Marjolein Knuit

Categorie: Cultuur

Clouseau-liedjes maken van Domino een meeslepende musical

Optreden van de twee Janetten van Swentibold

De Vlaamse band Clouseau heeft in 25 jaar een indrukwekkend oeuvre opgebouwd, met hits als ‘Daar gaat ze’, ‘Passie’ en ‘Zie me graag’. Genoeg liedjes om een musical van te maken, moeten de makers van Domino hebben gedacht. Het resultaat is een meeslepende voorstelling waar de muziek van Clouseau als rode draad doorheen loopt.

Om de musical goed te kunnen volgen is enige basiskennis van de muziek van Clouseau vereist. Domino is behalve de naam van de hoofdpersoon tevens de titel van een liedje van Clouseau uit 1990. Domino is 28 jaar, heeft net haar relatie verbroken en gaat in de volkswijk Swentibold wonen, waar de voorstelling zich afspeelt. In de musical komen zo’n 20 Clouseau-nummers voorbij, die in bewerkte vorm perfect in het verhaal passen.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Paaskaarten sturen

Wat? Een soort kerstkaart, maar dan met Pasen
Waarom? Omdat je iemand fijne paasdagen toewenst denk ik
Wie doet dat? Niemand volgens mij

Iedereen doet wel iets met Pasen. Meestal betekent ‘iets’ eieren schilderen, met de ene helft van Nederland naar de Ikea of met de andere helft naar het strand. Maar wat ik nog niemand heb zien doen is paaskaarten sturen. Ik heb er althans nog nooit een gekregen.

Hoewel ik Pasen een leukere feestdag vind dan Kerst (want dan zit je maar in je goeie goed aan de keukentafel de hele dag spelletjes te doen) zou het nooit in me opkomen om iemand een paaskaart te sturen. Maar ze bestaan dus wel, zag ik toen ik langs de Ako liep. Een heel rek vol kaarten van kuikentjes en konijntjes. Liehief! Maar hallo, Pasen is toch geen dierendag? Met Pasen herdenken we (de christenen in elk geval) dat Jezus na drie dagen in een slecht geventileerde tombe te hebben gelegen, opstond uit zijn graf. Maak daar maar eens een vertederende illustratie bij, Hallmark!

Maar nee dus, we moeten het doen met dat ene rek gele dierenkaarten. Maar, lieve kaartverkopers, wat moeten we daarmee als de praktische randvoorwaarden ontbreken? Bestaat er zoiets als paaszegels die goedkoper zijn dan de gewone postzegels? Nee. Bestaan er ophangsystemen waarin je je ontvangen paaskaarten tentoon kunt stellen? Nee. Slecht over nagedacht weer.

Bovendien bestaat er geen lekker lopende paasgroet die je op je kaart kunt schrijven. Iets wat net zo lekker bekt als ‘prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar’. De enige optie is misschien ‘vrolijk Pasen en een gelukkig voorjaar’, maar erg overtuigend klinkt dat niet.

Pasen is, ondanks alle aandacht in Allerhande en aanverwante bladen, een beetje een tweederangs feestdag. En wie stuurt er nou een kaart naar iemand ter ere van een tweederangs feestdag? Dat is alsof je iemand feliciteert met zijn overleden hamster. Ik geef paaskaarten sturen twee sterren. Omdat het wel altijd leuk is om een kaart te krijgen en omdat ik konijnen toevallig lief vind.

De Jezus-look van Jason Mraz

Wat? De metamorfose van frisse jongen naar ongewassen hippie
Wat is daar mis mee dan? Gewoon. Alles
Wie ergert zich daaraan? Niemand behalve ik volgens mij

Wat vonden we hem leuk, die jongen van dat vrolijke liedje ‘I’m yours’ in de zomer van 2008 (is dat serieus alweer zo lang geleden?). Zo’n lekker niets-aan-de-hand-liedje, gezongen door een niets-aan-de-hand-jongen, die het dragen van hoedjes weer hip maakte. Vijf jaar later heeft die leuke jongen ineens een ringbaardje en wild lang haar, waar hij soms een zakdoek omheen knoopt. En volgens mij durft niemand het te zeggen, dus daarom zeg ik het maar: die Jezus-look van Jason Mraz is geen gezicht.

Toen Jason Mraz in Nederland bekend werd, zag hij er zeer ‘do-able’ uit: glad huidje, vlot hoedje, soepele heupen. Ieder meisje wilde met hem trouwen. Daarna verdween hij een beetje buiten beeld, overleed zijn kapper en toen hij terugkwam zag hij er ineens zo uit:Jason Mraz looks like Jesus

Ik schrok me een hoedje (snap je ‘m?) maar het leek alsof niemand anders ermee zat. Sterker nog, het leek alsof het niemand opviel. Terwijl die dooie kat op zijn hoofd toch moeilijk iemand ontgaan kan zijn.

Maar ik ben de oppervlakkigste niet en wil best even verder kijken dan het uiterlijk van Jezus Jason Mraz. Zijn muziek is bijvoorbeeld nog net zo goed als vroegah.  Sterke teksten en aanstekelijke melodieën; nummers die ik prima de hele dag op repeat kan zetten. Tenzij ik ze via Youtube luister. Dan word ik meteen afgeleid door de bijbehorende videoclips, waarin Jason als een soort profeet (ik kan er niks aan doen, het is echt zo!) zijn gitaar bespeelt. Niks geen smooth dancemoves meer, het is een en al peace, relax  en chill bro.

Dat vat Jason’s levenshouding ook wel zo’n beetje samen. Toen ik hem laatst in een radio-interview hoorde klonk hij in elk geval alsof hij net een gezinsverpakking paddo’s had weggewerkt. Toch weerhoudt dat miljoenen fans er niet van om lyrische reacties op te schrijven bij zijn clips op Youtube. De leukste vind ik: ‘als Jason Mraz Jezus is, word ik christen!.

Nou, ik moet er nog aan wennen, de nieuwe look van Jason Mraz. Hippies vind ik tot daaraan toe, maar voor hippies met een Jezus-complex ben ik een beetje allergisch. Laten we maar hopen dat het bij een Jezus-look blijft.

Ik ga naar Indonesië en ik neem (niet) mee: ongevraagd reisadvies

Rare hapjes in een warong in Indonesie

Levensgevaarlijk! Hapjes langs de weg in Indonesië

Als je naar Indonesië op reis gaat zoals ik onlangs, krijg je gevraagd en ongevraagd allerlei adviezen. Aan kennissen die er al waren geweest vroeg ik dingen als: hoeveel bikini’s moet ik meenemen, hoe zeg je ‘twee cocktails alstublieft’ en met wat voor geld betalen ze eigenlijk. De bare necessities dus. Maar dan zijn er ook de collega’s, de familieleden en de vrienden die denken dat je zit te wachten op hun reiservaringen van tig jaar geleden. Na drie weken door Java en Bali te hebben gereisd kan ik je vertellen dat je het advies uit deze categorie het beste niet mee kunt nemen in je koffer of backpack.

Ik moet daarbij eerlijk zeggen dat Indonesië mij als land aanvankelijk niet zo aansprak. Ik moest dan altijd meteen denken aan Multatuli, bruine batik-overhemden en heel raar eten. Toen de vertrekdatum dichterbij kwam en ik aan alle kanten werd gewaarschuwd voor malariamuggen, ijsklontjes van kraanwater en nasi bij het ontbijt werd ik dus ook alleen maar zenuwachtiger. Maar dat bleek nergens voor nodig. Lees meer

Onweerstaanbare stukjes over een ongepolijst Nederland

Marcel van Roosmalen - Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdtIk leerde Marcel van Roosmalen kennen als de schrijver van stukjes in de nrc.next van woensdag over cursussen in het bedrijfsleven. Dat klinkt niet zo spannend, maar de stukjes die van Roosmalen daarover schrijft tonen dat juist zo genadeloos aan, dat ze hilarisch zijn om te lezen. Ik verheug me er elke week weer op. En nu kan ik non-stop genieten van zijn reportages in zijn boek ‘Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdt’. Een recensie.

Voordat zijn stukjes in nrc.next verschenen had ik nog nooit van Marcel van Roosmalen gehoord. Hij schijnt een briljant boek over Vitesse te hebben geschreven, wat ik dus niet gelezen heb omdat het een boek over Vitesse is. Erg charismatisch is hij ook al niet; hij ziet er uit als iemand die chronisch te weinig slaapt en te veel rookt en het lukte hem om ruzie te krijgen met een bus vol bejaarde pelgrims. Even voor de beeldvorming.

Onweerstaanbaar

Toch zijn de verhalen van deze tegendraadse journalist onweerstaanbaar. Dat ligt niet bepaald aan de onderwerpen. Een weekendje weg in de Kempervennen, een bustour door Volendam en het wereldduurrecord vissen met lange hengel spreken nou niet bepaald tot de verbeelding. Wat kun je daar nou over schrijven? Veel, zo blijkt. Van Roosmalen schrijft alles wat hij ziet en hoort op in zijn notitieboekje, en zelfs de meest onnozele waarnemingen komen uiteindelijk in zijn stukjes terecht: “Simone was blond en haar stem deed aan juffrouw Jannie uit Jiskefet denken.” Maar daardoor zie je het wel meteen voor je. Lees meer

Paradiso valt als een blok voor Hanson

Isaac, Taylor en Zac Hanson treden op in Paradiso in AmsterdamSinds ze veertien jaar geleden hun grootste hit hadden met ‘MMMBop’, hebben we in Nederland weinig meer van Hanson gehoord. Maar de Amerikaanse band, bestaande uit de broers Zac, Taylor en Isaac Hanson, bestaat nog steeds en heeft onlangs een nieuw album uitgebracht, getiteld Shout It Out, waarmee ze de wereld rondtoeren. En Paradiso is er als een blok voor gevallen.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl

Doorbreken op de camping

Handjes in de lucht bij kerkdienst van de Doorbrekers in Barneveld
Op zondag 3 keer naar de kerk, bij de verkiezingen op de SGP stemmen en geen tv in huis; Barneveld staat bekend als reformatorisch dorp. Maar Barneveld is tevens thuishonk van de steeds groter groeiende kerkgemeenschap Doorbrekers. Een dankbaar onderwerp voor veel roddelgesprekken, die meestal gaan over handen die vol overgave in de lucht worden gestoken, confettikanonnen tijdens de kerkdienst en wat dat allemaal wel niet moet kosten.

Maar dat is wel oppassen geblazen, want voor hetzelfde geld is je gesprekspartner ook een doorbreker.  Daarom beginnen veel van die roddelgesprekken tussen Barnevelders met de zin ‘zit hier iemand bij de Doorbrekers?’ waarna er een beerput wordt opengetrokken. Tenminste, als iedereen ontkennend antwoordt.

En het lastige is; je ziet er niks van als iemand bij de Doorbrekers zit. Bij gereformeerden is het makkelijk, die zien er elke dag uit als matrozen, met het haar keurig ingevlochten, witte kniekousen en op zondag een bijpassend hoedje. Bij de Doorbrekers ligt dat er niet zo dik bovenop.

Daarom – en nu kom ik eindelijk to-the-point – was ik lichtelijk verbaasd toen een mede-campinggast zich afgelopen zomer op de camping in Luxemburg ontpopte als aspirant-Doorbreker. Geen echte, want hij kwam uit Apeldoorn en daar zit nog geen Doorbreker-vestiging. Zouden ze wel kunnen doen trouwens, en dat dan de Apeldoorbrekers noemen.

Maar hij kwam regelmatig op de camping in Voorthuizen en daar had hij van de Doorbrekers gehoord. Kwamen wij uit Barneveld? Waarom zaten wij dan niet bij de Doorbrekers? ‘Zo dicht bij het vuur van de heilige geest!’ sprak hij terwijl hij zijn armen spreidde en zijn ogen ten hemel richtte. Dat laatste is niet waar, maar dat vond ik gewoon leuk om erbij te verzinnen. Waarop wij iets mompelden over uitslapen, geen behoefte en we kennen al die liedjes niet.

Maar gelukkig had deze christelijke medemens ook vakantie van zijn kerk, want hij probeerde ons verder niet te bekeren. Toch leverde deze ervaring wel een nieuwe levensles op: de volgende keer toch maar geen christelijke camping uitkiezen om onze vakantie door te brengen. Of ons vermommen als matroos.

Deze column schreef ik als oefenopdracht voor een workshop column schrijven van Erik Roest bij de BDU.

Om een lang verhaal kort te maken

De recensie in de huidige internetcultuur

Onderstaand essay schreef ik vorig jaar in het kader van de Prijs voor de jonge kunstkritiek. Deze wedstrijd is opgericht om de recensie in zijn glorie te herstellen, omdat de ruimte voor goede kunstkritieken in de media steeds kleiner wordt en zich verplaatst naar internet. In mijn essay betoog ik dat het helemaal niet erg is dat de meeste recensies uit maar 200 woorden en een aantal sterren bestaan. Ik heb er niet de hoofdprijs van € 10.000 euro mee gewonnen, maar mijn essay is in elk geval gepubliceerd op de website van de Prijs voor de jonge kunstkritiek. Dat is ook wat waard.

Om de kunstkritiek nieuw leven in te blazen, wil de organisatie van deze wedstrijd graag recensies ontvangen van jonge journalisten. Maar dan wel recensies van minimaal 1000 woorden. Ik heb überhaupt nog nooit een recensie gelezen die zo lang was, laat staan dat ik er een van die lengte geschreven heb. En dat terwijl ik toch een aardig portfolio heb opgebouwd. De eis van minimaal 1000 woorden zette me wel aan het denken. Bijt de organisatie zichzelf niet in de staart door zich af te vragen hoe het toch komt dat de kunstkritiek afkalft, en vervolgens een wedstrijd uit te schrijven voor recensies van minimaal twee kantjes lang, een boekwerk in dit journalistieke genre?

Een goede recensent weet de essentie van wat hij recenseert in een paar alinea’s te vatten, met tussen de regels door een oordeel en aandacht voor aspecten als ontstaansgeschiedenis en maatschappelijke relevantie. Lang genoeg om de lezer een idee te geven van de betreffende kunstuiting en kort genoeg om hem te prikkelen en nieuwsgierig te maken naar meer. Maar de echte kunstkritiek, waarin exposities en boeken van haver tot gort worden besproken, verliest terrein in krant en tijdschrift. Is dat een verlies voor het culturele domein? Of is de afgeslankte versie van de kunstkritiek niet meer dan een logisch en onvermijdelijk gevolg van de hedendaagse internetcultuur, waarin kranten het afleggen tegen weblogs en kunst en cultuur van iedereen zijn? Lees meer

Master Class: indrukwekkend portret van Maria Callas

Pia Douwes in Master Class van Terrence McNallyToen Maria Callas furore maakte als operazangeres was ze nog niet eens geboren, maar nu heeft de 46-jarige Pia Douwes de juiste leeftijd om deze diva te spelen. In het toneelstuk Master Class van Terrence McNally zet ze een hooghartige en tegelijkertijd kwetsbare versie van Maria Callas neer.  Het stuk geeft een beeld van de persoon achter de artiest Maria Callas, met al haar gedrevenheid, tragiek en pijn.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Blind vertrouwen: een relatiethriller met humor, zonder kippenvel

Angela Schijf en Rick Engelkes in Blind vertrouwenZe speelden allebei in de soap Goede tijden, slechte tijden, maar hebben nog nooit samen op het podium gestaan. In Blind vertrouwen spelen Rick Engelkes en Angela Schijf een echtpaar dat twee jaar geleden hun dochter is kwijtgeraakt bij een auto-ongeluk. In het Barneveldse Schaffelaartheater speelde de cast de tweede try-out van het stuk, dat op 9 februari in première gaat in het Delamar theater. Het wordt gepromoot als relatiethriller, maar dan wel een die af en toe meer weg heeft van een komedie.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.