Als ik nu een kind van 7 was geweest, was ik waarschijnlijk gediagnosticeerd met PDD-NOS of een andere populaire kinderziekte, had ik geen idee wie Bassie en Adriaan waren en speelde ik liever op de X-box dan buiten. Maar aan de andere kant: misschien had ik dan niet meer zo’n stomme pleister voor mijn oog hoeven dragen om mijn luie oog minder lui te maken. Toch zou ik het zo weer overdoen, mijn jeugd, die begon in 1985.

Wat was het leven toen nog overzichtelijk. Natuurlijk maakte ik me wel eens druk om dingen: had ik weer eens met twee vriendinnetjes tegelijk afgesproken; oeps!  Maar mijn leeftijdsgenootjes en ik  werden nog niet afgehinderd door Ritalin of mobiele telefoons. En pedofielen heetten toen nog gewoon kinderlokkers. Ik ging naar school, kreeg elke dag les van dezelfde juffrouw, ging na schooltijd knikkeren en dan naar huis, waar moeder op mij wachtte met een glaasje dubbeldrank met een koekje. Read the rest of this entry »

Paulien Cornelisse ziet overal creatief taalgebruik

Het is moeilijk om over taal te schrijven zonder te vervallen in pessimistisch geneuzel over taalverloedering en andere taalonderwerpen waar mensen graag op afgeven. Paul Cornelisse laat met haar boek ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ zien dat taal in de eerste plaats springlevend is, en veel zegt over de mensen die het gebruiken. Het resultaat is een verzameling scherpe columns over taalgebruik waar je eigenlijk nooit bij stilstaat, maar dat niet meer weg te denken is uit onze communicatie. Zeg maar.

Mensen zeggen zelden wat ze bedoelen. Als er tijdens een vergadering gevraagd wordt ‘mag ik eerlijk zijn?’ weet je dat jouw voorstel helemaal afgebrand zal worden. En dat de spreker niet verwacht dat er iemand opstaat die gaat zeggen ‘nou, eigenlijk niet’. En zo zijn er nog veel meer uitdrukkingen die niets zeggen, maar die alleen gebruikt worden omdat ze de boel zo lekker opvullen. ‘In die zin’ bijvoorbeeld, en ‘wat ik wél vond’, als je iets volkomen kut vond. Read the rest of this entry »

Want als je gestrest bent, doe je iets verkeerd

Als ik merk dat ik zelfs geen tijd meer heb om mijn favoriete celebrity-, gossip-, plastic surgery gone wrong- en photoshopdisasters-weblogs te bekijken, weet ik dat ik het te druk heb.’s Avonds blijft de computer bij voorkeur uit want de stroomleverancier op mijn werk verdient al genoeg aan me. Mijn bureau is bezaaid met post-its en todo-lijsten en mijn Outlook-agenda puilt uit met afspraken: is dit waar ik vier jaar voor heb gestudeerd?

Ja, alleen hadden ze me op de universiteit ook wel een cursusje office management mogen geven. Na vier jaar de theorieën van dooie filosofen (Adorno heeft gelijk! Nee, Foucault! ) te hebben toegepast op mobiele telefonie, gaming en internet kom ik tot de conclusie dat het in de wereld van media vooral belangrijk is je te onderscheiden door daadkracht, en niet door essays die toch niemand leest. Daar heb je discipline voor nodig, en een opgeruimd hoofd. Dat hadden ze er wel even bij mogen zeggen. Read the rest of this entry »

Minder toeters en bellen, meer muziek

Na eerdere concertreeksen met massa’s zwevende bruggen, bewegende podia en ander visueel spektakel, moest de Vlaamse groep Clouseau voor het negende jaar Sportpaleis op rij met iets nieuws komen. En weer weten Koen en Kris Wauters te verrassen. ‘Clouseau Crescendo’ is een strakke mix van oude en nieuwe nummers, veel show en ‘gelukkig’ géén ‘Daar gaat ze’!

Clouseau hoeft al lang geen nieuwe cd meer uit te brengen om ieder jaar het Antwerpse Sportpaleis meerdere keren plat te spelen. De band is er niet lui van geworden, integendeel: Clouseau beschikt over genoeg creativiteit om het repertoire steeds weer in verrassende jasjes te steken. Domino, Verlangen en De perfectie klinken als splinternieuwe nummers terwijl de jongste van deze drie toch al vier jaar oud is. Read the rest of this entry »

Singer/songwriter creëert zijn eigen intimiteit in Heineken Music Hall

Na twee knusse optredens in Paradiso en de Melkweg en een optreden op Parkpop afgelopen jaar, kan singer/songwriter Jason Mraz het ook in Nederland steeds grootser aanpakken. Zijn laatste cd ‘We sing, we dance, we steal things’, doet het goed bij Nederlandse liefhebbers van muziek met een ziel. Mraz bewees 22 september in de Heineken Music Hall dat zijn muziek ook in een minder intieme setting geweldig tot zijn recht komt.

De relaxte sfeer die tijdens het optreden van zangeres Ingrid Michaelson wordt opgebouwd, zet zich de rest van de avond voort. Op wat kleine uitstapjes naar andere nummers na, speelt Mraz zijn beste nummers, die enthousiast worden meegezongen. Mraz kan niets fout doen bij zijn publiek, dat onvoorwaardelijk meedoet. Hij kan ze de meest idiote dingen laten zingen of gebaren laten maken, alles is leuk. Read the rest of this entry »

Kan de toekomst je achtervolgen? Net als veel leeftijdgenoten schuif ik beslissingen over mijn toekomst vaak zo ver mogelijk voor me uit. Terwijl je met een diploma en indrukwekkend CV op zak bij elk bedrijf kunt beginnen en met je spaargeld wel drie wereldreizen kunt maken. Maar juist deze keuzevrijheid jaagt veel twintigers de stuipen op het lijf, blijkt uit onderzoek: maak kennis met de quarterlife crisis.

Na 4 jaar of meer studeren ligt de wereld voor je open. Ga je aan de slag bij dat ambitieuze bedrijf met dertig vakantiedagen, reis je eerst de wereld rond van je gespaarde studiefinanciering of kies je ervoor je rustig te settelen en misschien zelfs voor een baby? Voor een twintiger draait alles om keuzes en verwachtingen en de druk om aan deze verwachtingen te voldoen. Read the rest of this entry »

Een béétje mediagebruiker heeft behalve een Hyve (want Hyves is zo 2007) ook een account op Facebook, Twitter, Second life en Linkedin. Natuurlijk moeten er elke dag interessante weblogs worden gecheckt en de nodige podcasts worden gedownload. Voor het lezen van een krant heb je tegenwoordig ook internet nodig (voor de crossmediale en/of user generated content!) en ondertussen staat de mobiele telefoon geen seconde uit. ‘Waar pak je je rust?’ vraagt ook de NS zich af. De schrijvers van ‘Me the media’ wijzen ons op de paradoxale tragiek van de gemedialiseerde samenleving.

De toegankelijkheid van media wordt zo extreem dat je er bijna niet meer aan kunt ontkomen. Voor je het weet ben je zo druk met het invullen van je bezigheden (Twitter: ‘what are you doing?’ of Hyves: ‘what’s on my mind?”) op alle social networksites waar je lid van bent dat je nauwelijks nog daadwerkelijk aan die bezigheden toekomt. Het syndroom van de ‘continuous partial attention’ noemen de schrijvers van ‘Me the media’ dat, waardoor we steeds minder rustmomenten kennen in onze drukke levens. Read the rest of this entry »

Seksualisering en de onvolmaakte emancipatie van vrouwen

Wij vrouwen zijn een heel eind gekomen. We hebben gevochten voor kiesrecht, zeggenschap over onze carrière na het huwelijk, over anticonceptie en abortus. Maar wat doen vrouwen nu om verder te stijgen op de emancipatieladder? We paaldansen op vrijgezellenfeestjes, we laten ons op de kont slaan door veredelde rappers in videoclips en we laten ons aanpraten dat onze borsten en geslachtsdelen plastische chirurgie nodig hebben om er ‘normaal’ uit te zien. De gewillige stoeipoes als vervolmaking van het feminisme? In tegendeel: onze huidige geseksualiseerde samenleving laat niet zien hoe ver vrouwen gekomen zijn, maar hoe ver we nog te gaan hebben.

Seksualiteit en lichamelijkheid als machtsvertoon zijn alom aanwezig in onze gemedialiseerde samenleving. Je kunt geen muziekzender opzetten zonder geconfronteerd te worden met kronkelende vrouwenlichamen en geen glossy openslaan zonder overspoeld te worden met paginagrote advertenties van vrouwen met putjesloze benen en perfecte lichaamsverhoudingen. Het illustreert twee grote misvattingen waarop de huidige seksualisering rust: het idee van de maakbare vrouw (met cosmetische chirurgie en Photoshop hoeft niemand meer lelijk te zijn) en het idee van seks als product. Read the rest of this entry »

Het wordt vrouwen niet makkelijk gemaakt. Terwijl we voortdurend worden geconfronteerd met beelden van vrouwen met de perfecte maten, roepen Dove en Beperkt houdbaar op je hier niks van aan te trekken: schoonheid is niet afhankelijk van de omtrek van je taille of je cupmaat. Een geruststellende gedachte. Maar als het aan de medische wereld ligt, heeft elke vrouw maatje 36. Niet omdat het mooi is, maar omdat het gezonder is en kanker voorkomt.

Ik word er blij van als ik dunne meisjes op straat een patatje met zie eten. Dan denk ik: ‘goed zo meid, trek je niks aan van die broodmagere etalagepoppen’, die als ze zijn aangekleed met een jurkje in maat 34 nog een veiligheidsspeld nodig hebben om de boel strak te trekken. Een slank lichaam is de norm, het liefst haar- en rimpelloos, ook als je zestig bent: genieten van eten en gewoon oud worden mag haast niet meer. Read the rest of this entry »

Ik weet niet of je het al eens hebt geprobeerd, maar ik ben niet te vinden op hyves. Ik heb namelijk geen hyve. Ik doe er niet aan mee. Afgezien van het feit dat het anno 2007 ook een beetje laat is om nog een hyve te beginnen, ben ik blij wat mij nu allemaal bespaard blijft. Krabbels van semi-bekenden, vooroordelen van wat je toekomstige werkgever had kunnen worden en nog veel meer.

Ik had ooit wel een hyve. Maar nadat ik het wachtwoord daarvan kwijt ben geraakt ben ik er nooit opnieuw aan begonnen. En dat is maar goed ook. Als ik tegenwoordig rondkijk op hyves, vliegt het testosteron me om de oren. Zonder enige vorm van gene of terughoudendheid geven vooral jongeren zich volledig bloot. Waar ze dit weekend zijn wezen stappen, wie ze hebben gescoord, inclusief foto’s van rozige gezichten in een zweterige tent, de bierglazen opgeheven naar de camera. Vaak for everyone to see. Read the rest of this entry »