Woonprogramma’s zijn meestal alleen maar interessant voor de mensen die er zelf in zitten. Zij hopen na afloop van de aflevering van drie kwartier een huis te hebben, jij niet. Hoe anders is dat bij het Britse programma De grote verhuizing, met presentatoren slash bemiddelaars slash secret lovers (vermoed ik) Kirsty en Phil. Als het niet altijd zou regenen in Groot-Brittannië zou je er bijna zelf willen gaan wonen.

In ‘De grote verhuizing’ gaan twee presentatoren samen met stelletjes op zoek naar een geschikt huis. Tot zover niet verrassend. Maar Groot-Brittannië zou Groot-Brittannië niet zijn als er tussen de potentiële huizen geen 17e-eeuwse kasteeltjes, boerderijtjes en landhuizen zouden zitten. En dat voor prijzen waarvoor je in Nederland misschien een studio in Utrecht Overvecht koopt.

Lees de rest van deze recensie op De Recensieburger.

Het klinkt heel underground, maar eigenlijk is geocaching gewoon een volwassenen variant op het aloude schatzoeken. Maar dan met een gps-ontvanger in plaats van stoepkrijt.

De eerste keer dat ik een schat vond met geocaching was magisch. Niet vanwege de omvang van de schat, want die was niet groter dan een fotorolletje, maar toch, het was wel een fotorolletje dat verstopt was op een plek in mijn woonplaats, waar ik al 1000 keer voorbij was gelopen. Stond ik daar ineens schichtig om me heen te kijken of er niemand was die me zag. Toen ik daar zeker van was, kon ik het busje pakken, mijn naam en de tijd van het vinden op het papiertje zetten en gauw weer verstoppen. En weer onopvallend doorlopen.

Er zijn geocaches in alle soorten en maten.

Lees de rest van deze recensie op de Recensieburger.

De Vlaamse band Clouseau heeft in 25 jaar een indrukwekkend oeuvre opgebouwd, met hits als ‘Daar gaat ze’, ‘Passie’ en ‘Zie me graag’. Genoeg liedjes om een musical van te maken, moeten de makers van Domino hebben gedacht. Het resultaat is een meeslepende voorstelling waar de muziek van Clouseau als rode draad doorheen loopt.

Om de musical goed te kunnen volgen is enige basiskennis van de muziek van Clouseau vereist. Domino is behalve de naam van de hoofdpersoon tevens de titel van een liedje van Clouseau uit 1990. Domino is 28 jaar, heeft net haar relatie verbroken en gaat in de volkswijk Swentibold wonen, waar de voorstelling zich afspeelt. In de musical komen zo’n 20 Clouseau-nummers voorbij, die in bewerkte vorm perfect in het verhaal passen.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Denk je dat alles wel zo’n beetje gedaan is op televisiegebied, zie je ineens een aflevering van Omroep Maxim. Ik was na seizoen 1 al fan, maar ook in het tweede seizoen dat nu wordt uitgezonden is Maxim Hartman weer lekker op dreef.

Omroep Maxim profileert zich als 100% BN’er-vrij en ‘absurd anders’. En dat klopt wel zo’n beetje. Het is lastig om een accurate beschrijving van Omroep Maxim te geven. Sterker nog, op de website staat: ‘een aflevering van Omroep Maxim is door de hoogassociatieve montage en chaotische structuur onmogelijk samen te vatten dan wel na te vertellen’. Maar ik kan het in ieder geval proberen.

Lees de rest van deze recensie op de Recensieburger

Iedereen doet wel iets met Pasen. Meestal betekent ‘iets’ eieren schilderen, met de ene helft van Nederland naar de Ikea of met de andere helft naar het strand. Maar wat ik nog niemand heb zien doen is paaskaarten sturen. Ik heb er althans nog nooit een gekregen.

Hoewel ik Pasen een leukere feestdag vind dan Kerst (want dan zit je maar in je goeie goed aan de keukentafel de hele dag spelletjes te doen) zou het nooit in me opkomen om iemand een paaskaart te sturen. Maar ze bestaan dus wel, zag ik toen ik langs de Ako liep. Een heel rek vol kaarten van kuikentjes en konijntjes. Liehief! Maar hallo, Pasen is toch geen dierendag?

Lees de rest van deze recensie op de Recensieburger.

Wat vonden we hem leuk, die jongen van dat vrolijke liedje ‘I’m yours’ in de zomer van 2008 (is dat serieus alweer zo lang geleden?). Zo’n lekker niets-aan-de-hand-liedje, gezongen door een niets-aan-de-hand-jongen, die het dragen van hoedjes weer hip maakte. Vijf jaar later heeft die leuke jongen ineens een ringbaardje en wild lang haar, waar hij soms een zakdoek omheen knoopt. En volgens mij durft niemand het te zeggen, dus daarom zeg ik het maar: die Jezus-look van Jason Mraz is geen gezicht.

Lees de rest van deze recensie op de Recensieburger.

Elektrische dekens worden over het algemeen geassocieerd met oude mensen. En dat is best wel terecht. Mijn eerste elektrische deken erfde ik van de oma van mijn vriend. Daarna werd de deken mijn meest trouwe bedpartner ooit.

Voor de duidelijkheid: ik heb het over een elektrische onderdeken. Die leg je onder je hoeslaken op het matras. Een half uur voor je naar bed gaat aanzetten en je stapt in een volmaakt voorverwarmd bedje. Ik krijg er elke keer weer warme rillingen van. Heerlijk.

Lees de rest van deze recensie op de Recensieburger

En toen was daar de Recensieburger. Een zusje van de recensiekoning, waar je ook voor kunt schrijven als je geen blauw bloed hebt. Je moet alleen wel even een invite zien te krijgen. En die heb ik nu te pakken! Dus vanaf nu kan ik mijn mening over de Jezus-look van Jason Mraz, kroepoek met smaakjes en nog veel meer delen op www.recensieburger.nl. Mijn eerste recensie staat er al op, over elektrische dekens (4 sterren!). Zijn er dingen waar jij je aan ergert of juist verliefd op bent? Laat het me weten, dan kan ik er een recensie over schrijven!

Levensgevaarlijk! Hapjes langs de weg in Indonesië

Als je naar Indonesië op reis gaat zoals ik onlangs, krijg je gevraagd en ongevraagd allerlei adviezen. Aan kennissen die er al waren geweest vroeg ik dingen als: hoeveel bikini’s moet ik meenemen, hoe zeg je ‘twee cocktails alstublieft’ en met wat voor geld betalen ze eigenlijk. De bare necessities dus. Maar dan zijn er ook de collega’s, de familieleden en de vrienden die denken dat je zit te wachten op hun reiservaringen van tig jaar geleden. Na drie weken door Java en Bali te hebben gereisd kan ik je vertellen dat je het advies uit deze categorie het beste niet mee kunt nemen in je koffer of backpack.

Ik moet daarbij eerlijk zeggen dat Indonesië mij als land aanvankelijk niet zo aansprak. Ik moest dan altijd meteen denken aan Multatuli, bruine batik-overhemden en heel raar eten. Toen de vertrekdatum dichterbij kwam en ik aan alle kanten werd gewaarschuwd voor malariamuggen, ijsklontjes van kraanwater en nasi bij het ontbijt werd ik dus ook alleen maar zenuwachtiger. Maar dat bleek nergens voor nodig.

Nasi en hagelslag

Eerst maar het eten in Indonesië, want daarover doen hardnekkige spookverhalen de ronde. Ik kreeg te horen dat ik waarschijnlijk drie weken lang geen brood zou zien en alleen maar op nasi en bami zou moeten leven. Ik weet niet in wat voor onderkomens (en in welk tijdperk) deze mensen in Indonesië verbleven, maar  in 3- en 4-sterrenhotels waar wij sliepen hadden ze gewoon toast, croissantjes, jam, donuts en heel veel vers fruit. We kregen zelfs een keer een lunchpakketje waar een bolletje met hagelslag in zat. Hoe westers wil je het hebben?

Protesterende darmen

De lunch bestond meestal wel uit rijst met allerlei vlees-, vis- en groentegerechten. Allemaal even lekker. En mijn darmen die thuis al protesteren tegen rare etensgeuren hielden zich verrassend koest onder deze ongewone omstandigheden, zelfs na een afternoon snack bij een warong langs de weg (levensgevaarlijk!). Maar als je een zwakke maag hebt kun je natuurlijk ook gewoon langs de MacDonalds, Kentucky Fried Chicken of de Pizzahut.

With ice? Yes please

Wat ze er trouwens niet bij zeiden is dat je overal heerlijke verse vruchtensappen kunt bestellen voor nog geen 2 euro. Meestal worden die ter plekke voor je gemixt met vruchten uit de boom om de hoek en een handvol ijsblokjes. Oja, die moesten we trouwens vooral vermijden, ijsblokjes, want daar werd je maar ziek van. IJsblokjes in je drankje zijn echter in de meeste toeristenoorden eerder regel dan uitzondering en  geen gevaar voor de volksgezondheid voor zover ik weet.

Voorzorgsmaatregelen

Wie naar Indonesië reist ontkomt niet aan de verplichte vaccinaties, maar tabletten tegen malaria zijn voor Java en Bali niet nodig. Daar beginnen sommige Indonesië-veteranen al van te steigeren: geen malariatabletten?! Wel smeerden we ons dagelijks in met deet, wat vrij nutteloos was aangezien er altijd wel een mug was die een vergeten plekje op mijn huid vond en daar even lekker een jeukende bult ging veroorzaken. Maar malaria, nee. Je loopt meer risico om je enkel te verstuiken door de slechte wegen en stoepen, want de stratenmakers zijn daar waarschijnlijk uitgestorven of zoiets.

Spinnen en kakkerlakken

Met ander ongedierte valt het trouwens ook reuze mee. Iedereen kent wel de verhalen over de hotelkamers waar de kakkerlakken hardloopwedstrijdjes houden in je bed. Ik heb op alle negen hotelkamers waar we zijn geweest welgeteld één verdwaalde kakkerlak gezien die er niet bepaald uitzag als een marathonwinnaar dus die hield me niet uit mijn slaap. Het grootste enge dier dat ik in Indonesië ben tegengekomen is een spin met een doorsnee van zo’n 20 centimeter. Ik zou je graag willen vertellen dat dat in een dierentuin was, maar helaas lachte deze spin ons toe vanaf het web dat ie gesponnen had tussen een paar brugpilaren. Maar goed, beter op een brug dan in mijn bed zeg ik altijd maar.

ANWB-proof

Veel Nederlandse toeristen in Indonesië zien eruit alsof ze net de ANWB-winkel hebben leeggekocht. Kaki broeken, ergonomisch verantwoorde wandelschoenen en om het af te maken een heuptasje of geldbuidel om de nek want dat is zogenaamd veilig. Ook wij kregen voor we op reis gingen zo’n geval voor onder je kleding aangeboden. Die hebben we samen met de hamster thuisgelaten en de hele vakantie gewoon met schoudertassen, rugtassen vol camera’s en andere waardevolle spullen gesleept zonder dat er ook maar iets gestolen werd. Dus tenzij je het handig vindt om voor elk flesje water dat je koopt je t-shirt omhoog te trekken om bij je geld te kunnen zeg ik nee, niet doen.

Water- en armoedepeil

Water is trouwens ook zoiets. Je kunt het inderdaad beter niet uit de kraan drinken, maar het is heel makkelijk om je vochtbalans op peil te houden. Een beetje hotel zet dagelijks twee gratis flesjes mineraalwater op je kamer en zoals gezegd kun je de hele dag sapjes drinken zonder arm te worden. Over arm gesproken: we hadden aardig wat armoede verwacht, maar dat viel eigenlijk best mee, en we hebben aardig wat arme dorpjes gezien. Dus het is maar goed dat we het ongevraagde advies om potloden en stiften voor de arme kindertjes mee te nemen in de wind hebben geslagen. Ik heb althans niemand gezien die we daarmee blij hadden kunnen maken. Misschien met een mobiele telefoon of simkaart, want hoe arm sommige mensen hier ook zijn, bellen en sms’en doen ze hier als geen ander.

Ongevraagd advies? Laat het lekker thuis

Na drie weken Indonesië vraag ik me af of we het wel over hetzelfde land hebben, de mensen met hun ongevraagde advies en ik. Hebben ze me hier nou zo zenuwachtig voor gemaakt? Ik ben zelden in zo’n relaxed land geweest waar je nergens druk om hoeft te maken. Dus als je zelf voor het eerst op reis gaat naar Indonesië heb ik hier wat ongevraagd advies voor je: laat al het ongevraagde advies dat ongetwijfeld jouw kant op komt gewoon lekker thuis.

Ik leerde Marcel van Roosmalen kennen als de schrijver van stukjes in de nrc.next van woensdag over cursussen in het bedrijfsleven. Dat klinkt niet zo spannend, maar de stukjes die van Roosmalen daarover schrijft tonen dat juist zo genadeloos aan, dat ze hilarisch zijn om te lezen. Ik verheug me er elke week weer op. En nu kan ik non-stop genieten van zijn reportages in zijn boek ‘Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdt’. Een recensie.

Voordat zijn stukjes in nrc.next verschenen had ik nog nooit van Marcel van Roosmalen gehoord. Hij schijnt een briljant boek over Vitesse te hebben geschreven, wat ik dus niet gelezen heb omdat het een boek over Vitesse is. Erg charismatisch is hij ook al niet; hij ziet er uit als iemand die chronisch te weinig slaapt en te veel rookt en het lukte hem om ruzie te krijgen met een bus vol bejaarde pelgrims. Even voor de beeldvorming.

Onweerstaanbaar

Toch zijn de verhalen van deze tegendraadse journalist onweerstaanbaar. Dat ligt niet bepaald aan de onderwerpen. Een weekendje weg in de Kempervennen, een bustour door Volendam en het wereldduurrecord vissen met lange hengel spreken nou niet bepaald tot de verbeelding. Wat kun je daar nou over schrijven? Veel, zo blijkt. Van Roosmalen schrijft alles wat hij ziet en hoort op in zijn notitieboekje, en zelfs de meest onnozele waarnemingen komen uiteindelijk in zijn stukjes terecht: “Simone was blond en haar stem deed aan juffrouw Jannie uit Jiskefet denken.” Maar daardoor zie je het wel meteen voor je.

Ongepolijst

Al die verhalen, geschreven voor bladen als Intermediair, Rails en VARAGids, geven een ongepolijst beeld van het Nederland dat je normaal gesproken niet ziet op tv of in de krant. Een Nederland waarin Janmaat zijn vrouw uitscheldt als hij het thee-ei niet kan vinden, waarin netwerkbijeenkomsten beginnen met drie kwartier geklooi met laptops en waarin televisiepubliek moet oefenen op aftellen van 3 naar 0.

Het is zijn schrijfstijl die de stukjes van Marcel van Roosmalen over de meest lullige evenementen in Nederland de moeite van het lezen waard maken. Van Roosmalen grossiert in droge typeringen die van zichzelf niet per se grappig zijn, maar dat wel worden doordat hij ze uit hun context haalt, wat de meest komische gesprekken oplevert, bijvoorbeeld tussen Mat Herben en een deur: “De deur piept. ‘Ssst’, zegt Herben tegen de deur.”

Knullig en herkenbaar

Wat zijn teksten ook bijzonder maakt, is dat van Roosmalen nooit de geroutineerde journalist uithangt. Daarvoor staat hij ook best vaak met zijn mond vol tanden op het moment dat er scherpe vragen worden verwacht. Of als hij wordt gevraagd naar zijn insteek, die hij eigenlijk niet heeft. En in een openhartig stuk getiteld ‘HP/De Tijd’ beschrijft hij onomwonden waarom hij  na zes jaar de deur van deze redactie achter zich dichttrok. “Voor een opiniebladjournalist had Marcel van Roosmalen verrassend weinig opinie”, schrijft hij over zichzelf.

Geen mening

Wat dat betreft is zijn houding juist een verademing: eindelijk een journalist die niet overal een mening over heeft, maar die gewoon opschrijft wat hij waarneemt. En dat werkt. Ik heb althans nog nooit zo hard moeten lachen bij het lezen van een stukje over Ronald en Frank de Boer. Toch wordt het nergens een kunstje: in al zijn stukjes weet Van Roosmalen de lezer te verrassen.

Zijn stukjes beginnen bijvoorbeeld vaak met een verslag van het telefoongesprek met de persvoorlichter van het betreffende evenement, of de autoreis samen met de fotograaf ernaartoe. Dat maakt zijn stukjes herkenbaar en grappig voor andere journalisten en verslaggevers. Iedereen die wel eens een evenement heeft moeten verslaan of een persconferentie heeft bijgewoond weet hoe het is om door hyperenthousiaste voorlichters te worden meegesleurd of te worden aangesproken door aanwezigen die precies denken te weten wat voor een journalist interessant is. Alleen halen die dingen doorgaans de krant niet.

Cynisch

‘Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdt’ (een uitspraak van de gerolstoelde volkszanger Koos Alberts) is een kleurrijke verzameling stukjes over personen, plekken en gebeurtenissen. De schrijver mag dan een cynische jongen zijn die het daardoor regelmatig aan de stok krijgt met persvoorlichters en andere figuren; iemand die zulke leuke stukjes schrijft kan toch haast niet onaardig zijn?