Maar tegen die tijd is je kersverse gesprekspartner al lang afgehaakt. Bovendien is taal van iedereen en dus geen exclusief terrein van de taalliefhebber, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de golden retrieverliefhebber of de computernerd. Terwijl ik wel degelijk meer van taal weet dan de gemiddelde golden retrieverliefhebber. Ik zou er bij wijze van spreken zelfs een boek over kunnen schrijven en dat dan ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ noemen.

Wat het daarentegen altijd goed doet in een kennismakingsgesprek, is zeggen dat je van reizen houdt. Niet iedereen houdt van reizen, maar iedereen houdt van mensen die van reizen houden. Reizen, dat klinkt als met een backpack op je rug exotische gerechten uitproberen aan de kant van de weg bij locals in Peru. Terwijl het eigenlijke reizen bestaat uit 14 uur in een krappe vliegtuigstoel zitten. Maar het levert wel leuke verhalen op, waarmee mensen die van reizen houden zich graag populair maken op feestjes en borrels. Liever nog dan met mensen die niet van reizen houden, praten mensen die van reizen houden met andere mensen die van reizen houden. Dan kan het gebeuren dat je zinnen opvangt als ‘oja Gambia, daar heb ik goede verhalen over gehoord’ of ‘Ga je naar Nepal? Dan moet je echt…’. Leuk als je daarnaast staat met een colaatje in je hand, als je verste vakantie naar een viersterrenhotel op Rhodos was. Wat je dan kunt doen als mens die niet van reizen houdt, is je stilletjes van het gesprek tussen de mensen die van reizen houden afwenden, of je er volop in mengen met een gezonde dosis cynisme. Dat wordt meestal niet zo gewaardeerd, maar je kunt er wel leuke columns over schrijven.

Zo was ik een keer in gesprek met 2 avontuurlijke types die tijdens hun vakanties het liefst gaan olifantjerijden in India of van watervallen afspringen in Mexico. Uit de oneindige diepten van hun verhalendatabase werd een anekdote over een reis naar Guatemala of Bolivia verteld, dat wisten ze niet meer precies. (Dat krijg je als je veel reist denk ik, ik zou het niet weten). De felgekleurde gebreide schoudertassen die ze bij zich hadden kwamen daar ook vandaan, vertelden ze trots. De meeste mensen zouden daarop de tassen bewonderend aanraken, maar in plaats daarvan zei ik: ‘Ach, op het label staat gewoon ‘made in China’ hoor’. Ik had zoiets namelijk laatst ook bij de Xenos gezien. Verontwaardiging alom natuurlijk, want ze hadden de tassen toch echt bij een authentiek Guatemalteeks/Boliviaans vrouwtje op de markt gekocht. Wat ik zeg: de inbreng van een cynicus wordt meestal niet zo op prijs gesteld. Maar wedden dat ze daarna meteen de labels in hun tassen hebben gecheckt?

Na anderhalf jaar twitteren voor de SchoolTV-beeldbank ben ik maar eens gestart met mijn eigen Twitter-account. Als @marjoleinknuit zal ik vooral twitteren over dingen die ik zie of tegenkom, maar ook over nieuwe blogposts bijvoorbeeld.

Voor de SchoolTV-beeldbank twitter ik vooral over interessante clips, nieuwe features op onze site of interessante ontwikkelingen. Persoonlijke berichten kon ik daar niet kwijt. Ook komt het einde van mijn contract bij Teleac en dus ook van het beheer van de Beeldbanktwitter in zicht. En ik wil wel een beetje ‘bij’ blijven. Want met Twitter is het een beetje als met Ipads en teensokjes: eerst zie je het nut er niet van in maar pas als je ze hebt kun je niet meer zonder.

Maar ik heb het eigenlijk over de manier waarop deze hysterie zich heeft verplaatst naar internet, op websites, blogs en Twitter. In het land waar roddelkoning Perez Hilton meer aanzien heeft dan de president, wordt bijna elke scheet getwitterd of geblogd, lijkt het wel. Des te moeilijker wordt het daardoor om de informatie te vinden die er echt toe doet. Want hoe onderscheid je je als Amerikaanse blogger van de miljoenen andere Amerikaanse bloggers die dezelfde flauwe stukjes schrijven over films, sterren en scheten (het liefst een combinatie van die drie)?

Als Perez Hilton op zijn zuurstukroze blog iets post wat je echt niet mag missen, plaatst hij niet 1 link naar de betreffende post of paparazzifoto, maar 10 onder elkaar. Dan krijg je dus een blogpost met een foto van de een of andere popster in zijn kinderjaren, met daaronder iets van ‘who’s the celebrity?
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!’
En niemand die je daarover hoort, integendeel. Het is juist een eer om op de blog van Perez Hilton te staan. Dat geldt ook voor bezoekers die reageren op zo’n post. De eerste tien reacties op de berichten van Perez bevatten eigenlijk altijd maar 1 woord: ‘first!’. Als mensen zien dat een bericht nog geen reacties heeft, posten ze er gauw zelf een zodat ze kunnen zeggen dat ze ‘first’ waren. Dat ze in feite verder niets te zeggen hadden, maakt niet uit.

Het weblog met de tot de verbeelding sprekende naam ‘I don’t like you in that way’ gaat iets anders te werk in het trekken van de aandacht. Ten eerste is dit weblog eigenlijk een soort GeenStijl onder de celebrityblogs. De berichten zijn cynisch, kritisch en overduidelijk geschreven door een hitsige jonge kerel. Hij post het liefst berichten met titels als ‘Britney is a natural beauty’ met daaronder een foto van Britney Spears met een badhairday, cellulitisbenen en een mond vol hamburger. Soms plaatst het blog berichten over niet zo heel interessante of sexy personen. Om te voorkomen dat die berichten niet gelezen worden, plaatst de site daar gewoon een foto van een willekeurig supermodel bij. Dan lezen de bezoekers het wel, helemaal als ze zelf ook hitsige jonge kerels zijn.

Een trucje wat je op deze en andere Amerikaanse blogs vaak tegenkomt, is het plaatsen van punten tussen elk woord in de titel. De lezer last daardoor automatisch een korte pauze in bij het lezen ervan, want dat doe je nou eenmaal als je een punt leest. Daardoor krijgt elk woord in de titel extra veel nadruk. Als je je stukje over de film Wicky de Viking, ik noem maar iets, de titel ‘Best. Movie. Ever.’ geeft, zullen je bezoekers eerder geneigd zijn te denken ‘dat stukje moet ik lezen’ en uiteindelijk ‘die film moet ik zien!’. Door de punten in de titel zijn ze in elk geval al een een fractie van een seconde langer bezig met het lezen van de titel. Het feit dat jij nu nog steeds bezig bent met het lezen van dit stukje, bewijst dat het werkt.

De flyer bevat het herkenbare SchoolTV-beeldmerk in de vorm van het blauwe vlak. Daarnaast maken het Eigenwijzer-logo, de pictogrammen en de pay-off duidelijk wat er op Eigenwijzer te halen valt. Het beeld van de armen in combinatie met de bijbehorende slogan en url maken het helemaal af. Sinds vandaag prijkt ie in mijn grafisch portfolio.

Hoewel ik bij Teleac werk, kan ik vanaf 1 september Jörgen Raymann mijn collega noemen. Dan gaan de omroepen Teleac, NPS en RVU namelijk officieel samen in de nieuwe omroep NTR. De nieuwe naam en de bijbehorende huisstijl werden vandaag gepresenteerd in Hilversum.

Teleac, NPS en RVU zijn alle 3 taakomroepen die informatie, educatie en diversiteit hoog in het vaandel hebben staan. Door te fuseren worden de krachten gebundeld en de positie in het omroepbestel verstevigd. Ook was er een financiële noodzaak om samen te gaan: wegens opgelegde kostennormen moesten de omroepen veel bezuinigen.

Van Sesamstraat tot Zandkasteel

De fusie betekent dat Sesamstraat, het Zandkasteel en de Keuringsdienst van waarde nu allemaal onder dezelfde vlag van NTR worden uitgezonden. Aan de programmering verandert verder weinig, hoewel er natuurlijk meer samen ondernomen gaat worden. SchoolTV blijft een apart merk binnen de NTR. 

Onafhankelijk en educatief

De nieuwe omroep wordt een onafhankelijke organisatie die zich onderscheidt door informatieve, journalistieke en educatieve programma’s voor jong en oud. NTR staat – weinig verrassend – voor de beginletters van de deelnemende omroepen. De dubbele punt achter de naam heeft echter meer betekenis. Die staat namelijk voor voor kwaliteit, verrijking en persoonlijke groei.

Ik ben benieuwd naar de dingen die er gemaakt gaan worden en of we volgend jaar allemaal in hetzelfde pand zitten. Het lijkt me in elk geval erg leuk om te werken bij de omroep die het Klokhuis maakt, de meest succesvolle kidssite van de Publieke Omroep heeft, en een serie bedenkt met de naam Klootwijk aan Zee.

Bezoek de site van de NTR

Meedoen aan een voetbalpoule is net als de barbecue aansteken en ramen zemen (afgaande op de glazenwassers die ik in mijn leven ben tegengekomen) echt iets voor mannen. Normaal  interesseert het aanvallende spel van Urugay ze geen bal, maar tijdens het WK Voetbal zijn alle mannen ineens getransformeerd in volleerde voetbalcommentatoren, kijken ze alle sportjournaals en zeggen ze dingen als: “Dus jij denkt dat Chili met 2-1 wint van Honduras? Echt niet jongen, Honduras wordt de ontdekking van dit WK!”

Terwijl je helemaal geen tweede Frank Snoeks hoeft te zijn om als winnaar van de voetbalpoule uit de bus te komen. Iedereen kan wel een rijtje getallen invullen. Kansberekening en voetbalkennis heb je daar in elk geval niet bij nodig, hooguit een dosis gezond verstand om in te kunnen schatten dat Duitsland waarschijnlijk wel van Australië zal winnen. En gelukkig krijg je in een voetbalpoule al punten als je goed hebt gegokt wie er gaat winnen of verliezen, verder is het raden van de exacte uitkomst vooral nattevingerwerk.

Tijdens dit WK ben ik erachter gekomen dat ik best wel goed ben in zulk nattevingerwerk. In de bedrijfspoule sta ik namelijk bijna bovenaan. Vanuit bovenstaande argumentatie is het een beetje hypocriet om daar trots op te zijn, maar een beetje stoer vind ik het wel, om als een van de weinige vrouwelijke deelnemers van de poule zo hoog te staan. Al was het alleen al om de mannen te ergeren die lang en hard hebben nagedacht over welke landen ze tegenover elkaar zouden zetten in de finale. Komt er ineens zo’n meid zonder verstand van voetbal (dat is wel een beetje waar, want ik dacht dat ‘Chi’ stond voor China, maar dat land blijkt niet eens mee te doen) die niet gehinderd door enige vorm van kennis invult dat Portugal het WK gaat winnen (wat iedereen afdoet als heel onwaarschijnlijk, dus daar ben ik dan wel weer een beetje bang voor) en daar nog punten mee scoort ook.

Het lijkt eigenlijk wel een beetje op de manier waarop ik poker speel. Zelfs met een paar van tweeën in mijn hand ga ik mee tot de laatste kaart op tafel ligt en laat ik me niet afleiden door de gedachte wat mijn 3 tegenspelers voor kaarten in hun hand zouden kunnen hebben.  Terwijl zij uitgebreid hun kansen afwegen en peinzend met hun fiches spelen, raise ik met een brede glimlach de inzet nog eens even. Geen kip die dan mee durft te gaan. De uitkomst van zo’n avond is dan meestal dat ik mijn tegenspelers een voor een van tafel veeg en alle fiches voor mijn neus kan opstapelen. Het zou leuk zijn als het met de voetbalpoule net zo zal gaan: dat ik ondanks (of juist dankzij) mijn onwetendheid de meeste punten scoor, tot ergernis van de deelnemende mannen. Maar als er een ding is wat ik van voetbal heb geleerd, is het dat je niet te vroeg moet juichen. Zoals Frank Snoeks zou zeggen: “er kan nog van alles gebeuren”.

Met z’n vieren op het podium lijken de mannen van Turin Brakes een doorsnee band, met twee gitaristen, een bassist en een drummer. Maar het geluid van de Britse band is allerminst alledaags. Het zijn liedjes met een folksound, omlijst door de herkenbare stem van zanger Olly Knights. Live komen ze nog beter tot hun recht dan op cd, en geven ze de knusse Kelder in Amersfoort de intimiteit van een huiskamerconcert.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Terwijl iedereen die op reis is geweest, altijd met dezelfde verhalen thuis komt. Meestal bevatten die verhalen de volgende ingrediënten: ‘het was echt supermooi, maar wel heel arm, maar toch zijn de mensen heel gastvrij en gelukkig, alleen zijn er wel veel insecten en ik ben een paar keer heel ziek geweest van het eten en het verkeer was heel chaotisch en de mensen zijn heel klein en iedereen wilde aan mijn haar zitten!’. Waarom zou je voor zo’n ervaring de halve wereld afreizen? Waarom zou je graag iets willen meemaken wat iedereen al heeft meegemaakt? Zodat jij instemmend kunt knikken als iemand het heeft over die geweldige ananas-mangococktails op dat ene bijzondere strandje in Thailand wat je echt gezien moet hebben? Als ik wil weten hoe het is om in Bangkok tijdens de spits een straat over te steken kijk ik wel naar een aflevering van Peking Express. Daarvoor reis ik echt niet stoned van de malariapillen af naar een bamboe hutje in de brandende hitte waar ik mijn op hol geslagen darmen boven een gat in de grond moet legen.

Nee, dan de nobele jongeren die op een bepaald moment in hun leven (meestal als de studiekeuze voor de deur staat en ze nog even geen zin hebben om daaraan te denken) ineens bedenken: laat ik eens naar Kenia (of een ander willekeurig land in Afrika, als het maar arm is) afreizen om daar een stapel stenen op elkaar te gaan stapelen. Net of de mensen in die apenlanden te dom zijn om zelf een schooltje te kunnen bouwen. Dan sta je daar, met je afritsbroek en bergschoenen, kruiwagens met stenen en zand heen en weer te slepen, terwijl de lokale inwoners in hun vuistje lachend toekijken. ‘Daar heb je weer zo’n naïeveling’, zullen ze denken, ‘die denkt dat ze de wereld kan veranderen door hier, in de middle of nowhere een gebouwtje met vier muren en een dak neer te zetten. En we hebben niet eens schoolboeken, laat staan leerkrachten!’. Maar tegen die tijd zit jij alweer veilig in Nederland, jezelf ten overstaan familie en vrienden op de borst te kloppen om je eigen goedheid.

Verder heb ik niks tegen ontwikkelingswerk hoor, als het maar nuttig is. Ik denk niet dat de armoede in Afrika automatisch afneemt door massaal scholen en ziekenhuizen te bouwen. Ik geloof in microkrediet om mensen de kans te geven hun eigen bedrijfje op te starten, muskietennetten om malaria tegen te gaan en voorbehoedsmiddelen en voorlichting om aids te stoppen. En in maandverband om meisjes in ontwikkelingslanden ook tijdens hun menstruatie naar school te kunnen laten gaan. Want als een meisje in Soedan ongesteld is, is het wegens gebrek aan maandverband en tampons een grote kliederboel en gaat ze een week per maand niet naar school. Hallo leerachterstand, dag betere toekomst. Iets onbenulligs als maandverband kan voor talloze meisjes het verschil betekenen tussen een uitzichtloos en menswaardig bestaan. Daarvoor hoef je als jonge en ambitieuze westerling niet met je backpack vol goede bedoelingen voor in het vliegtuig te stappen. Gewoon een pakje Libresse kopen en Oxfam Novib doet de rest. Kunnen die meisjes gewoon weer onderwijs volgen en zijn die eigenhandig gebouwde schooltjes toch nog ergens goed voor.

Het komt regelmatig voor dat ik mij moet verantwoorden voor het feit dat ik Clouseau leuk vind. Dat gaat meestal zo: ‘bestaan die nog dan? Die zijn toch van Daar gaat ze enzo? Oja, die vond ik ook heel leuk, tien jaar geleden’. En dan moet ik diegene vertellen dat ze nog steeds leven, nog steeds heel veel vrouwelijke fans hebben en nog steeds aan de top van de Vlaamse popscene staan omdat er simpelweg geen beter alternatief is. En als de persoon in kwestie Clouseau helemaal niet kent (want geboren na 1990 of gewoon geen fan van romantische liedjes en diepbruine ogen) zeg ik altijd: ‘Clouseau is zeg maar de Nick & Simon van België’.

Ik vind het stiekem best leuk om fan te zijn van een groep die iedereen in Nederland al lang vergeten is, alsof ik het best bewaarde geheim van België heb ontdekt. Wat helemaal niet waar is, want in België kun je geen tv-zender aanzetten zonder Koen Wauters tegen te komen en geen radio luisteren zonder een van de nieuwste Clouseauliedjes te horen. (die overigens in de verste verte niet meer lijken op de Domino’s en Anne’s die de band in de jaren ’90 groot hebben gemaakt, maar dat terzijde). (Als je eenmaal de status van Clouseau heb bereikt kun je zelfs een scheet uitbrengen op cd en daar een platinum plaat voor krijgen).

Maar wellicht gaat Clouseau nu ten onder aan zijn eigen succes. Want onze eigen Nick & Simon zijn vastbesloten om Vlaanderen te veroveren met hun net zo romantische liedjes en o zo diepbruine ogen. En dat doen ze niet met hun eigen repertoire van Volendamse meezingers – nee, ze pakken de Vlaamse madammekes in met Passie, een van de grootste hits van Clouseau. Heiligschennis, als je het mij vraagt. Maar het werkt natuurlijk als een tierelier. Ik bedoel: wat is leuker dan Koen en Kris die met gitaar het prachtige Passie zingen? Een twintig jaar jongere versie van Koen en Kris die het prachtige Passie zingen.

Het is ze gegund. En de 15-jarige meisjes voor wie er tot nu toe geen smakelijkere en jongere versie van Koen Wauters beschikbaar was ook. Wie weet, als het een beetje aanslaat is de situatie over een paar jaar misschien wel omgekeerd: dan moet Clouseau liedjes van Nick & Simon gaan spelen om het Sportpaleis vol te krijgen. En moeten ze Anne inruilen voor Rosanne.

Je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt het verzamelen. Postzegels, flipperkasten, hamsters, Clouseau cd’s en andere dingen waar geen mens op zit te wachten. Er is op Marktplaats zelfs een aparte categorie voor ‘KLM-huisjes’, wat dat ook mogen zijn.

Toen ik klein was spaarden we vooral flippo’s en knikkers. Die werden niet netjes onderling geruild, nee, daar werd in competitievorm keihard om gespeeld. Daarom besloot onze juf in groep 5 een ruilmarkt te organiseren in de klas. Iedereen mocht dubbele voorwerpen uit zijn of haar verzameling meenemen en ruilen voor dingen uit andermans verzameling. En dan ging het niet alleen om flippo’s en knikkers, maar om knuffels, treinen, pennen en dingen met Jip en Janneke opdruk bijvoorbeeld.

Leuk idee. Alleen – ik spaarde niks. En als je niks spaart kun je ook niks ruilen. Ik had dus een serieus probleem. Waar haal je snel een verzameling vandaan? Ik besloot a l’improviste stenen te verzamelen. Dat kan heel leuk zijn. Maar niet als het resultaat na een rondje over het plein 3 waardeloze keien en een stuk stoeptegel is. Toch nam ik mijn ‘verzameling’ de volgende dag mee naar school om op mijn tafeltje te presenteren aan de klas. Ik kan niet zeggen dat het storm liep. De tafeltjes met trollen (van die poppetjes met ontploft haar in alle kleuren van de regenboog) en bubbelpennen waren het populairst. Mijn stenen zouden me geen fortuin opleveren. Maar ik wilde natuurlijk niet met lege handen en 4 stenen in m’n rugzak huiswaarts keren.

Dus ik moest en zou zo’n plastic bubbelpen hebben, met daarin een goedje dat leuk heen en weer klotste als je ermee schreef. De eigenaresse van deze curieuze verzameling keek daarop met een meewarige blik naar mijn geïmproviseerde stonehenge en ging uiteindelijk akkoord: 1 ronde kei voor een groene bubbelpen. Ik blij, de eigenaresse van de pennenverzameling en 1 steen iets minder. Misschien had ik er wel bij verzonnen dat de stenen uit Zuid-Frankrijk kwamen en heel bijzonder waren, dat weet ik niet meer. Op die manier kun je zelfs konijnenkeutels verkopen alsof het snoepjes zijn. Dus meer dan een beetje fantasie en een overtuigende glimlach heb je bijna niet nodig om een lucratief handeltje op te zetten:  who needs Marktplaats anyway?