Het komt regelmatig voor dat ik mij moet verantwoorden voor het feit dat ik Clouseau leuk vind. Dat gaat meestal zo: ‘bestaan die nog dan? Die zijn toch van Daar gaat ze enzo? Oja, die vond ik ook heel leuk, tien jaar geleden’. En dan moet ik diegene vertellen dat ze nog steeds leven, nog steeds heel veel vrouwelijke fans hebben en nog steeds aan de top van de Vlaamse popscene staan omdat er simpelweg geen beter alternatief is. En als de persoon in kwestie Clouseau helemaal niet kent (want geboren na 1990 of gewoon geen fan van romantische liedjes en diepbruine ogen) zeg ik altijd: ‘Clouseau is zeg maar de Nick & Simon van België’.

Ik vind het stiekem best leuk om fan te zijn van een groep die iedereen in Nederland al lang vergeten is, alsof ik het best bewaarde geheim van België heb ontdekt. Wat helemaal niet waar is, want in België kun je geen tv-zender aanzetten zonder Koen Wauters tegen te komen en geen radio luisteren zonder een van de nieuwste Clouseauliedjes te horen. (die overigens in de verste verte niet meer lijken op de Domino’s en Anne’s die de band in de jaren ’90 groot hebben gemaakt, maar dat terzijde). (Als je eenmaal de status van Clouseau heb bereikt kun je zelfs een scheet uitbrengen op cd en daar een platinum plaat voor krijgen).

Maar wellicht gaat Clouseau nu ten onder aan zijn eigen succes. Want onze eigen Nick & Simon zijn vastbesloten om Vlaanderen te veroveren met hun net zo romantische liedjes en o zo diepbruine ogen. En dat doen ze niet met hun eigen repertoire van Volendamse meezingers – nee, ze pakken de Vlaamse madammekes in met Passie, een van de grootste hits van Clouseau. Heiligschennis, als je het mij vraagt. Maar het werkt natuurlijk als een tierelier. Ik bedoel: wat is leuker dan Koen en Kris die met gitaar het prachtige Passie zingen? Een twintig jaar jongere versie van Koen en Kris die het prachtige Passie zingen.

Het is ze gegund. En de 15-jarige meisjes voor wie er tot nu toe geen smakelijkere en jongere versie van Koen Wauters beschikbaar was ook. Wie weet, als het een beetje aanslaat is de situatie over een paar jaar misschien wel omgekeerd: dan moet Clouseau liedjes van Nick & Simon gaan spelen om het Sportpaleis vol te krijgen. En moeten ze Anne inruilen voor Rosanne.

December is de maand van Clouseau. Althans, in België, waar de gebroeders Koen en Kris Wauters al meer dan twintig jaar heer en meester zijn op het terrein van de Nederlandstalige popmuziek. In het Antwerpse Sportpaleis weten ze jaar na jaar te verbazen met spectaculaire luchtbruggen en andere showelementen. In de huidige concertreeks, getiteld 10 x 10, gaat het er wat minder sensationeel aan toe, maar daardoor is er meer ruimte voor muziek.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Het is tekenend voor de meeste albums van Clouseau: er staat maar een handvol sterke nummers op, aangevuld met B-kant liedjes. Leuke muziek, maar niet bepaald mindblowing. Ook op het tiende studioalbum van de gebroeders Wauters staan de beste nummers aan het begin van de cd. Toch heeft Clouseau op ‘Zij aan zij’ een stijl te pakken die van de cd een veelzijdig en energiek geheel maakt.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Na eerdere concertreeksen met massa’s zwevende bruggen, bewegende podia en ander visueel spektakel, moest de Vlaamse groep Clouseau voor het negende jaar Sportpaleis op rij met iets nieuws komen. En weer weten Koen en Kris Wauters te verrassen. ‘Clouseau Crescendo’ is een strakke mix van oude en nieuwe nummers, veel show en ‘gelukkig’ géén ‘Daar gaat ze’!

Clouseau hoeft al lang geen nieuwe cd meer uit te brengen om ieder jaar het Antwerpse Sportpaleis meerdere keren plat te spelen. De band is er niet lui van geworden, integendeel: Clouseau beschikt over genoeg creativiteit om het repertoire steeds weer in verrassende jasjes te steken. Domino, Verlangen en De perfectie klinken als splinternieuwe nummers terwijl de jongste van deze drie toch al vier jaar oud is.

Hoog kippenvel- en springgehalte
De titel van de concertreeks verraadt dat het optreden opgebouwd is van zacht naar hard; crescendo. Dat geldt zeker voor het kippenvel- en springgehalte van het concert. Op een x-vormig podium in het midden van de zaal begint Koen met het a capella zingen van En dans, normaal een waar feestnummer en ingetogen versies van Ik, jij, hij of zij, Dat ze de mooiste is en het nieuwe Wat een leven. Bij ieder nummer wordt een nieuwe muzikant aan de band op het podium toegevoegd.

Het zorgt voor intieme momenten waarbij Clouseau wordt teruggeworpen op  zijn muzikale vermogens. Het is duidelijk dat Koen en Kris bij de voorbereiding van deze concerten hun oude albums (de oudste cd dateert alweer van 1989) onder het stof vandaan hebben gehaald om terug te keren naar de essentie. Zo wordt het vrijwel onbekende maar zeker niet minder mooie Zo zalig heel basic gebracht, ondersteund door Kris op de piano en drie achtergrondzangers.  Het is een verademing om Koen weer eens echt te horen zingen, zonder dat hij een keel opzet, wat hij door meezingers als Vanbinnen en Vonken en vuur veel te veel deed.

Iedereen eersteklas
Het feest barst pas echt los als aan het begin van het tweede doel het doek van het hoofdpodium valt en een enorm LED-scherm met twee grote beeldschermen ernaast onthult. De hele band, inclusief de blazers van de Heavy horns, maken het feest compleet. Het podium is hoog, prachtig verlicht en verbonden aan het podium in het midden. De bezoekers achterin de zaal kunnen eersteklas meegenieten als Koen en Kris op een immense brug langs zweven om ‘Nobelprijs’ te zingen. Maar iedereen die Clouseau in 2002 en 2004 gezien heeft, kijkt van zwevende bruggen al niet meer op.

Muzikaal is Clouseau Crescendo een veelzijdige verzameling van veel hoogtepunten (Laat me nu toch niet alleen, Casanova) en een paar dieptepunten: Vonken en vuur (alleen de titel al!) is wat mij betreft een van de slechtste nummers van Clouseau, maar kan desondanks op een overweldigende respons uit het publiek rekenen. Kris verrast iedereen door zichzelf begeleidend op de gitaar het paar weken jonge nummer Zij aan zij te zingen, een oprecht nummer dat goed bij Clouseau past.

Wel versleten, niet vervelend
Door de grappige animatie op het LED-scherm tijdens Anne (alle tekst werd gevisualiseerd in twee poppetjes, dus dan weet je het wel ongeveer) verveelde zelfs dit versleten nummer niet. Over het weglaten van Daar gaat ze op de setlist zal waarschijnlijk (want de grootste meezinger ooit) veel gesteggeld zijn, maar wat mij betreft hadden ze er wel een nummer als Als je lacht voor terug mogen laten komen. Omdat En dans en Wat een leven tijdens de opening van Koen niet echt knalden, werden deze feestnummers in het tweede deel dunnetjes over gedaan, maar dan met de hele band, die als vanouds stond als een huis.

Minder inkoppertjes en minder voorspelbaar
Toch wilde Koen wat experimenteren met deze band en sommeerde de muzikanten om van instrument te wisselen: Oh ja werd zodoende uitgevoerd met Kris op de drums, Hans Francken aan de zang en de overige muzikanten op ongewone posities. Een geestig tussendoortje, maar ook iets wat we al eerder hadden gezien, namelijk tijdens Clouseau in het lang in 2005. Clouseau en de overige 14 muzikanten maakten dit quasigrappige uistapje echter ruimschoots goed met een hilarisch dansje aan het eind van En dans.

Clouseau Crescendo verraste in de manier waarop het concert was opgebouwd (rustig beginnen is riskanter dan inzetten op een bruisend succesnummer) en daardoor minder voorspelbaar dan andere jaren. Inkoppertjes als Passie en Daar gaat ze liet Clouseau links liggen en in plaats daarvan werd gekozen voor minder voor de hand liggende nummers. Hoewel het spektakel niet minder groots was dan andere jaren, ging dat voor de verandering niet ten koste van de muziek.

Toegegeven, na iets te veel concerten in het Antwerpse sportpaleis en liedjes met telkens dezelfde akkoordenschema’s was ik eigenlijk niet meer zo weg van Clouseau. Maar de Belgische popgroep (ja mensen, ze bestaan nog steeds) heeft bij de nieuwe single ‘Wat een leven’ een interactieve videoclip gemaakt. En dat is geen loze kreet om iets te promoten dat eigenlijk helemaal niets voorstelt, het resultaat moet je, ongeacht wat je van Clouseau vindt, echt zien!

Ik zal hier niets gaan vertellen over het feit dat de broertjes Wauters ieder jaar in december 83 uitverkochte concerten geven in Antwerpen, dat ze na ‘Daar gaat ze’ echt niet zijn gaan rentenieren of dat ze in België groter zijn dan Marco Borsato, Nick & Simon en Frans Bauer bij elkaar. Nee, in Nederland hebben ze hun kans gehad en niet benut. Jammer dan. Het gaat nu even om de videoclip bij de laatste single.

Het liedje zit ondanks de – ik zei het al – eenvoudige akkoordenschema’s en onnatuurlijke psychedelische computereffectjes, strak in elkaar, maar lijkt in de verste verte niet op het Clouseau van ‘Zie me graag’ of ‘Nobelprijs’. Da’s niet erg, dan hadden ze na die tijd maar een vak moeten kiezen. Maar het heeft wel een leuke videoclip opgeleverd. Je kunt hem bekijken op www.wateenleven.be. Wel even je naam en e-mail invullen.

De clip bestaat uit een soort poppenhuis met verschillende kamers waarin zich van alles afspeelt. Je kunt met een keer kijken niet de hele clip zien, om het zo maar te zeggen. Door op de kamers te klikken kun je erop inzoomen en van dichtbij bekijken met wie Koen in bed aan het rollebollen is of wie er in dat schuimbad zit. En let vooral even op de konijnen die halverwege de clip in de tweede kamer van onder aan de rechterkant al flikflooiend binnenkomen. Ik zeg: zeer plezante videoclip!

CLOUSEAU – VONKEN EN VUUR

De laatste albums van Clouseau zijn steeds meer op elkaar gaan lijken: eenvoudige melodieën, elektronische deuntjes en in elk refrein een liefdesverklaring. Vonken & vuur breekt met die formule. De gitaren zijn onder het stof vandaan gehaald en zorgen voor een flinke dosis energie in nummers als De tegenpartij, als het even kan met een boodschap. Verdraagzaamheid is een terugkerend thema in de nieuwe nummers van Clouseau, eentje die zich goed laat leiden door de rake teksten en de soms gevoelige en soms rockende gitaren.

Niet bij alle nummers komt dit even goed uit de verf; Erop los en Alles draait zijn niets meer dan B-kantjes. Gelukkig zijn er nummers als Hoelang en Casanova om dit goed te maken. De nog altijd warme en gevoelige stem van zanger Koen Wauters komt goed tot zijn recht en zorgt samen met dertien verrassende en afwisselende nummers voor een cd waarvan je vrolijk wordt.

Ze moesten er om half vier ‘s ochtends voor opstaan, maar het hartverwarmende onthaal in de Wisseloord studio’s maakte veel goed voor de Vlamingen van Clouseau. Afgelopen vrijdagochtend waren Koen en Kris Wauters te gast in het Radio 2 programma De gouden uren  met Daniel Dekker. In het intieme gezelschap van een twintigtal gelukkige fans (waaronder ondergetekende) brachten ze vijf nummers, waarvan vier van de nieuwe cd Vanbinnen. Het bewijs dat Clouseau niet alleen in stampvolle Sportpaleizen kan knallen, maar ook in een knusse studio het publiek stil krijgt met juweeltjes als Ik denk aan jou en Daar gaat ze.

Het Nederlandse offensief waar Clouseau de afgelopen weken mee bezig is geweest, begint duidelijk zijn vruchten af te werpen. Er wordt geestdrift meegeklapt en meegezongen op Hier bij jou en Ik zie de hemel; alleen de aanstekers ontbreken er nog aan. Samen met gitarist Tom Vanstiphout en percussionist Frank Michiels weet Clouseau tegelijkertijd te ontroeren en op te zwepen. In de knusse ruimte, waarin het publiek plaats heeft op luie banken en stoelen, komt de muziek goed tot zijn recht.

Tussendoor beantwoordt Koen wat vragen van Daniël Dekker, waarbij de halve Clouseau-biografie langskomt. Ook het mislukte songfestivalavontuur van Clouseau komt nog even om de hoek kijken: volgens Daniël was het niet voor niets dat het nummer dat ze destijds brachten Geef het op heette. Koen geeft aan zich echter liever op de toekomst te richten, met de nieuwe dvd van hun concerten in het Sportpaleis, de nieuwe cd Vanbinnen en een nieuwe concertreeks en album in het verschiet.

Hoewel alle fanatieke aanwezigen Vanbinnen natuurlijk al lang in hun bezit hebben, deelt Radio 2 alle bezoekers een exemplaar uit om uitgebreid te laten bekrabbelen door Koen en Kris. Een relaxed sfeertje dus, en die blijft ook na de uitzending nog geruime tijd hangen. Geduldig en vriendelijk poseren de mannen voor de nodige foto’s en zetten ze krabbels op T-shirts en cd’s. Ook ik laat me verleiden om mijn cd door Koen te laten signeren. Maar van mijn Clouseau T-shirt blijft ie af. Zo’n mooie handtekening heeft ie nou ook weer niet.

Vanmorgen was ik aanwezig bij een intiem mini-concert van mijn all time lievelingsgroep Clouseau! Koen en Kris kwam namelijk op bezoek bij het programma De gouden uren op Radio 2.

De hele week kon je kaarten winnen voor hun exclusieve optreden. Moederlief probeerde keer op keer te bellen om kaarten te bemachtigen maar tevergeefs… Daarop e-mailde ik Radio 2 een tranentrekkend verhaal over hoe ik als tienjarig meisje na een concert mijn Clouseau-poster in de trein liet liggen (waargebeurd!). Een verhaal dat Radio 2 kennelijk ontroerde, want ik werd uitgenodigd om er vanmorgen bij te zijn!
Clouseau speelde 5 nummers, en ook gitarist Tom VanStiphout en percussionist Frank Michiels waren erbij. Met zo’n 20 tot 30 mensen was

het een erg gezellige en gemoedelijke ochtend. Koen en Kris namen ruim de tijd voor foto’s vragen en handtekeningen. Zo’n gelegenheid kun je als rasechte Clouseau-fan natuurlijk niet laten schieten!

Bijna vierenhalve kilometer. Dat is de afstand die zanger Koen tijdens elk concert hollend, springend en shakend aflegt. Dat is ook niet zo moeilijk met een podium van zes meter breed en zesenveertig meter lang, gelegen in het midden van de zaal. Een unieke opstelling, waarvan optimaal gebruik wordt gemaakt. Op spectaculaire wijze worden de muzikanten op bewegende podiumstukken de zaal in gereden, waar ze later in verschillende stukken uiteengaan, zodat je als toeschouwer altijd een gitarist, drummer of bassist  in de buurt hebt om naar te kijken. Twee loopbruggen verbinden het grote podium met twee catwalks over de totale lengte van de tribunes. Bij dit concert bestaan er haast geen slechte plaatsen, want er is overal wat te zien en horen.

En wat er te zien en horen is, is een mengelmoes van ‘klassiekers’ als ‘Mary-Lou’, ‘Daar gaat ze’ ‘Als je lacht’ en spiksplinternieuwe nummers als ‘Ik zie de hemel’ en ‘Weg van jou’. Want hoewel je in Nederland de hele dag aan de radio gekluisterd moet zitten om heel misschien ‘Anne’ te horen te krijgen op een zender als RTLfm, bestormt Clouseau in België de hitlijsten met de ene hit na de andere. Dat is tijdens het concert duidelijk te merken, want op alle nummers wordt uit volle borst meegezongen, geklapt en gedanst. Zelfs de mannen die door hun vrouw zijn meegesleurd naar het Sportpaleis kunnen niet stil blijven staan.

De nieuwe cd Vanbinnen is nog maar een paar maanden uit, maar de meeste fans kennen alle nummers al uit hun hoofd. Ze krijgen volop de kans om dat te laten zien, want Clouseau speelt maar liefst zeven nummers van de nieuwe plaat. Tegen half negen wacht het stampvolle Sportpaleis woensdagavond 8 december ongeduldig op de opkomst van de broers Koen en Kris Wauters. Als onder veel gejuich de eerste noten van het nieuwe nummer ‘Hier bij jou’ worden ingezet, is er echter nog geen spoor van zanger Koen. Met veel rook komt hij even later omhoog uit de middelste catwalk om iedereen te verbazen: Clouseau staat, nog steeds.

Balans
Hoewel Clouseau in Nederland vooral bekend is van klassiekers ‘Anne’ en ‘Daar gaat ze’, heeft de groep de afgelopen jaren in Belgie een grote naam opgebouwd. Voor duizenden fans is het inmiddels een traditie geworden om elk jaar in december af te reizen naar het Sportpaleis in Antwerpen voor een avondje Clouseau. Dit jaar staan er een recordaantal concerten op het programma: achttien keer zal het Sportpaleis tot de nok toe gevuld zijn: dat doet geen Marco Borsato hen na.

Clouseau heeft met de playlist, hoewel soms een beetje voorspelbaar, een perfecte balans gevonden tussen oude en nieuwe nummers. Nummers van het nieuwe album worden afgewisseld met oudere nummers, en met allebei wordt even hard meegezongen door het publiek. Met het nummer ‘Vanbinnen’, de eerste single van het gelijknamige album, gaat het dak eraf en met ‘Daar gaat ze’ gaan de aanstekers en andere lichtbronnen massaal de lucht in.

Origineel
Toch is Vanbinnen geen herhaling van concerten uit vorige jaren. Elke keer komt Clouseau met een origineel idee en een perfecte uitwerking. Dit jaar dus geen ronddraaiend podium in het midden of brug over het publiek, maar een grote en twee kleinere catwalks aan weerszijden van het podium en een levensgroot projectiescherm achter het podium zodat iedereen evenveel kan meegenieten.

Dat ook de toeschouwers achterin de zaal niet worden vergeten, blijkt wel als Koen en Kris na de pauze zingend opkomen vanuit de achterste tribune en tussen de fans naar een klein podium achterin de zaal wandelen. Het duo zingt er met alleen de pianobegeleiding van Kris een medley van oude succesnummers. Even later worden ze vergezeld door de rest van de band die via een enorme dubbele catwalk-brug die uit de nok van de zaal naar beneden is getakeld, al spelend aan komt wandelen.

Het entertainmentgehalte in het Sportpaleis is torenhoog en wordt drie uur lang hoog gehouden. Er is veel interactie tussen muzikanten en publiek en Koen weet de toeschouwers keer op keer op te zwepen om uitbundig te zwaaien of te klappen. Ook van het projectiescherm met een oppervlakte van 300 vierkante meter wordt volop gebruik gemaakt met niet alleen mooi bewerkte live-beelden, maar ook met clips, animaties en oude foto’s die over het scherm vliegen. De zaal lacht als er foto’s van een piepjonge Koen en Kris met lange haren worden getoond.

Flauwvallende tienermeisjes
Want Clouseau is gegroeid: de lange haren zijn eraf, de schorre stem is weg en wat er overbleef is een ijzersterke band met goede muziek die in het Sportpaleis het meest tot zijn recht komt. Van flauwvallende tienermeisjes is allang geen sprake meer – Koen is ook een dagje ouder geworden – maar het zijn zeker niet alleen huisvrouwen die naar het Sportpaleis komen. Mannen en vrouwen van alle leeftijden staan te swingen op ‘Shaken & grooven’ en als Koen verleidelijk met zijn kont staat te schudden durft een enkeling zijn hand wel uit te steken.

Behalve de show is ook de uitvoering van de nummers ijzersterk. De vaste Clouseaumuzikanten spelen alle nummers vol overgave en ook Kris mag even in de spotlights staan. De afgelopen jaren had hij de eer om in het Sportpaleis een nummer te zingen, maar dit jaar neemt hij plaats achter een drumstel waar hij een stevig staaltje drumtalent laat zien. De blazersformatie ‘The heavy horns’ zorgt voor een prettige swing bij ‘Oh ja’ en ‘Wil niet dat je weggaat’. Heel beheerst zingt Koen het splinternieuwe ‘Ik denk aan jou’ en ‘Overmorgen’ terwijl hij even later als een bezetene over het podium stuift op het nieuwe ‘De perfectie’ en de reggeaversie van ‘Zie me graag’.

Inhaken
Dat na al die jaren van optreden toch nog dingen kunnen misgaan, blijkt als Koen voorop de catwalk beseft dat hij zijn microfoon vergeten is en zich verschrikt moet terug haasten naar het podium om alsnog op tijd te kunnen inzetten. Dat had overigens geen verschil gemaakt voor het nummer, want dan had het publiek het wel overgenomen. Op het middenplein en op de tribunes zingen en springen toeschouwers enthousiast mee en bekenden en onbekenden haken gezellig bij elkaar in als Clouseau het vrolijke ‘Fiets’ inzet, die na een paar maten overgaat in een nog vrolijkere punkversie.

Van de achttien geplande concerten in het Sportpaleis heeft Clouseau er inmiddels acht achter de rug. Voor volgend jaar staan er alweer zes concerten in datzelfde Sportpaleis gepland, die zich zoals vorig jaar weer in het midden zullen afspelen. Dit jaar kunnen ruim 250.000 mensen genieten van een fantastische show: Clouseau bouwt achttien feestjes in het Sportpaleis.