Marjolein Knuit

Tag: hobby

Geocaching

Wat? Een soort schatzoeken
Waar dan? Overal, behalve in Noord-Korea waarschijnlijk
Wie doet dat? 5 miljoen mensen wereldwijd

Het klinkt heel underground, maar eigenlijk is geocaching gewoon een volwassenen variant op het aloude schatzoeken. Maar dan met een gps-ontvanger in plaats van stoepkrijt.

De eerste keer dat ik een schat vond met geocaching was magisch. Niet vanwege de omvang van de schat, want die was niet groter dan een fotorolletje, maar toch, het was wel een fotorolletje dat verstopt was op een plek in mijn woonplaats, waar ik al 1000 keer voorbij was gelopen. Stond ik daar ineens schichtig om me heen te kijken of er niemand was die me zag. Toen ik daar zeker van was, kon ik het busje pakken, mijn naam en de tijd van het vinden op het papiertje zetten en gauw weer verstoppen. En weer onopvallend doorlopen.

Er zijn geocaches in alle soorten en maten. Gelukkig bestaat er een heel netwerk van geocachers dat al die schatten in kaart heeft gebracht op www.geocaching.com. Sommige caches bestaan alleen uit coördinaten waar je de schat kunt vinden. Voor andere moet je meer moeite doen en bijvoorbeeld een puzzel of raadsel oplossen. Maar in zulke gevallen is de schat die je vindt vaak ook wat groter, bijvoorbeeld een kistje met allemaal actiefiguurtjes en andere poppetjes uit de Albert Heijn spaaracties van de afgelopen 20 jaar.

Geocachen doe je dus niet voor de schat, je doet het voor de kick. De kick van het stiekem iets vinden waarvan gewone mensen (door geocachers ‘dreuzels’ genoemd, net als in Harry Potter, want geocachers hebben toverkrachten) het bestaan niet weten.  De meeste caches liggen dan ook niet voor het grijpen maar zitten verstopt in holle bomen, onder een tegel of zitten met een magneet ergens aan vast. En dat maakt het juist zo spannend. Ik heb wel eens een uur rond een informatiebord waar niks op stond heen gedraald omdat er ergens in dat bord een nano-cache verstopt moest zitten.

Niet dat ik inmiddels een die-hard schatzoeker ben, hoor. Maar als we naar een onbekende stad in binnen- of buitenland gaan, kijk ik altijd wel even of er wat te cachen valt. Maar zodra er rekenmachines en landkaarten aan te pas moeten komen, haak ik af. Het moet wel leuk blijven. Je hebt er trouwens niet per se een gps-apparaat voor nodig, er is ook een app voor je smartphone. Hoe cool is dat, dat je een radar op je scherm tovert waarop staat dat je nog 7 meter in noordoostelijke richting moet lopen om de schat te vinden? Ik krijg er altijd zo’n Bassie & Adriaan en de geheime opdrachtgever-gevoel van. http://cgeo.carnero.cc/