Marjolein Knuit

Tag: journalistiek

Mijn favoriete stukjesschrijvers

Dit blog was ooit bedoeld voor alle geweldige stukjes die ik zou gaan schrijven. Sinds ik werk en ook nog een succesvol kookblog in de lucht probeer te houden, komt het daar niet zo van. Komt ook doordat ik gelijk op Twitter op allerlei leuke plaatjes en filmpjes ga klikken als ik even niet weet hoe ik verder moet. Maar goed, bij gebrek aan eigen materiaal hier een opsomming van mijn favoriete schrijvers. Ter lering ende vermaeck. (Voor mezelf vooral). Lees meer

Nynke van der Laan: “ik wil mensen verleiden met mijn schilderijen”

Nynke van der Laan, expositie schilderijen om je vingers bij af te likkenTaarten en cupcakes zijn voor veel mensen onweerstaanbaar. Voor kunstenares Nynke van der Laan was dat de aanleiding om gebak te gaan schilderen, zo realistisch mogelijk: “Ik probeer met mijn schilderijen dezelfde reactie uitlokken als echte gebakjes.” Haar werk hangt tot en met 30 november bij taartenwinkel Tante Suiker in Hilversum.

Nynke van der Laan (1984) heeft bijna de 3-jarige opleiding realistische schilderkunst aan de academie Renshof afgerond. Daarnaast werkt ze als onderzoekster bij De Universiteit Utrecht. Ze is gepromoveerd op verleiders in de voedingsindustrie. Als je met haar praat merk je dat voeding haar buitengewoon bezighoudt: “eten is voor ons in de westerse wereld heel alledaags, maar het houdt ons ook continu bezig: wat eten we vanavond, welke boodschappen moet ik doen? De psychologie achter onze keuzes vind ik heel interessant”.

Lees de rest van dit artikel op Cultuurbewust.nl

Waarom elke journalist en journalistiekstudent ‘De nieuwsfabriek’ van Rob Wijnberg moet lezen

Rob Wijnberg, journalist, filosoof en initiatiefnemer van De CorrespondentIk ben abonnee van nrc.next van het eerste uur . Met Rob Wijnberg als hoofdredacteur een krant die verfrissende keuzes maakte en meer inzicht gaf in de verhalen achter het nieuws. Maar ook een krant die net als alle andere verslag deed van politieke relletjes, begrotingstekorten en andere gebeurtenissen en non-gebeurtenissen die na een dag vergeten zijn . Kortom: de waan van de dag. In zijn boek ‘De nieuwsfabriek’, maakt de oud-hoofdredacteur korte metten met deze vorm van journalistiek.

‘De nieuwsfabriek’ leest, mede door het ontbreken van tussenkopjes, als een trein. Alsof Rob in 1 slapeloze nacht al zijn gedachten op papier heeft gezet. Ik wou dat ik zo kon schrijven! Maar los van zijn schrijftalent toont Rob een haarscherp inzicht in de geoliede machine die nieuws is. Met zijn analyse en de conclusies die hij hieruit trekt kun je het haast niet oneens zijn. ‘De nieuwsfabriek’ zou verplichte kost moeten zijn voor iedereen die in de media werkt of journalistiek studeert. Lees meer

Janne Schra vindt zichzelf opnieuw uit op tweede cd

Het gaat goed met Janne Schra. Een succesvolle theatertour, een nieuw album en bovenal een eigen geluid. Janne heeft een stem die verhalen kan vertellen: ze kan zingen alsof er niks aan de hand is maar ze kan ook twijfel en onzekerheid door laten klinken. Kleine liedjes met mooie teksten en verrassende instrumentatie: daar is ze goed in, en daar staat haar nieuwe cd Janne Schra gelukkig vol mee. 

Je kunt Janne Schra een singer/songwriter noemen, maar niet eentje die genoegen neemt met een gitaar als begeleiding. Elk liedje wordt ingekleurd door andere instrumenten; een banjo en klokkenspel op ‘Different’, een mandoline en trombone in het stoere ‘The Ditch’. Janne’s stem wandelt erdoorheen, soms aangenaam lichtvoetig, dan weer alsof ze de last van de wereld op haar schouders draagt.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

De chinobroek

Wat? Een wortelbroek met laag kruis
Is dat mooi? Nee, maar wel hip

Het was niet bepaald liefde op het eerste gezicht tussen de chinobroek en mij. Dat moet een foutje zijn, dacht ik toen ik voor het eerst een meisje zag lopen in zo’n raar geval. Die heeft zeker een pantalon van haar vader aan of zo. Later begreep ik dat meisjes zoals zij heel bewust broeken kopen die hen optisch 2 maten dikker maakten. En doe ik het zelf ook.

De eerste keer dat ik een chino aanpaste (ongeveer twee weken geleden, modebewust als ik ben), durfde ik het pashokje bijna niet uit. Ik had iets aan wat leek op een uit de kluiten gewassen incontinentieluier. Ja, dat hoort zo he. Zegt dat meisje van de winkel, terwijl ze me met een ernstige blik opnam. Alsof ik serieus van plan was die broek te kopen. Een skinny staat mij (maat 42) nog flatteuzer.

Toch heb ik nu 2 chinobroeken die ik allebei met veel plezier draag. Mijn vriend noemt ze liefkozend pamperbroeken, maar ik voel me er lekker in. Ze zitten supercomfortabel, je hoeft je niet druk te maken om eventuele cameltoe’s en met een paar hakken eronder vergeet je automatisch dat je eigenlijk gewoon een drollenvanger aan hebt.

Onweerstaanbare stukjes over een ongepolijst Nederland

Marcel van Roosmalen - Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdtIk leerde Marcel van Roosmalen kennen als de schrijver van stukjes in de nrc.next van woensdag over cursussen in het bedrijfsleven. Dat klinkt niet zo spannend, maar de stukjes die van Roosmalen daarover schrijft tonen dat juist zo genadeloos aan, dat ze hilarisch zijn om te lezen. Ik verheug me er elke week weer op. En nu kan ik non-stop genieten van zijn reportages in zijn boek ‘Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdt’. Een recensie.

Voordat zijn stukjes in nrc.next verschenen had ik nog nooit van Marcel van Roosmalen gehoord. Hij schijnt een briljant boek over Vitesse te hebben geschreven, wat ik dus niet gelezen heb omdat het een boek over Vitesse is. Erg charismatisch is hij ook al niet; hij ziet er uit als iemand die chronisch te weinig slaapt en te veel rookt en het lukte hem om ruzie te krijgen met een bus vol bejaarde pelgrims. Even voor de beeldvorming.

Onweerstaanbaar

Toch zijn de verhalen van deze tegendraadse journalist onweerstaanbaar. Dat ligt niet bepaald aan de onderwerpen. Een weekendje weg in de Kempervennen, een bustour door Volendam en het wereldduurrecord vissen met lange hengel spreken nou niet bepaald tot de verbeelding. Wat kun je daar nou over schrijven? Veel, zo blijkt. Van Roosmalen schrijft alles wat hij ziet en hoort op in zijn notitieboekje, en zelfs de meest onnozele waarnemingen komen uiteindelijk in zijn stukjes terecht: “Simone was blond en haar stem deed aan juffrouw Jannie uit Jiskefet denken.” Maar daardoor zie je het wel meteen voor je. Lees meer

Schrijven is je onderscheiden

Vroeger, toen je het onderwerp voor je jaarlijkse spreekbeurt op de basisschool nog uit zo’n informatieboekje uit de bibliotheek haalde en niet van Google, moest je als kind je werkstuk of spreekbeurt van a tot z uitschrijven. Je kon wel smokkelen door de teksten uit die boekjes letterlijk over te nemen, maar het leukst was toch de reactie van de meester als hij zei dat hij de stukjes die je zelf geschreven had het leukste vond om te lezen. Je was warempel ergens goed in!

Een paar jaar later ging je bij de schoolkrant van je middelbare school – je moest ergens beginnen – en schreef stukjes voor andere obscure blaadjes. Verslagen, recensies en andere teksten poepte je er achter elkaar uit, terwijl de rest van de klas zat te persen om er ook maar een alinea uit te krijgen. Ondertussen verbeterde je je vrienden waar het maar kon (‘neehee, het is groter dan, niet groter als!’) en opeens wist je het: ik word journalist. Lees meer

Interview met Marjolein in Geestdrift

interviewscan1Het glossy tijdschrift van de Letteren-faculteit, Geestdrift, heeft dit blok uitgepakt met een werkspecial vol stukken over studie en beroepsperspectieven en daar kan een interview met mij natuurlijk niet in ontbreken!

Omdat ik al aardig wat journalistieke activiteiten op mijn CV heb staan, werd ik benaderd door Lisa Jap-a-Joe voor een interview over hoe ik dat heb aangepakt en wat ik hiermee wil bereiken. Nee, ik hoef geen eigen column in de Viva, ik wil serieus worden genomen als schrijfster en journaliste en het interview uit Geestdrift geeft daar een aardig beeld van (hoewel ik mijn schoolkranten van de middelbare school niet mee zal sturen met mijn sollicitatiebrief voor de Master Journalistiek & Media in Amsterdam…). Lees meer

Van smurfenlied tot blotebillendans

shin_chan_z1De tekenfilm in verandering

Een klein Japans jongetje dat zijn moeder uitscheldt voor dinosaurus en een pratende spons die op de bodem van de oceaan hamburgers bakt in het plaatsje Bikinibroek. Is dat humor? Miljoenen Nederlandse kinderen vinden van wel. Ouders zijn minder enthousiast over tekenfilms waarin lompe opmerkingen en gedragingen over het scherm vliegen. De populariteit van Shin Chan, Totally Spies en Pokémon is niettemin enorm en lijkt met geen kijkverbod te bestrijden. De tijd dat kinderen ademloos naar De smurfen en Tom & Jerry keken, is voorbij: de tekenfilm wordt steeds brutaler.

Wat in 1928 zo onschuldig begon met een piepende Mickey Mouse die in zwart-wit over het scherm danste, is anno 2005 ontwikkeld tot een van de meest succesvolle televisiegenres. Nadat Walt Disney in de vorige eeuw de eerste tekenfilmfiguurtjes ter wereld bracht, is er veel veranderd aan de tekenfilm. Onschuldige pratende muizen, eenden en honden maakten plaats voor pratende robots en imperialistische buitenaardse wezens. De tekenfilm heeft zich ondertussen stevig geworteld in het televisieaanbod. Zo’n tien jaar geleden was dat geen probleem, maar nu Barbapa en Calimero zijn vervangen door Dragonball Z en  Yu Gi Oh, moeten de tekenfilmzenders de verdediging in. Lees meer

Het licht der natie

Dagelijks om acht uur op Nederland 1 vertelt een stotterende Philip Freriks of de veel te mooie om het journaal te presenteren Sacha de Boer wat de hoofdpunten van die dag zijn. Een familiedrama in Zoetermeer, een treinongeluk in Japan of het vierde kleinkind van de koningin; Philip en Sacha draaien er hun hand niet voor om. Het daadwerkelijke hoogtepunt van het journaal zit echter tussen kwart over acht en tien voor half negen, wanneer Erwin Kroll zijn kunsten vertoont voor het blauwe scherm.

Eenzame klasse, hoe Erwin vol passie en met wilde gebaren vertelt dat er vanuit het noordoosten een lagedrukgebied nadert of dat de kille ochtend in het Friese plaatsje Nijemirdum schitterende kiekjes heeft opgeleverd. Lees meer