maar over het waar en wanneer is hij nog niet uit. Ook een tijdje in het buitenland studeren staat nog op het verlanglijstje van Robert. “Ik heb al eerder een jaar in Amerika doorgebracht en dat is me enorm goed bevallen.”  Voor zijn studie neemt Robert ruim de tijd. Hij heeft al een propedeuse Commerciële economie op zak en ziet wel waar het schip strandt. Hij ligt dan ook “een klein beetje achter” maar zou dit jaar zijn Bachelor kunnen halen. Misschien ligt dit aan de hoeveelheid energie die hij in zijn studie stopt: “ik denk dat ik minder tijd aan zelfstudie besteed dan de gemiddelde student. Ik schat dat ik zo rond de 10 en 15 uur bezig ben.” Robert is geen ‘bureaustudent’ want zijn studie speelt zich voornamelijk af in zijn hoofd: “als ik weer eens in de trein zit en hard aan het nadenken ben over hoe ik mijn volgende opdracht aan zal pakken bijvoorbeeld.” Aan keuzemogelijkheden in ieder geval geen gebrek, bij Film- en televisiegeschiedenis. De theoretische inslag van de hoofdrichting valt echter in minder goede aarde bij Robert. “We worden doodgegooid met theorieën en onderzoek terwijl ik bijvoorbeeld graag ook wel eens zelf met film of televisie aan de slag zou willen. Ik denk dat het best mogelijk is een goede combinatie tussen theorie en praktijk te creëren.” Voorlopig zal Robert zijn praktische kennis elders moeten vergaren, en dat zouden sommigen docenten ook eens moeten doen, merkt hij op. “Ze weten prachtig te vertellen over verschillende nieuwe media en de daarachter schuilgaande technieken, ermee om kunnen gaan is echter vaak een heel ander verhaal. Het afspelen van een kort filmpje lijkt soms al te moeilijk.” Film- en televisiegeschiedenis biedt dus geen kant-en-klare opleiding tot regisseur, al liggen daar wel Roberts ambities, en dan het liefst in het buitenland. “Maar misschien  ben ik daar wel wat te Nederlands voor. Nogal nuchter en misschien een beetje te realistisch.”