Marjolein Knuit

Tag: clouseau

Op Tweesprong van Clouseau valt minder te zwijmelen, maar veel te genieten

Over de 50 zijn ze inmiddels, Koen en Kris Wauters van Clouseau. Maar ze maken nog altijd muziek en treden op in België én Nederland. Geen megagrote shows meer in het Antwerpse Sportpaleis, maar kleinere zalen, theaters en af en toe een festival. Hun nieuwste plaat Tweesprong zal het daar ongetwijfeld goed gaan doen. De 14 liedjes liggen prettig in het gehoor, zijn makkelijk mee te zingen en: ze gaan ergens over.

Voor wie Clouseau na ‘Anne’ en ‘Passie’ uit het oog is verloren: de band is de afgelopen jaren allerlei kanten opgegaan: een beetje disco, een beetje elektronisch, een beetje akoestisch. Maar altijd Nederlandstalig. Na 35 jaar Clouseau (zo oud ben ik zelf nog niet eens) voelt Tweesprong als het ultieme Clouseau-album. Stuk voor stuk mooie liedjes, die rijk zijn aan levenservaring, liefde voor anderen en liefde voor muziek.

Applausje voor Kris

Want wie de cd opzet moet toegeven: elk nummer is superstrak ingespeeld, de vocalen klinken waanzinnig en de strijkers, och man, de strijkers. Die voorzien de nummers van allure en een zweem van melancholie, zonder pretentieus te zijn. Ook de blazers mogen er zijn. En mag ik een applausje voor de backing vocals van Kris? Om kippenvel van te krijgen. Hij produceerde het album trouwens ook en het mag gezegd worden, elk nummer is tot in de puntjes afgewerkt.

Tweesprong begint met het nummer ‘Een wereld die nooit vergaat’, en is naar mijn idee de perfecte introductie op de rest van de plaat: energiek, verwachtingsvol en gedragen door ja, daar zijn ze weer: prachtige violen. Dan volgt ‘Tweesprong’, wat mij betreft by far het beste nummer van de plaat. Een lied over twijfel en angst, met een superkrachtig refrein waarin de stemmen van Koen en Kris haast samensmelten. Eentje om keihard aan te zetten in de auto.

Geen rozengeur en maneschijn

‘De tijd zal nog wel komen’ klinkt dan weer als een protestnummer, over de verhardende maatschappij, radicalisering en kernenergie. Pittige thema’s voor een Clouseau-nummer. Een goed nummer, relevant ook, maar wel eentje waarvoor je in de stemming moet zijn. Het enige zwijmelliedje op de plaat is ‘Nu ik jou voor mij zie staan’, een jazzy nummer over hoe de liefde je kan doen zweven.

Maar Tweesprong is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. In tegendeel zelfs. Het schitterende ‘Dagen zonder zon’ gaat over een verwelkende liefde, waarin niets meer vanzelf gaat. Dat is er eentje van het kaliber ‘Dat ze de mooiste is’, ook al zo’n pareltje van Jan Leyers uit 1996. Een van mijn nieuwe favorieten is ‘California’, een nummer met een dromerige, elektronische sound. Die gaat bij mij regelmatig op repeat.

Clouseau laat zich op Tweesprong van verschillende kanten zien. Gevoelig, krachtig, melancholiek en hoopvol. Een album met een verhaal. Maar in elk nummer is het de warme stem van Koen Wauters die je meeneemt langs al die emoties. Een stem die na zoveel jaar nog niets aan overtuigingskracht heeft ingeleverd. En ook al is ie dan over de 50, Koen kan mij nog steeds laten zwijmelen.

Clouseau-liedjes maken van Domino een meeslepende musical

Optreden van de twee Janetten van Swentibold

De Vlaamse band Clouseau heeft in 25 jaar een indrukwekkend oeuvre opgebouwd, met hits als ‘Daar gaat ze’, ‘Passie’ en ‘Zie me graag’. Genoeg liedjes om een musical van te maken, moeten de makers van Domino hebben gedacht. Het resultaat is een meeslepende voorstelling waar de muziek van Clouseau als rode draad doorheen loopt.

Om de musical goed te kunnen volgen is enige basiskennis van de muziek van Clouseau vereist. Domino is behalve de naam van de hoofdpersoon tevens de titel van een liedje van Clouseau uit 1990. Domino is 28 jaar, heeft net haar relatie verbroken en gaat in de volkswijk Swentibold wonen, waar de voorstelling zich afspeelt. In de musical komen zo’n 20 Clouseau-nummers voorbij, die in bewerkte vorm perfect in het verhaal passen.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Het best bewaarde geheim van België

Het komt regelmatig voor dat ik mij moet verantwoorden voor het feit dat ik Clouseau leuk vind. Dat gaat meestal zo: ‘bestaan die nog dan? Die zijn toch van Daar gaat ze enzo? Oja, die vond ik ook heel leuk, tien jaar geleden’. En dan moet ik diegene vertellen dat ze nog steeds leven, nog steeds heel veel vrouwelijke fans hebben en nog steeds aan de top van de Vlaamse popscene staan omdat er simpelweg geen beter alternatief is. En als de persoon in kwestie Clouseau helemaal niet kent (want geboren na 1990 of gewoon geen fan van romantische liedjes en diepbruine ogen) zeg ik altijd: ‘Clouseau is zeg maar de Nick & Simon van België’.

Ik vind het stiekem best leuk om fan te zijn van een groep die iedereen in Nederland al lang vergeten is, alsof ik het best bewaarde geheim van België heb ontdekt. Wat helemaal niet waar is, want in België kun je geen tv-zender aanzetten zonder Koen Wauters tegen te komen en geen radio luisteren zonder een van de nieuwste Clouseauliedjes te horen. (die overigens in de verste verte niet meer lijken op de Domino’s en Anne’s die de band in de jaren ’90 groot hebben gemaakt, maar dat terzijde). (Als je eenmaal de status van Clouseau heb bereikt kun je zelfs een scheet uitbrengen op cd en daar een platinum plaat voor krijgen). Lees meer

Clouseau is op dreef met tiende concertreeks 10×10 in Sportpaleis

December is de maand van Clouseau. Althans, in België, waar de gebroeders Koen en Kris Wauters al meer dan twintig jaar heer en meester zijn op het terrein van de Nederlandstalige popmuziek. In het Antwerpse Sportpaleis weten ze jaar na jaar te verbazen met spectaculaire luchtbruggen en andere showelementen. In de huidige concertreeks, getiteld 10 x 10, gaat het er wat minder sensationeel aan toe, maar daardoor is er meer ruimte voor muziek.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Clouseau overtuigt met ‘Zij aan zij’

Tiende album is veelzijdig en energiek

Clouseau zij aan zij.jpgHet is tekenend voor de meeste albums van Clouseau: er staat maar een handvol sterke nummers op, aangevuld met B-kant liedjes. Leuke muziek, maar niet bepaald mindblowing. Ook op het tiende studioalbum van de gebroeders Wauters staan de beste nummers aan het begin van de cd. Toch heeft Clouseau op ‘Zij aan zij’ een stijl te pakken die van de cd een veelzijdig en energiek geheel maakt.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Clouseau verrast in Sportpaleis

Minder toeters en bellen, meer muziek

Na eerdere concertreeksen met massa’s zwevende bruggen, bewegende podia en ander visueel spektakel, moest de Vlaamse groep Clouseau voor het negende jaar Sportpaleis op rij met iets nieuws komen. En weer weten Koen en Kris Wauters te verrassen. ‘Clouseau Crescendo’ is een strakke mix van oude en nieuwe nummers, veel show en ‘gelukkig’ géén ‘Daar gaat ze’!

Clouseau hoeft al lang geen nieuwe cd meer uit te brengen om ieder jaar het Antwerpse Sportpaleis meerdere keren plat te spelen. De band is er niet lui van geworden, integendeel: Clouseau beschikt over genoeg creativiteit om het repertoire steeds weer in verrassende jasjes te steken. Domino, Verlangen en De perfectie klinken als splinternieuwe nummers terwijl de jongste van deze drie toch al vier jaar oud is. Lees meer

Een cd vol positieve vibes

clouseau_vonken_en_vuur_album_coverCLOUSEAU – VONKEN EN VUUR

Terwijl Nederland nauwelijks nog wat van Clouseau verneemt, maken de broertjes Wauters in België de ene cd na de andere. Het laatste album heet Vonken & Vuur en lijkt in de verste verte niet op klassiekers als Passie of Daar gaat ze. Wel is het een cd vol positieve vibes, met energieke popnummers met een randje.

De laatste albums van Clouseau zijn steeds meer op elkaar gaan lijken: eenvoudige melodieën, elektronische deuntjes en in elk refrein een liefdesverklaring. Vonken & vuur breekt met die formule. De gitaren zijn onder het stof vandaan gehaald en zorgen voor een flinke dosis energie in nummers als De tegenpartij, als het even kan met een boodschap. Verdraagzaamheid is een terugkerend thema in de nieuwe nummers van Clouseau, eentje die zich goed laat leiden door de rake teksten en de soms gevoelige en soms rockende gitaren. Lees meer

Clouseau ontroert in Wisseloord studio’s

koenenkrisZe moesten er om half vier ‘s ochtends voor opstaan, maar het hartverwarmende onthaal in de Wisseloord studio’s maakte veel goed voor de Vlamingen van Clouseau. Afgelopen vrijdagochtend waren Koen en Kris Wauters te gast in het Radio 2 programma De gouden uren  met Daniel Dekker. In het intieme gezelschap van een twintigtal gelukkige fans (waaronder ondergetekende) brachten ze vijf nummers, waarvan vier van de nieuwe cd Vanbinnen. Het bewijs dat Clouseau niet alleen in stampvolle Sportpaleizen kan knallen, maar ook in een knusse studio het publiek stil krijgt met juweeltjes als Ik denk aan jou en Daar gaat ze.

Het Nederlandse offensief waar Clouseau de afgelopen weken mee bezig is geweest, begint duidelijk zijn vruchten af te werpen. Er wordt geestdrift meegeklapt en meegezongen op Hier bij jou en Ik zie de hemel; alleen de aanstekers ontbreken er nog aan. Samen met gitarist Tom Vanstiphout en percussionist Frank Michiels weet Clouseau tegelijkertijd te ontroeren en op te zwepen. In de knusse ruimte, waarin het publiek plaats heeft op luie banken en stoelen, komt de muziek goed tot zijn recht. Lees meer

Oren en ogen te kort bij Clouseau In ‘t lang

Bewegende podia, loopbruggen die uit de lucht naar beneden komen en hits van de bovenste plank: voor het zesde jaar op rij spelen Koen en Kris Wauters in het zoveelste uitverkochte Sportpaleis in Antwerpen dat ze elke keer weer weten om te toveren tot een feestpaleis. Ook voor de dertien concerten die de mannen deze maand geven, zijn allerlei technische en muzikale verrassingen uit de kast getrokken. Het resultaat is een spetterende show, een schorre keel van het meezingen en een stijve nek van het om je heen kijken, want je komt haast ogen te kort bij Clouseau en hun concertreeks ‘In ‘t lang’.

Bijna vierenhalve kilometer. Dat is de afstand die zanger Koen tijdens elk concert hollend, springend en shakend aflegt. Dat is ook niet zo moeilijk met een podium van zes meter breed en zesenveertig meter lang, gelegen in het midden van de zaal. Een unieke opstelling, waarvan optimaal gebruik wordt gemaakt. Op spectaculaire wijze worden de muzikanten op bewegende podiumstukken de zaal in gereden, waar ze later in verschillende stukken uiteengaan, zodat je als toeschouwer altijd een gitarist, drummer of bassist  in de buurt hebt om naar te kijken. Twee loopbruggen verbinden het grote podium met twee catwalks over de totale lengte van de tribunes. Bij dit concert bestaan er haast geen slechte plaatsen, want er is overal wat te zien en horen. Lees meer

Clouseau bouwt feestje in Sportpaleis

Vorig jaar was het een enorm rond podium in het midden, het jaar daarvoor een immense loopbrug over het publiek, maar dit jaar hadden de gebroeders Wauters geen grootse dingen beloofd. Toch is Vanbinnen een spectaculaire show geworden vol spontane en onverwachte wendingen die niet alleen fans een fantastische avond geeft. Clouseau is er met nieuwe en oude nummers voor de vijfde keer op rij in geslaagd het Antwerpse Sportpaleis om toveren tot een feestpaleis.

De nieuwe cd Vanbinnen is nog maar een paar maanden uit, maar de meeste fans kennen alle nummers al uit hun hoofd. Ze krijgen volop de kans om dat te laten zien, want Clouseau speelt maar liefst zeven nummers van de nieuwe plaat. Tegen half negen wacht het stampvolle Sportpaleis woensdagavond 8 december ongeduldig op de opkomst van de broers Koen en Kris Wauters. Als onder veel gejuich de eerste noten van het nieuwe nummer ‘Hier bij jou’ worden ingezet, is er echter nog geen spoor van zanger Koen. Met veel rook komt hij even later omhoog uit de middelste catwalk om iedereen te verbazen: Clouseau staat, nog steeds. Lees meer