Marjolein Knuit

Tag: Cultuurbewust.nl

Waving At The Sun van Bettens: een luisterplaat over gletsjers en ontberingen

Waving at the sun, Bettens

De band die we kennen van nummers als ‘Not an addict’ en ‘Everything for free’ heeft een nieuwe plaat: Waving At The Sun. Een bijzondere cd, om meerdere redenen. Het is de soundtrack bij een documentaire over een poolexpeditie. Denk gletsjers, kou en ontberingen. Gert en Sarah Bettens hebben daar twaalf liedjes bij gemaakt. Sommige met het vertrouwde K’s Choice-gevoel, maar ook een aantal instrumentale songs.

Gert en Sarah Bettens hebben Waving At The Sun uitgebracht onder een nieuwe naam: Bettens. Het is een zijproject, en geen poprock-album zoals je van K’s Choice misschien zou verwachten. En dat is handig om te weten voordat je cd aanschaft: het is een plaat waar je misschien even aan moet wennen.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl

Nynke van der Laan: “ik wil mensen verleiden met mijn schilderijen”

Nynke van der Laan, expositie schilderijen om je vingers bij af te likkenTaarten en cupcakes zijn voor veel mensen onweerstaanbaar. Voor kunstenares Nynke van der Laan was dat de aanleiding om gebak te gaan schilderen, zo realistisch mogelijk: “Ik probeer met mijn schilderijen dezelfde reactie uitlokken als echte gebakjes.” Haar werk hangt tot en met 30 november bij taartenwinkel Tante Suiker in Hilversum.

Nynke van der Laan (1984) heeft bijna de 3-jarige opleiding realistische schilderkunst aan de academie Renshof afgerond. Daarnaast werkt ze als onderzoekster bij De Universiteit Utrecht. Ze is gepromoveerd op verleiders in de voedingsindustrie. Als je met haar praat merk je dat voeding haar buitengewoon bezighoudt: “eten is voor ons in de westerse wereld heel alledaags, maar het houdt ons ook continu bezig: wat eten we vanavond, welke boodschappen moet ik doen? De psychologie achter onze keuzes vind ik heel interessant”.

Lees de rest van dit artikel op Cultuurbewust.nl

Grote en kleine namen maken succes van Deventer Jazz Festival

Wouter Hamel op Deventer JazzHet Deventer Jazz Festival is een vrij nieuwe naam in festivalland: vorig jaar vond de eerste editie plaats. Voor de tweede is gekozen voor dezelfde opzet  – verschillende podia in de Deventer Schouwburg – en is een mooie rij artiesten opgetrommeld, van beginnende conservatoriumstudenten tot grote namen als New Cool Collective en Wouter Hamel. In combinatie met de goede sfeer zorgde deze sterke programmering voor een succesvolle avond.

Voor aanvang van het programma  staat DJ Blue Flamingo in de foyer van de schouwburg ouderwetse singletjes te draaien. Met zijn witte bolhoed lijkt hij zo te zijn weggelopen uit het Amerika van halverwege de vorige eeuw.  Even later begint pianist Miguel Rodriguez aan zijn set, terwijl in de andere foyer Luz optreedt: een getalenteerd studentenduo dat wordt bijgestaan door cellist Jonas Pap. Met een mix van Brazilliaanse samba’s, bossa nova’s en fado weten Rick Snelting en Annelore Horn het toegestroomde publiek in vervoering te brengen.

Lees de rest van deze reportage op Cultuurbewust.nl.

Janne Schra vindt zichzelf opnieuw uit op tweede cd

Het gaat goed met Janne Schra. Een succesvolle theatertour, een nieuw album en bovenal een eigen geluid. Janne heeft een stem die verhalen kan vertellen: ze kan zingen alsof er niks aan de hand is maar ze kan ook twijfel en onzekerheid door laten klinken. Kleine liedjes met mooie teksten en verrassende instrumentatie: daar is ze goed in, en daar staat haar nieuwe cd Janne Schra gelukkig vol mee. 

Je kunt Janne Schra een singer/songwriter noemen, maar niet eentje die genoegen neemt met een gitaar als begeleiding. Elk liedje wordt ingekleurd door andere instrumenten; een banjo en klokkenspel op ‘Different’, een mandoline en trombone in het stoere ‘The Ditch’. Janne’s stem wandelt erdoorheen, soms aangenaam lichtvoetig, dan weer alsof ze de last van de wereld op haar schouders draagt.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Kippenvel bij “De nieuwe… Janne Schra”

Zangers Janne Schra op het podium

Janne Schra heeft één van de meest herkenbare en onderscheidende zangstemmen die de Nederlandse muziek rijk is. Breekbaar en warm, vertellend en boeiend. In haar theatervoorstelling “De nieuwe…Janne Schra” komen al deze facetten van haar stem aan bod. Kippenvel van begin tot eind.

Tot een paar jaar geleden struinde Janne met haar band Room Eleven elk festival en jazzcafé in Nederland af. Daarna ging ze verder als de wat experimentele Schradinova. En nu is ze ‘af’, zoals ze zelf zegt. Het mooiste uit deze periodes èn haar nieuwste werk, komt voorbij in een theatervoorstelling die een portret is van Janne Schra in optima forma.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

 

Sterker van Nick en Simon is een aangename verrassing

Nick en Simon op hun nieuwe cd SterkerMet hun toegankelijke popliedjes maken Nick en Simon sinds 2006 pleinfeesten en piratenfestijnen in heel Nederland onveilig. Je ziet ze in commercials en televisieprogramma’s, maar in koninklijk Carré zou je de Volendammers misschien niet zo snel verwachten. Dat ze juist daar hun nieuwe album Sterker presenteerden, schept hoge verwachtingen: zouden Nick en Simon op hun nieuwe plaat volwassen zijn geworden?

Sterker is het zesde studioalbum van Nick en Simon en al goud voordat het uitkwam. Het bevat veertien tracks waarvan er twee eerder dit jaar als single zijn uitgebracht: ‘Alles overwinnen’ en ‘Vrij’. Die nummers zijn een representatief voorproefje van de rest van het album: catchy, energiek en met een lager pleinfeestgehalte dan de vorige cd’s.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Een beeldentuin vol muziek tijdens Zwoele Zomeravond

I am Oak tijdens Zwoele ZomeravondErg zwoel was het niet op de eerste Zwoele Zomeravond op zaterdag 14 juli in het Veluwse Kröller-Müller Museum. Maar tussen de buien door was het genieten van  de optredens door zowel kleine als grote namen in de beeldentuin en het museum. Onder meer Janne Schra, Peter Katz en het Mondriaan Kwartet traden op.

Het is de zevende keer dat het Kröller-Müller Museum de Zwoele Zomeravonden organiseert. De locatie leent zich perfect voor een zomers festival: wat is er leuker dan op je kleedje of klapstoeltje in de buitenlucht genieten van muziek, met beelden van Rodin en Moore om je heen? Ondanks het feit dat je deze zaterdag beter regenlaarzen en een paraplu mee kon nemen, waren alle ingrediënten voor een geslaagd festival aanwezig.

Lees de rest van deze reportage op Cultuurbewust.nl.

 

Clouseau-liedjes maken van Domino een meeslepende musical

Optreden van de twee Janetten van Swentibold

De Vlaamse band Clouseau heeft in 25 jaar een indrukwekkend oeuvre opgebouwd, met hits als ‘Daar gaat ze’, ‘Passie’ en ‘Zie me graag’. Genoeg liedjes om een musical van te maken, moeten de makers van Domino hebben gedacht. Het resultaat is een meeslepende voorstelling waar de muziek van Clouseau als rode draad doorheen loopt.

Om de musical goed te kunnen volgen is enige basiskennis van de muziek van Clouseau vereist. Domino is behalve de naam van de hoofdpersoon tevens de titel van een liedje van Clouseau uit 1990. Domino is 28 jaar, heeft net haar relatie verbroken en gaat in de volkswijk Swentibold wonen, waar de voorstelling zich afspeelt. In de musical komen zo’n 20 Clouseau-nummers voorbij, die in bewerkte vorm perfect in het verhaal passen.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Paradiso valt als een blok voor Hanson

Isaac, Taylor en Zac Hanson treden op in Paradiso in AmsterdamSinds ze veertien jaar geleden hun grootste hit hadden met ‘MMMBop’, hebben we in Nederland weinig meer van Hanson gehoord. Maar de Amerikaanse band, bestaande uit de broers Zac, Taylor en Isaac Hanson, bestaat nog steeds en heeft onlangs een nieuw album uitgebracht, getiteld Shout It Out, waarmee ze de wereld rondtoeren. En Paradiso is er als een blok voor gevallen.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl

Om een lang verhaal kort te maken

De recensie in de huidige internetcultuur

Onderstaand essay schreef ik vorig jaar in het kader van de Prijs voor de jonge kunstkritiek. Deze wedstrijd is opgericht om de recensie in zijn glorie te herstellen, omdat de ruimte voor goede kunstkritieken in de media steeds kleiner wordt en zich verplaatst naar internet. In mijn essay betoog ik dat het helemaal niet erg is dat de meeste recensies uit maar 200 woorden en een aantal sterren bestaan. Ik heb er niet de hoofdprijs van € 10.000 euro mee gewonnen, maar mijn essay is in elk geval gepubliceerd op de website van de Prijs voor de jonge kunstkritiek. Dat is ook wat waard.

Om de kunstkritiek nieuw leven in te blazen, wil de organisatie van deze wedstrijd graag recensies ontvangen van jonge journalisten. Maar dan wel recensies van minimaal 1000 woorden. Ik heb überhaupt nog nooit een recensie gelezen die zo lang was, laat staan dat ik er een van die lengte geschreven heb. En dat terwijl ik toch een aardig portfolio heb opgebouwd. De eis van minimaal 1000 woorden zette me wel aan het denken. Bijt de organisatie zichzelf niet in de staart door zich af te vragen hoe het toch komt dat de kunstkritiek afkalft, en vervolgens een wedstrijd uit te schrijven voor recensies van minimaal twee kantjes lang, een boekwerk in dit journalistieke genre?

Een goede recensent weet de essentie van wat hij recenseert in een paar alinea’s te vatten, met tussen de regels door een oordeel en aandacht voor aspecten als ontstaansgeschiedenis en maatschappelijke relevantie. Lang genoeg om de lezer een idee te geven van de betreffende kunstuiting en kort genoeg om hem te prikkelen en nieuwsgierig te maken naar meer. Maar de echte kunstkritiek, waarin exposities en boeken van haver tot gort worden besproken, verliest terrein in krant en tijdschrift. Is dat een verlies voor het culturele domein? Of is de afgeslankte versie van de kunstkritiek niet meer dan een logisch en onvermijdelijk gevolg van de hedendaagse internetcultuur, waarin kranten het afleggen tegen weblogs en kunst en cultuur van iedereen zijn? Lees meer