Marjolein Knuit

Tag: Indonesië

Indo’s zeggen ‘al’

Ik ben natuurlijk geen Paulien Cornelisse, maar ik heb een taalfenomeen gesignaleerd waarover ik graag een stukje wil schrijven. Een doodgewoon Nederlands woordje, maar de manier waarop het door Indo’s wordt gebruikt, zorgt bij Nederlanders altijd voor opgetrokken wenkbrauwen en verbaasde gezichten.

Omdat ik al geruime tijd samenwoon met zo’n Indo ben ik inmiddels redelijk geïntegreerd dus ik weet waar ik het over heb. Het woordje al. In de betekenis van ‘reeds’. Maar nou komt het: voor Indo’s is ‘al’ het antwoord op een vraag. Punt. Vraag bijvoorbeeld aan een Indo wanneer hij gaat verhuizen als hij net verhuisd is en hij antwoordt met ‘al’.

In het begin is het gek, maar eigenlijk is het superlogisch. De Indo is dus al verhuisd. Waarom zou je daar meer woorden aan vuil maken? ‘Al’ says it all. Ik heb ‘al’ geïntroduceerd bij mijn collega’s en het is een groot succes. Als ik vraag of er nog iemand koffie wil en er is net een rondje gehaald roept iedereen in koor: ‘al!’.

Nu vraag ik me alleen af of er ook een woordje bestaat voor dingen die je nog niet hebt gedaan. Het tegenovergestelde van ‘al’ zeg maar. ‘Nog’ misschien? Dus dat je nog boodschappen moet doen en dat je partner aan je vraagt ‘ben je nou al naar de Appie geweest?’ En dat je dan antwoordt met ‘nog’! Ik weet niet. Eerst maar eens kijken of we heel Nederland aan het ‘al’ kunnen krijgen.

Kroepoek met smaakjes

Conimex kroepoek in het schap in de supermarkt
Wat?
De zogenaamd ‘authentieke’ kroepoek van Conimex
Waar? Niet in Indonesië in elk geval
Lekker? Dat wel!

Mijn vriend komt uit een Indische familie. En zoals het een Indische familie betaamt, draait alles om eten. Op verjaardagen en andere feestelijke gelegenheden pakken oma’s en tantes uit met tupperwaredozen vol babi ketjap, sambal goreng boontjes en atjar. Opscheppen, bord op schoot en smullen maar. Alles wordt zelf gemaakt, tot de kroepoek aan toe.

Die zelfgemaakte kroepoek is op en top Indisch, maar lijkt voor geen meter op de kroepoek van Conimex die je in de winkel koopt. Nouja kroepoek, zeg maar gerust kroepoeken. Want er zijn ontieglijk veel soorten kroepoek in omloop tegenwoordig.

Zo heb je bijvoorbeeld kroepoek met Bali-smaak en Java-smaak. Nou heb ik toen ik in Indonesië was geen hapje van de grond genomen, maar ik weet bijna zeker dat Bali-kroepoek niet naar Bali smaakt. Ik weet ook niet of ik daartegen ben ingeënt. En ik kan nog veel meer redenen noemen waarom de kroepoek van Conimex niet authentiek Indonesisch is. Zo stoppen ze in Indonesië volgens mij geen E621 in hun kroepoek.

Maar los daarvan vind ik de kroepoek van Conimex stiekem eigenlijk veel lekkerder dan de echte Indische kroepoek. Soms heb ik voor het eten al een halve zak Java-kroepoek op. Er zit gewoon veel meer smaak aan dan aan die bleke zelfgebakken kroepoekjes. Zijn die E-nummers toch nog ergens goed voor.

Maar ik kan bij mijn aanstaande schoonfamilie natuurlijk niet aankomen met een zak Java-kroepoek van Conimex. Dat is vloeken in de kerk. Iedere Indo weet dat de ketjap manis van Conimex niet eens op ketjap manis lijkt dus de kroepoek met zogenaamd originele smaakjes is bij voorbaat al afgekeurd.

Eigenlijk is de kroepoek van Conimex meer een soort chips, maar kroepoek klinkt gezonder. En Java-kroepoek klinkt behalve gezonder ook nog eens authentieker. Het vrouwtje met het rode jurkje uit de reclame maakt de illusie compleet. En daar wil deze blanda best vier sterren voor geven.

Ik ga naar Indonesië en ik neem (niet) mee: ongevraagd reisadvies

Rare hapjes in een warong in Indonesie

Levensgevaarlijk! Hapjes langs de weg in Indonesië

Als je naar Indonesië op reis gaat zoals ik onlangs, krijg je gevraagd en ongevraagd allerlei adviezen. Aan kennissen die er al waren geweest vroeg ik dingen als: hoeveel bikini’s moet ik meenemen, hoe zeg je ‘twee cocktails alstublieft’ en met wat voor geld betalen ze eigenlijk. De bare necessities dus. Maar dan zijn er ook de collega’s, de familieleden en de vrienden die denken dat je zit te wachten op hun reiservaringen van tig jaar geleden. Na drie weken door Java en Bali te hebben gereisd kan ik je vertellen dat je het advies uit deze categorie het beste niet mee kunt nemen in je koffer of backpack.

Ik moet daarbij eerlijk zeggen dat Indonesië mij als land aanvankelijk niet zo aansprak. Ik moest dan altijd meteen denken aan Multatuli, bruine batik-overhemden en heel raar eten. Toen de vertrekdatum dichterbij kwam en ik aan alle kanten werd gewaarschuwd voor malariamuggen, ijsklontjes van kraanwater en nasi bij het ontbijt werd ik dus ook alleen maar zenuwachtiger. Maar dat bleek nergens voor nodig. Lees meer