Marjolein Knuit

Tag: Barneveld

Geocaching

Wat? Een soort schatzoeken
Waar dan? Overal, behalve in Noord-Korea waarschijnlijk
Wie doet dat? 5 miljoen mensen wereldwijd

Het klinkt heel underground, maar eigenlijk is geocaching gewoon een volwassenen variant op het aloude schatzoeken. Maar dan met een gps-ontvanger in plaats van stoepkrijt.

De eerste keer dat ik een schat vond met geocaching was magisch. Niet vanwege de omvang van de schat, want die was niet groter dan een fotorolletje, maar toch, het was wel een fotorolletje dat verstopt was op een plek in mijn woonplaats, waar ik al 1000 keer voorbij was gelopen. Stond ik daar ineens schichtig om me heen te kijken of er niemand was die me zag. Toen ik daar zeker van was, kon ik het busje pakken, mijn naam en de tijd van het vinden op het papiertje zetten en gauw weer verstoppen. En weer onopvallend doorlopen.

Er zijn geocaches in alle soorten en maten. Gelukkig bestaat er een heel netwerk van geocachers dat al die schatten in kaart heeft gebracht op www.geocaching.com. Sommige caches bestaan alleen uit coördinaten waar je de schat kunt vinden. Voor andere moet je meer moeite doen en bijvoorbeeld een puzzel of raadsel oplossen. Maar in zulke gevallen is de schat die je vindt vaak ook wat groter, bijvoorbeeld een kistje met allemaal actiefiguurtjes en andere poppetjes uit de Albert Heijn spaaracties van de afgelopen 20 jaar.

Geocachen doe je dus niet voor de schat, je doet het voor de kick. De kick van het stiekem iets vinden waarvan gewone mensen (door geocachers ‘dreuzels’ genoemd, net als in Harry Potter, want geocachers hebben toverkrachten) het bestaan niet weten.  De meeste caches liggen dan ook niet voor het grijpen maar zitten verstopt in holle bomen, onder een tegel of zitten met een magneet ergens aan vast. En dat maakt het juist zo spannend. Ik heb wel eens een uur rond een informatiebord waar niks op stond heen gedraald omdat er ergens in dat bord een nano-cache verstopt moest zitten.

Niet dat ik inmiddels een die-hard schatzoeker ben, hoor. Maar als we naar een onbekende stad in binnen- of buitenland gaan, kijk ik altijd wel even of er wat te cachen valt. Maar zodra er rekenmachines en landkaarten aan te pas moeten komen, haak ik af. Het moet wel leuk blijven. Je hebt er trouwens niet per se een gps-apparaat voor nodig, er is ook een app voor je smartphone. Hoe cool is dat, dat je een radar op je scherm tovert waarop staat dat je nog 7 meter in noordoostelijke richting moet lopen om de schat te vinden? Ik krijg er altijd zo’n Bassie & Adriaan en de geheime opdrachtgever-gevoel van. http://cgeo.carnero.cc/

Doorbreken op de camping

Handjes in de lucht bij kerkdienst van de Doorbrekers in Barneveld
Op zondag 3 keer naar de kerk, bij de verkiezingen op de SGP stemmen en geen tv in huis; Barneveld staat bekend als reformatorisch dorp. Maar Barneveld is tevens thuishonk van de steeds groter groeiende kerkgemeenschap Doorbrekers. Een dankbaar onderwerp voor veel roddelgesprekken, die meestal gaan over handen die vol overgave in de lucht worden gestoken, confettikanonnen tijdens de kerkdienst en wat dat allemaal wel niet moet kosten.

Maar dat is wel oppassen geblazen, want voor hetzelfde geld is je gesprekspartner ook een doorbreker.  Daarom beginnen veel van die roddelgesprekken tussen Barnevelders met de zin ‘zit hier iemand bij de Doorbrekers?’ waarna er een beerput wordt opengetrokken. Tenminste, als iedereen ontkennend antwoordt.

En het lastige is; je ziet er niks van als iemand bij de Doorbrekers zit. Bij gereformeerden is het makkelijk, die zien er elke dag uit als matrozen, met het haar keurig ingevlochten, witte kniekousen en op zondag een bijpassend hoedje. Bij de Doorbrekers ligt dat er niet zo dik bovenop.

Daarom – en nu kom ik eindelijk to-the-point – was ik lichtelijk verbaasd toen een mede-campinggast zich afgelopen zomer op de camping in Luxemburg ontpopte als aspirant-Doorbreker. Geen echte, want hij kwam uit Apeldoorn en daar zit nog geen Doorbreker-vestiging. Zouden ze wel kunnen doen trouwens, en dat dan de Apeldoorbrekers noemen.

Maar hij kwam regelmatig op de camping in Voorthuizen en daar had hij van de Doorbrekers gehoord. Kwamen wij uit Barneveld? Waarom zaten wij dan niet bij de Doorbrekers? ‘Zo dicht bij het vuur van de heilige geest!’ sprak hij terwijl hij zijn armen spreidde en zijn ogen ten hemel richtte. Dat laatste is niet waar, maar dat vond ik gewoon leuk om erbij te verzinnen. Waarop wij iets mompelden over uitslapen, geen behoefte en we kennen al die liedjes niet.

Maar gelukkig had deze christelijke medemens ook vakantie van zijn kerk, want hij probeerde ons verder niet te bekeren. Toch leverde deze ervaring wel een nieuwe levensles op: de volgende keer toch maar geen christelijke camping uitkiezen om onze vakantie door te brengen. Of ons vermommen als matroos.

Deze column schreef ik als oefenopdracht voor een workshop column schrijven van Erik Roest bij de BDU.

Blind vertrouwen: een relatiethriller met humor, zonder kippenvel

Angela Schijf en Rick Engelkes in Blind vertrouwenZe speelden allebei in de soap Goede tijden, slechte tijden, maar hebben nog nooit samen op het podium gestaan. In Blind vertrouwen spelen Rick Engelkes en Angela Schijf een echtpaar dat twee jaar geleden hun dochter is kwijtgeraakt bij een auto-ongeluk. In het Barneveldse Schaffelaartheater speelde de cast de tweede try-out van het stuk, dat op 9 februari in première gaat in het Delamar theater. Het wordt gepromoot als relatiethriller, maar dan wel een die af en toe meer weg heeft van een komedie.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Laagland: een intieme liedjesvoorstelling met een verhaal

Ricky Koole en Leo Blokhuis met LaaglandZij is actrice, zangeres en de moeder van zijn kind, hij is de popprofessor van Nederland. En samen toeren Ricky Koole en Leo Blokhuis met hun tweede liedjesprogramma Laagland door het land. Een voorstelling over muziek waar je je thuis bij voelt: Van Aretha Franklin tot Bruce Springsteen.

Lees de rest van dit artikel op Cultuurbewust.nl.

Barneveld bruist met straattheater

barbieBarneveld stond afgelopen zaterdag in het teken van theater: living statues, muziek en levensgrote giraffen zetten het centrum – letterlijk –  op stelten. In combinatie met het gunstige weer en de massaal toegestroomde bezoekers, is het derde door de Barneveldse middenstandsvereniging georganiseerde straattheaterfestival wederom een succes.

Als tegen half twaalf ‘s morgens de straatartiesten zich voorbereiden op hun optreden, lijkt het regenachtige weer even spelbreker te zijn. Het publiek laat het nog even afweten, maar de meeste acts trotseren de regen. Een als barbie uitgedoste living statue blijft lekker droog in haar verpakkingsdoos terwijl een ander verderop een paraplu heeft opgezet.

Er zijn echter genoeg publiekstrekkers aanwezig om mensen te verleiden tot een rondje door het centrum. Helemaal als het zonnetje doorbreekt blijven veel mensen even staan bij de uiteenlopende acts. Voor bezoekers die niets van het spektakel willen missen is er een programmaboekje met een speciale looproute. De organisatie van het festival heeft dit jaar namelijk groots uitgepakt met meer dan dertig uiteenlopende acts. Lees meer

Barneveldse Iris (15) wint essaywedstrijd

Met World Vision op reis naar Afrika

Ze kan het zich nog nauwelijks voorstellen, maar over drie maanden zit Iris Knuit toch echt in Afrika. De 15-jarige gymnasiumleerlinge van het JFC kwalificeerde zich met haar essay voor een discussieavond voor scholieren, georganiseerd door World Vision. Maandag hoorde ze dat ze een van de vijf gelukkigen is die in de herfstvakantie naar Afrika gaat om projecten van de stichting te bezoeken. Samen met docente Marjolein Hertgers, die meegaat als begeleider.

Nadat Iris in maart 24 uur haar eten liet staan in het kader van de actie ‘Zip your lip’, werd ze door leraren gewezen op de essaywedstrijd van World Vision. De uitdaging om een essay te schrijven over de verantwoordelijkheid van Nederland voor de aidsproblematiek in Afrika ging ze graag aan. “Ik heb er ook veel van geleerd”.

Iris_Knuit_naar_AfrikaResearch
Na uitgebreid research op internet schreef ze een betoog dat de verschillende kanten van aids in Afrika belicht. Waarom haar essay het uiteindelijk won? “Ik denk omdat ik mijn eigen mening er goed in had verwoord”, zegt Iris aarzelend. Het moeilijkste onderdeel moest toen nog komen: een lagerhuisdiscussie met elf andere scholieren uit heel Nederland over aids, Afrika en hun eigen positie daarin. Lees meer

Tomasoa bekent kleur met ‘Confetti’

Dat bij de leeTomasoa1rlingen van dansschool Yvon Tomasoa dansen in het bloed zit, werd afgelopen zaterdag duidelijk tijdens de voorstelling ‘Confetti’ in de Veluwehal. In een afwisselende show lieten alle groepen zien wat ze het afgelopen jaar geleerd hebben: van sensuele lyrical jazz tot stampende streetdance.

De kwartfinale van het Nederlands elftal weerhoudt de honderden bezoekers er niet van de voorstelling van de voltallige dansschool te bezoeken. Vanaf de volgepakte tribunes in de sporthal van de Veluwehal kijken familie, vrienden en andere belangstellenden naar een kleurrijk en veelzijdig dansprogramma. Lees meer

Talent schittert tijdens Ei-Factor

NNCTientallen Barneveldse talenten presenteerden zich zaterdag massaal op het Raadhuisplein. Zangers, zangeressen, bandjes en zelfs een koor zongen de sterren van de hemel tijdens de eerste editie van talentenjacht Ei-Factor. Duidelijk is dat Barneveld er een prachtig nieuw evenement bij heeft. Skip Intro won de prijs voor beste band en Talitha Holl werd uitgeroepen tot beste singer/songwriter.

Als de talentenjacht om half een begint, is het nog rustig op de ‘broedplaats voor Barnevelds talent’, zoals wethouder Gerard van de Hengel Ei-Factor noemt. Het publiek verzamelt zich op het terras van De Babbel, evenals de jury die de optredens beoordeelt. Zanger Rene Le Blanc, Marion de Mooij van muziekwinkel van Willigen en Frans Meijer, directeur van het Schaffelaartheater, maken zich in het zonnetje op voor een ware marathon aan optredens. Lees meer

Veel dialoog bij theater No Fake

Een wildvreemde jongen zet negen voorbijgangers in het park aan het denken over hun leven. Met directe, soms wat naïeve vragen brengt hij hun zekerheden over huwelijk, werk of verleden aan het wankelen. Het resultaat is een knap geacteerde voorstelling met veel dialogen, maar weinig actie. De voorstelling was vrijdag- en zaterdagavond in de Veluwehal.

Geconcentreerd op zijn Donald Duck zit Miro Visser op een bankje in het park. Een vrouw met zware boodschappentassen trekt zijn aandacht en een persoonlijk gesprek over haar huwelijk volgt. In verlegenheid gebracht door zijn directheid maar verrast door zijn inzicht uit Clara, gespeeld door Wilma Achterstraat, haar frustraties en ergernissen over haar man, die haar slaat en nauwelijks respect voor haar opbrengt. “Maar het is een goede man”, herhaalt Miro de woorden van Clara. Verward haast ze zich naar huis, om de was te doen en het eten van haar man klaar te maken. Lees meer

Leaf speelt stampvolle Villa 29 plat

leaf1Het komt niet vaak voor dat Villa 29, het jongerencentrum naast de Veluwehal, helemaal vol is. Afgelopen zaterdag wel, want de pas doorgebroken band Leaf speelde er de zaal plat. Een topavond voor Villa29, èn voor de ruim 250 bezoekers.

Met hun hit ‘Wonderwoman’ (why’s my life so boring) – met een refrein dat je niet meer uit je hoofd krijgt – en nieuwe single ‘New song’ belooft het optreden van Leaf een feestje te worden. Maar eerst is het rond negen uur de beurt aan de band Greendive. Ruim een uur spelen ze nummers uit hun eigen repertoire, dat soms een beetje doet denken aan Muse. Lees meer