Marjolein Knuit

Tag: internet

Waarom elke journalist en journalistiekstudent ‘De nieuwsfabriek’ van Rob Wijnberg moet lezen

Rob Wijnberg, journalist, filosoof en initiatiefnemer van De CorrespondentIk ben abonnee van nrc.next van het eerste uur . Met Rob Wijnberg als hoofdredacteur een krant die verfrissende keuzes maakte en meer inzicht gaf in de verhalen achter het nieuws. Maar ook een krant die net als alle andere verslag deed van politieke relletjes, begrotingstekorten en andere gebeurtenissen en non-gebeurtenissen die na een dag vergeten zijn . Kortom: de waan van de dag. In zijn boek ‘De nieuwsfabriek’, maakt de oud-hoofdredacteur korte metten met deze vorm van journalistiek.

‘De nieuwsfabriek’ leest, mede door het ontbreken van tussenkopjes, als een trein. Alsof Rob in 1 slapeloze nacht al zijn gedachten op papier heeft gezet. Ik wou dat ik zo kon schrijven! Maar los van zijn schrijftalent toont Rob een haarscherp inzicht in de geoliede machine die nieuws is. Met zijn analyse en de conclusies die hij hieruit trekt kun je het haast niet oneens zijn. ‘De nieuwsfabriek’ zou verplichte kost moeten zijn voor iedereen die in de media werkt of journalistiek studeert. Lees meer

Om een lang verhaal kort te maken

De recensie in de huidige internetcultuur

Onderstaand essay schreef ik vorig jaar in het kader van de Prijs voor de jonge kunstkritiek. Deze wedstrijd is opgericht om de recensie in zijn glorie te herstellen, omdat de ruimte voor goede kunstkritieken in de media steeds kleiner wordt en zich verplaatst naar internet. In mijn essay betoog ik dat het helemaal niet erg is dat de meeste recensies uit maar 200 woorden en een aantal sterren bestaan. Ik heb er niet de hoofdprijs van € 10.000 euro mee gewonnen, maar mijn essay is in elk geval gepubliceerd op de website van de Prijs voor de jonge kunstkritiek. Dat is ook wat waard.

Om de kunstkritiek nieuw leven in te blazen, wil de organisatie van deze wedstrijd graag recensies ontvangen van jonge journalisten. Maar dan wel recensies van minimaal 1000 woorden. Ik heb überhaupt nog nooit een recensie gelezen die zo lang was, laat staan dat ik er een van die lengte geschreven heb. En dat terwijl ik toch een aardig portfolio heb opgebouwd. De eis van minimaal 1000 woorden zette me wel aan het denken. Bijt de organisatie zichzelf niet in de staart door zich af te vragen hoe het toch komt dat de kunstkritiek afkalft, en vervolgens een wedstrijd uit te schrijven voor recensies van minimaal twee kantjes lang, een boekwerk in dit journalistieke genre?

Een goede recensent weet de essentie van wat hij recenseert in een paar alinea’s te vatten, met tussen de regels door een oordeel en aandacht voor aspecten als ontstaansgeschiedenis en maatschappelijke relevantie. Lang genoeg om de lezer een idee te geven van de betreffende kunstuiting en kort genoeg om hem te prikkelen en nieuwsgierig te maken naar meer. Maar de echte kunstkritiek, waarin exposities en boeken van haver tot gort worden besproken, verliest terrein in krant en tijdschrift. Is dat een verlies voor het culturele domein? Of is de afgeslankte versie van de kunstkritiek niet meer dan een logisch en onvermijdelijk gevolg van de hedendaagse internetcultuur, waarin kranten het afleggen tegen weblogs en kunst en cultuur van iedereen zijn? Lees meer