Op zondag 3 keer naar de kerk, bij de verkiezingen op de SGP stemmen en geen tv in huis; Barneveld staat bekend als reformatorisch dorp. Maar Barneveld is tevens thuishonk van de steeds groter groeiende kerkgemeenschap Doorbrekers. Een dankbaar onderwerp voor veel roddelgesprekken, die meestal gaan over handen die vol overgave in de lucht worden gestoken, confettikanonnen tijdens de kerkdienst en wat dat allemaal wel niet moet kosten.

Maar dat is wel oppassen geblazen, want voor hetzelfde geld is je gesprekspartner ook een doorbreker.  Daarom beginnen veel van die roddelgesprekken tussen Barnevelders met de zin ‘zit hier iemand bij de Doorbrekers?’ waarna er een beerput wordt opengetrokken. Tenminste, als iedereen ontkennend antwoordt.

En het lastige is; je ziet er niks van als iemand bij de Doorbrekers zit. Bij gereformeerden is het makkelijk, die zien er elke dag uit als matrozen, met het haar keurig ingevlochten, witte kniekousen en op zondag een bijpassend hoedje. Bij de Doorbrekers ligt dat er niet zo dik bovenop.

Daarom – en nu kom ik eindelijk to-the-point – was ik lichtelijk verbaasd toen een mede-campinggast zich afgelopen zomer op de camping in Luxemburg ontpopte als aspirant-Doorbreker. Geen echte, want hij kwam uit Apeldoorn en daar zit nog geen Doorbreker-vestiging. Zouden ze wel kunnen doen trouwens, en dat dan de Apeldoorbrekers noemen.

Maar hij kwam regelmatig op de camping in Voorthuizen en daar had hij van de Doorbrekers gehoord. Kwamen wij uit Barneveld? Waarom zaten wij dan niet bij de Doorbrekers? ‘Zo dicht bij het vuur van de heilige geest!’ sprak hij terwijl hij zijn armen spreidde en zijn ogen ten hemel richtte. Dat laatste is niet waar, maar dat vond ik gewoon leuk om erbij te verzinnen. Waarop wij iets mompelden over uitslapen, geen behoefte en we kennen al die liedjes niet.

Maar gelukkig had deze christelijke medemens ook vakantie van zijn kerk, want hij probeerde ons verder niet te bekeren. Toch leverde deze ervaring wel een nieuwe levensles op: de volgende keer toch maar geen christelijke camping uitkiezen om onze vakantie door te brengen. Of ons vermommen als matroos.

Deze column schreef ik als oefenopdracht voor een workshop column schrijven van Erik Roest bij de BDU.

Na mijn beschouwing over het inmiddels alom erkende fenomeen mediaparkmeisjes vandaag een relaas over de uiterlijke kenmerken van de typische mediaparkjongen. Met jongen bedoel ik de mannen tussen pakweg de 20 en 35 jaar. Hoewel ik ook mediaparkjongens ken die al 44 zijn. Eigenlijk zijn mediaparkjongens net als mediaparkmeisjes een beetje leeftijdsloos. Hoe de mediaparkjongen te herkennen en daarmee om te gaan:

1.  Net als mediaparkmeisjes zien mediaparkjongens er altijd (ook ’s avonds) uit alsof ze net uit bed komen. Alleen heet dat bij jongens een ‘out of bed’-look.

2.  Ze doen hun gympen nooit uit, ook niet ’s nachts.

3.  Ze dragen meestal een stoere schoudertas die nonchalant ergens halverwege hun benen hangt te hangen.

4.  Ze kijken verveeld en daardoor heel stoer (zo van: het boeit me helemaal niks dat ik de hele dag met bekende Nederlands werk).

De meeste mediaparkjongens zijn producer of editor, dat zie je zo. Zitten de hele dag achter een drie beeldschermen programma’s te monteren en koffie (oh nee – latte!) te tanken of lopen druk rond met draaiboeken en scripts. Dragen kleding die best hip of in elk geval niet onhip is, maar het mag er absoluut niet uitzien alsof ze er moeite voor hebben gedaan.

Eigenlijk lijken de mediaparkmeisjes en –jongens van deze wereld een soort figuranten. Misschien worden ze wel ingehuurd om het mediapark die specifieke sfeer te geven, van ‘wij maken de programma’s die je elk dag kijkt en WE DON’T CARE!’

Je ziet ze ook altijd maar één keer. Het is niet zo dat je elke dag met dezelfde mediaparkmeisjes en –jongens in de trein zit. Meestal beginnen ze pas laat in de ochtend (want die talkshows waar ze voor werken zijn pas ’s avonds laat afgelopen) dus een 9 tot 5-ritme kennen ze niet. En buiten het mediapark bestaan ze simpelweg niet. Ze komen ’s morgen nergens vandaan en ze gaan ’s avonds nergens naartoe; ze bestaan gewoon alleen op het mediapark, hun biotoop. Een geruststellende gedachte.

Sinds ik op het Mediapark werk, zie ik ze ’s ochtends altijd lopen: mediaparkmeisjes. Feitelijk gezien is iedereen van het vrouwelijke geslacht die op het mediapark werkt natuurlijk een mediaparkmeisje, maar ik zou daar toch wat nuance in aan willen brengen. De dames die ik omschrijf als mediaparkmeisje, beschikken over een aantal zeer soortspecifieke eigenschappen:

1. Hun leeftijd is moeilijk te schatten: ze zouden net zo goed 22 als 31 kunnen zijn. In het Engels bestaat daar het mooie woord twentysomething voor.

2. Ze zien eruit alsof ze vijf minuten geleden uit bed zijn gestapt en het staat ze nog goed ook. Superirritant.

3.  Ze hebben meestal lang haar, dat ze los dragen of nonchalant met een knip bij elkaar houden. Zo nonchalant dat ik dat zelf nooit voor elkaar krijg, hoe hard ik het ook probeer.

4.  Ze zien eruit alsof ze vergroeid zijn met hun Iphone of Blackberry, maar toch zitten ze daar zelden mee te spelen. Hebben ze niet nodig. En toch weet je dat ze er een hebben.

5.  Ze zijn degenen die de verkoop van bodywarmers in stand houden.

Het moge duidelijk zijn dat ik mezelf niet vereenzelvig met de meisjes die door mij gedefinieerd worden als mediaparkmeisje. Al was het alleen al omdat ik me altijd hopeloos over- of underdressed voel als ze op Hilversum in de trein naar Noord stappen. Op dagen die ik heb uitgeroepen tot rokjesdag komen ze in afgetrapte sneakers en afgedragen skinny jeans binnen. En heb ik bij hoge uitzondering een keer sneakers aan onder een oude spijkerbroek, dan hebben zij achter mijn rug om afgesproken die dag allemaal een legging en hakken aan te doen. Superflauw.

Maar ik ben niet jaloers op de mediaparkmeisjes of zo. Meestal zijn ze producer bij een groot commercieel programma of redacteur bij een talkshow en moeten ze de hele dag allerlei mensen bellen. Getsie. Het is meer dat ik die cultuur van mediaparkmeisjes zo fascinerend vind. En ik me afvraag wat er gebeurt als ze ouder worden. Verdwijnen ze dan stilletjes van het mediapark om in een tehuis voor uitgerangeerde mediaparkmeisjes te gaan wonen? Of zijn de verlopen veertigsters die over het mediapark sjokken met een grauwe huid van het roken de mediaparkmeisjes van vroeger? Je zou er een scriptie over kunnen schrijven.

Maar als er mediaparkmeisjes zijn, moet er ook zoiets bestaan als mediaparkjongens. En die zijn er natuurlijk ook. Met schoudertassen, een verveelde blik en voor de rest zo’n beetje dezelfde eigenschappen als mediaparkmeisjes. Op het lange haar na natuurlijk.  Daarover de volgende keer meer.

Omdat ik tegenwoordig meer sollicitatiebrieven schrijf dan stukjes voor mijn website, is het hier de laatste tijd nogal rustig. Maar er zijn zat dingen waar ik me druk om maak, zoals het broeikaseffect, de BTW-verhoging voor de kunstsector en het onnodig afzakken van leggings.

Het is zo makkelijk om te zeggen dat ik het druk heb en daardoor niet aan mijn website toekom, maar dat is niet helemaal waar. Ik kies er helemaal zelf voor om na het avondeten 3 afleveringen van mijn favoriete serie te kijken in plaats van achter mijn schrijftafel te gaan zitten. En dat is helemaal geen straf hoor, met 2 beeldschermen van 19 inch (hopelijk lezen er geen inbrekers mee) en een supersnelle computer op mijn hardhouten Ikea-bureau. Nu zijn er vast heel veel mensen die roepen dat ik prioriteiten moet stellen, todo-lijstjes moet maken en ‘Getting things done’ moet lezen. Van die mensen krijg ik altijd een beetje de kriebels; lifehackers zijn toch een beetje de Jehova’s getuigen onder de internetgebruikers. Maar ook de cynicus in mij moet deze mensen toch een beetje gelijk geven. Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik nog geen mailtje kan typen zonder dat ik ondertussen een paar websites aanklik, een filmpje start op Youtube en – o momentje, m’n glas is leeg, even naar de keuken. Maar ja, dan had niemand maar de mogelijkheid om meerdere tabbladen tegelijk in je browser te openen moeten uitvinden.

Het is in elk geval geen wonder dat de RSS-feed van mijn website de laatste tijd geen nieuwe berichtjes uitspuugt. En een nieuwe site (over toetjes en taarten) staat al een jaar lang in de steigers; ik hoop maar dat ie online gaat voor m’n pensioen. Daarom werd mijn aandacht tijdens het doelloos surfen op internet ogenblikkelijk getrokken door de titel van een blogpost op Sochicken.nl die luidde ‘Productiever worden door minder te doen’. Ik las er van alles over prioriteiten, treuzelen en uitstellen en herkende mezelf vooral in de laatste 2 woorden. Ik las dat ik todo-lijstjes moest maken met maar 3 taken erop en dat ik mezelf daarna een schouderklopje mag geven. Daar wordt een mens als ik (die model heeft gestaan voor de uitdrukking ‘liever lui dan moe’) blij van!

Maar ondanks al deze positieve praatjes zit me toch iets dwars. Ik wil niet dat mijn leven bestaat uit takenlijstjes, actiepunten en brievenbakjes. Ik wil niet dat ik na het afwassen met mijn vriend het gevoel heb dat ik weer iets van mijn lijstje kan afstrepen. Als je zoiets sufs als het uitlaten van de hond of een boodschap doen op de markt gaat categoriseren als ‘taak’, bestaat je leven straks ineens alleen nog maar uit ‘taken’ en ‘projecten’. En daar heb ik niet zo’n trek in. Quality time doorbrengen met mijn vriendje en familie vind ik geen taak die je inplant, maar een cadeau. Daar heb ik geen Getting things done-evangelisten voor nodig. Maar toch ben ik blij met mezelf. Want ik heb er weer een stukje bij op m’n website. En ik heb en passant ook nog 2 geweldige sites ontdekt: Sochicken en Stofzuigerzen (‘praktische tips voor een leuk en eenvoudig huishouden’). Mijn lijstje voor vandaag is weer gedaan! Aan het eind van de blogpost stond trouwens een link naar een cursus over uitstelgedrag. Maar dat stel ik nog maar even uit.

Dat merk ik dagelijks in mijn werk voor de SchoolTV-beeldbank, de site van SchoolTV met meer dan 2300 educatieve clips voor het onderwijs. Dan heeft een leerling bijvoorbeeld een interessant clipje gevonden over koningin Beatrix, insecten of aardbevingen die tijdens de spreekbeurt moet worden vertoond in de klas. Of wij dat filmpje even naar hem op kunnen sturen, het liefst in wmv-formaat. Want in de klas hangt wel een digitaal schoolbord, maar is geen internetverbinding. En dan doet de SchoolTV-beeldbank het natuurlijk niet.

Het liefst zou ik zo’n leerling uitleggen dat er in dat ene clipje van 3 minuten over koningin Beatrix beelden van wel 4 rechthebbenden zijn gebruikt, waarvoor veel geld is betaald, en dan alleen maar om de clip 5 jaar te mogen vertonen, en dan alleen maar op onze site. Maar dat zegt zo’n kind natuurlijk weinig, zo’n verhaal over auteursrecht, dus antwoord ik meestal dat onze clips alleen via de website te bekijken zijn en helaas niet te downloaden of te bestellen zijn.

De praktijk bevestigt wat al meerdere malen uit onderzoek is gebleken: onder kinderen heerst niet alleen de stellige overtuiging dat alles wat op internet staat waar is, maar ook gratis. Msn’en, hyven en een online spelletje spelen kost toch ook niets? Waarom zou je dan wel gaan betalen om een krantenartikel te lezen of een afbeelding te downloaden?

Lees de rest van deze column op de website van Kennisnet.

Maar tegen die tijd is je kersverse gesprekspartner al lang afgehaakt. Bovendien is taal van iedereen en dus geen exclusief terrein van de taalliefhebber, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de golden retrieverliefhebber of de computernerd. Terwijl ik wel degelijk meer van taal weet dan de gemiddelde golden retrieverliefhebber. Ik zou er bij wijze van spreken zelfs een boek over kunnen schrijven en dat dan ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ noemen.

Wat het daarentegen altijd goed doet in een kennismakingsgesprek, is zeggen dat je van reizen houdt. Niet iedereen houdt van reizen, maar iedereen houdt van mensen die van reizen houden. Reizen, dat klinkt als met een backpack op je rug exotische gerechten uitproberen aan de kant van de weg bij locals in Peru. Terwijl het eigenlijke reizen bestaat uit 14 uur in een krappe vliegtuigstoel zitten. Maar het levert wel leuke verhalen op, waarmee mensen die van reizen houden zich graag populair maken op feestjes en borrels. Liever nog dan met mensen die niet van reizen houden, praten mensen die van reizen houden met andere mensen die van reizen houden. Dan kan het gebeuren dat je zinnen opvangt als ‘oja Gambia, daar heb ik goede verhalen over gehoord’ of ‘Ga je naar Nepal? Dan moet je echt…’. Leuk als je daarnaast staat met een colaatje in je hand, als je verste vakantie naar een viersterrenhotel op Rhodos was. Wat je dan kunt doen als mens die niet van reizen houdt, is je stilletjes van het gesprek tussen de mensen die van reizen houden afwenden, of je er volop in mengen met een gezonde dosis cynisme. Dat wordt meestal niet zo gewaardeerd, maar je kunt er wel leuke columns over schrijven.

Zo was ik een keer in gesprek met 2 avontuurlijke types die tijdens hun vakanties het liefst gaan olifantjerijden in India of van watervallen afspringen in Mexico. Uit de oneindige diepten van hun verhalendatabase werd een anekdote over een reis naar Guatemala of Bolivia verteld, dat wisten ze niet meer precies. (Dat krijg je als je veel reist denk ik, ik zou het niet weten). De felgekleurde gebreide schoudertassen die ze bij zich hadden kwamen daar ook vandaan, vertelden ze trots. De meeste mensen zouden daarop de tassen bewonderend aanraken, maar in plaats daarvan zei ik: ‘Ach, op het label staat gewoon ‘made in China’ hoor’. Ik had zoiets namelijk laatst ook bij de Xenos gezien. Verontwaardiging alom natuurlijk, want ze hadden de tassen toch echt bij een authentiek Guatemalteeks/Boliviaans vrouwtje op de markt gekocht. Wat ik zeg: de inbreng van een cynicus wordt meestal niet zo op prijs gesteld. Maar wedden dat ze daarna meteen de labels in hun tassen hebben gecheckt?

Maar ik heb het eigenlijk over de manier waarop deze hysterie zich heeft verplaatst naar internet, op websites, blogs en Twitter. In het land waar roddelkoning Perez Hilton meer aanzien heeft dan de president, wordt bijna elke scheet getwitterd of geblogd, lijkt het wel. Des te moeilijker wordt het daardoor om de informatie te vinden die er echt toe doet. Want hoe onderscheid je je als Amerikaanse blogger van de miljoenen andere Amerikaanse bloggers die dezelfde flauwe stukjes schrijven over films, sterren en scheten (het liefst een combinatie van die drie)?

Als Perez Hilton op zijn zuurstukroze blog iets post wat je echt niet mag missen, plaatst hij niet 1 link naar de betreffende post of paparazzifoto, maar 10 onder elkaar. Dan krijg je dus een blogpost met een foto van de een of andere popster in zijn kinderjaren, met daaronder iets van ‘who’s the celebrity?
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!
Click here!’
En niemand die je daarover hoort, integendeel. Het is juist een eer om op de blog van Perez Hilton te staan. Dat geldt ook voor bezoekers die reageren op zo’n post. De eerste tien reacties op de berichten van Perez bevatten eigenlijk altijd maar 1 woord: ‘first!’. Als mensen zien dat een bericht nog geen reacties heeft, posten ze er gauw zelf een zodat ze kunnen zeggen dat ze ‘first’ waren. Dat ze in feite verder niets te zeggen hadden, maakt niet uit.

Het weblog met de tot de verbeelding sprekende naam ‘I don’t like you in that way’ gaat iets anders te werk in het trekken van de aandacht. Ten eerste is dit weblog eigenlijk een soort GeenStijl onder de celebrityblogs. De berichten zijn cynisch, kritisch en overduidelijk geschreven door een hitsige jonge kerel. Hij post het liefst berichten met titels als ‘Britney is a natural beauty’ met daaronder een foto van Britney Spears met een badhairday, cellulitisbenen en een mond vol hamburger. Soms plaatst het blog berichten over niet zo heel interessante of sexy personen. Om te voorkomen dat die berichten niet gelezen worden, plaatst de site daar gewoon een foto van een willekeurig supermodel bij. Dan lezen de bezoekers het wel, helemaal als ze zelf ook hitsige jonge kerels zijn.

Een trucje wat je op deze en andere Amerikaanse blogs vaak tegenkomt, is het plaatsen van punten tussen elk woord in de titel. De lezer last daardoor automatisch een korte pauze in bij het lezen ervan, want dat doe je nou eenmaal als je een punt leest. Daardoor krijgt elk woord in de titel extra veel nadruk. Als je je stukje over de film Wicky de Viking, ik noem maar iets, de titel ‘Best. Movie. Ever.’ geeft, zullen je bezoekers eerder geneigd zijn te denken ‘dat stukje moet ik lezen’ en uiteindelijk ‘die film moet ik zien!’. Door de punten in de titel zijn ze in elk geval al een een fractie van een seconde langer bezig met het lezen van de titel. Het feit dat jij nu nog steeds bezig bent met het lezen van dit stukje, bewijst dat het werkt.

Meedoen aan een voetbalpoule is net als de barbecue aansteken en ramen zemen (afgaande op de glazenwassers die ik in mijn leven ben tegengekomen) echt iets voor mannen. Normaal  interesseert het aanvallende spel van Urugay ze geen bal, maar tijdens het WK Voetbal zijn alle mannen ineens getransformeerd in volleerde voetbalcommentatoren, kijken ze alle sportjournaals en zeggen ze dingen als: “Dus jij denkt dat Chili met 2-1 wint van Honduras? Echt niet jongen, Honduras wordt de ontdekking van dit WK!”

Terwijl je helemaal geen tweede Frank Snoeks hoeft te zijn om als winnaar van de voetbalpoule uit de bus te komen. Iedereen kan wel een rijtje getallen invullen. Kansberekening en voetbalkennis heb je daar in elk geval niet bij nodig, hooguit een dosis gezond verstand om in te kunnen schatten dat Duitsland waarschijnlijk wel van Australië zal winnen. En gelukkig krijg je in een voetbalpoule al punten als je goed hebt gegokt wie er gaat winnen of verliezen, verder is het raden van de exacte uitkomst vooral nattevingerwerk.

Tijdens dit WK ben ik erachter gekomen dat ik best wel goed ben in zulk nattevingerwerk. In de bedrijfspoule sta ik namelijk bijna bovenaan. Vanuit bovenstaande argumentatie is het een beetje hypocriet om daar trots op te zijn, maar een beetje stoer vind ik het wel, om als een van de weinige vrouwelijke deelnemers van de poule zo hoog te staan. Al was het alleen al om de mannen te ergeren die lang en hard hebben nagedacht over welke landen ze tegenover elkaar zouden zetten in de finale. Komt er ineens zo’n meid zonder verstand van voetbal (dat is wel een beetje waar, want ik dacht dat ‘Chi’ stond voor China, maar dat land blijkt niet eens mee te doen) die niet gehinderd door enige vorm van kennis invult dat Portugal het WK gaat winnen (wat iedereen afdoet als heel onwaarschijnlijk, dus daar ben ik dan wel weer een beetje bang voor) en daar nog punten mee scoort ook.

Het lijkt eigenlijk wel een beetje op de manier waarop ik poker speel. Zelfs met een paar van tweeën in mijn hand ga ik mee tot de laatste kaart op tafel ligt en laat ik me niet afleiden door de gedachte wat mijn 3 tegenspelers voor kaarten in hun hand zouden kunnen hebben.  Terwijl zij uitgebreid hun kansen afwegen en peinzend met hun fiches spelen, raise ik met een brede glimlach de inzet nog eens even. Geen kip die dan mee durft te gaan. De uitkomst van zo’n avond is dan meestal dat ik mijn tegenspelers een voor een van tafel veeg en alle fiches voor mijn neus kan opstapelen. Het zou leuk zijn als het met de voetbalpoule net zo zal gaan: dat ik ondanks (of juist dankzij) mijn onwetendheid de meeste punten scoor, tot ergernis van de deelnemende mannen. Maar als er een ding is wat ik van voetbal heb geleerd, is het dat je niet te vroeg moet juichen. Zoals Frank Snoeks zou zeggen: “er kan nog van alles gebeuren”.

Terwijl iedereen die op reis is geweest, altijd met dezelfde verhalen thuis komt. Meestal bevatten die verhalen de volgende ingrediënten: ‘het was echt supermooi, maar wel heel arm, maar toch zijn de mensen heel gastvrij en gelukkig, alleen zijn er wel veel insecten en ik ben een paar keer heel ziek geweest van het eten en het verkeer was heel chaotisch en de mensen zijn heel klein en iedereen wilde aan mijn haar zitten!’. Waarom zou je voor zo’n ervaring de halve wereld afreizen? Waarom zou je graag iets willen meemaken wat iedereen al heeft meegemaakt? Zodat jij instemmend kunt knikken als iemand het heeft over die geweldige ananas-mangococktails op dat ene bijzondere strandje in Thailand wat je echt gezien moet hebben? Als ik wil weten hoe het is om in Bangkok tijdens de spits een straat over te steken kijk ik wel naar een aflevering van Peking Express. Daarvoor reis ik echt niet stoned van de malariapillen af naar een bamboe hutje in de brandende hitte waar ik mijn op hol geslagen darmen boven een gat in de grond moet legen.

Nee, dan de nobele jongeren die op een bepaald moment in hun leven (meestal als de studiekeuze voor de deur staat en ze nog even geen zin hebben om daaraan te denken) ineens bedenken: laat ik eens naar Kenia (of een ander willekeurig land in Afrika, als het maar arm is) afreizen om daar een stapel stenen op elkaar te gaan stapelen. Net of de mensen in die apenlanden te dom zijn om zelf een schooltje te kunnen bouwen. Dan sta je daar, met je afritsbroek en bergschoenen, kruiwagens met stenen en zand heen en weer te slepen, terwijl de lokale inwoners in hun vuistje lachend toekijken. ‘Daar heb je weer zo’n naïeveling’, zullen ze denken, ‘die denkt dat ze de wereld kan veranderen door hier, in de middle of nowhere een gebouwtje met vier muren en een dak neer te zetten. En we hebben niet eens schoolboeken, laat staan leerkrachten!’. Maar tegen die tijd zit jij alweer veilig in Nederland, jezelf ten overstaan familie en vrienden op de borst te kloppen om je eigen goedheid.

Verder heb ik niks tegen ontwikkelingswerk hoor, als het maar nuttig is. Ik denk niet dat de armoede in Afrika automatisch afneemt door massaal scholen en ziekenhuizen te bouwen. Ik geloof in microkrediet om mensen de kans te geven hun eigen bedrijfje op te starten, muskietennetten om malaria tegen te gaan en voorbehoedsmiddelen en voorlichting om aids te stoppen. En in maandverband om meisjes in ontwikkelingslanden ook tijdens hun menstruatie naar school te kunnen laten gaan. Want als een meisje in Soedan ongesteld is, is het wegens gebrek aan maandverband en tampons een grote kliederboel en gaat ze een week per maand niet naar school. Hallo leerachterstand, dag betere toekomst. Iets onbenulligs als maandverband kan voor talloze meisjes het verschil betekenen tussen een uitzichtloos en menswaardig bestaan. Daarvoor hoef je als jonge en ambitieuze westerling niet met je backpack vol goede bedoelingen voor in het vliegtuig te stappen. Gewoon een pakje Libresse kopen en Oxfam Novib doet de rest. Kunnen die meisjes gewoon weer onderwijs volgen en zijn die eigenhandig gebouwde schooltjes toch nog ergens goed voor.

Het komt regelmatig voor dat ik mij moet verantwoorden voor het feit dat ik Clouseau leuk vind. Dat gaat meestal zo: ‘bestaan die nog dan? Die zijn toch van Daar gaat ze enzo? Oja, die vond ik ook heel leuk, tien jaar geleden’. En dan moet ik diegene vertellen dat ze nog steeds leven, nog steeds heel veel vrouwelijke fans hebben en nog steeds aan de top van de Vlaamse popscene staan omdat er simpelweg geen beter alternatief is. En als de persoon in kwestie Clouseau helemaal niet kent (want geboren na 1990 of gewoon geen fan van romantische liedjes en diepbruine ogen) zeg ik altijd: ‘Clouseau is zeg maar de Nick & Simon van België’.

Ik vind het stiekem best leuk om fan te zijn van een groep die iedereen in Nederland al lang vergeten is, alsof ik het best bewaarde geheim van België heb ontdekt. Wat helemaal niet waar is, want in België kun je geen tv-zender aanzetten zonder Koen Wauters tegen te komen en geen radio luisteren zonder een van de nieuwste Clouseauliedjes te horen. (die overigens in de verste verte niet meer lijken op de Domino’s en Anne’s die de band in de jaren ’90 groot hebben gemaakt, maar dat terzijde). (Als je eenmaal de status van Clouseau heb bereikt kun je zelfs een scheet uitbrengen op cd en daar een platinum plaat voor krijgen).

Maar wellicht gaat Clouseau nu ten onder aan zijn eigen succes. Want onze eigen Nick & Simon zijn vastbesloten om Vlaanderen te veroveren met hun net zo romantische liedjes en o zo diepbruine ogen. En dat doen ze niet met hun eigen repertoire van Volendamse meezingers – nee, ze pakken de Vlaamse madammekes in met Passie, een van de grootste hits van Clouseau. Heiligschennis, als je het mij vraagt. Maar het werkt natuurlijk als een tierelier. Ik bedoel: wat is leuker dan Koen en Kris die met gitaar het prachtige Passie zingen? Een twintig jaar jongere versie van Koen en Kris die het prachtige Passie zingen.

Het is ze gegund. En de 15-jarige meisjes voor wie er tot nu toe geen smakelijkere en jongere versie van Koen Wauters beschikbaar was ook. Wie weet, als het een beetje aanslaat is de situatie over een paar jaar misschien wel omgekeerd: dan moet Clouseau liedjes van Nick & Simon gaan spelen om het Sportpaleis vol te krijgen. En moeten ze Anne inruilen voor Rosanne.