Marjolein Knuit

Tag: kou

De elektrische deken

Wat? De elektrische deken
Dat is toch iets voor oude mensen? Klopt. En koukleumen zoals ik.
Maar het is toch al lente? Ja maar nog steeds koud.

Elektrische dekens worden over het algemeen geassocieerd met oude mensen. En dat is best wel terecht. Mijn eerste elektrische deken erfde ik van de oma van mijn vriend. Daarna werd de deken mijn meest trouwe bedpartner ooit.

Voor de duidelijkheid: ik heb het over een elektrische onderdeken. Die leg je onder je hoeslaken op het matras. Een half uur voor je naar bed gaat aanzetten en je stapt in een volmaakt voorverwarmd bedje. Ik krijg er elke keer weer warme rillingen van. Heerlijk.

Op mijn elektrische deken zitten drie standen en die-hard dat ik ben zet ik hem altijd op 3. Als ik eenmaal lekker ben opgewarmd zet ik de deken uit en val ik soezig van de warmte in slaap. Soms vergeet ik hem uit te zetten en wordt het me iets te heet aan mijn billen. Maar na twee uur schakelt de deken zich automatisch uit. Niks geen kortsluiting of uitslaande branden dus door mijn fanatieke elektrischedekengebruik.

Natuurlijk zijn er ook elektrische deken-sceptici. Als ik hen vertel over het heil van mijn elektrische deken zeggen zij dat ze het juist zo lekker vinden om de kou van de lakens tegen hun benen te voelen als ze in bed stappen. Ze liegen allemaal. Of ze weten gewoon niet beter. Er gaat namelijk niets boven een voorverwarmd bed op een koude winteravond.

De elektrische deken krijgt van mij 4 sterren. Een halve punt aftrek omdat er in mijn deken een hard stukje zit waar het snoer uitkomt en dat ligt niet zo lekker. En die andere halve punt gaat eraf omdat de automatische uitschakelfunctie ervoor zorgt dat als je de volgende dag de deken denkt aan te zetten hij het vervolgens niet doet omdat je hem eerst op 0 moet zetten. Oja. Vergeten.  Stap ik alsnog chagrijnig in een koud bed.