Marjolein Knuit

Tag: kunst

Nynke van der Laan: “ik wil mensen verleiden met mijn schilderijen”

Nynke van der Laan, expositie schilderijen om je vingers bij af te likkenTaarten en cupcakes zijn voor veel mensen onweerstaanbaar. Voor kunstenares Nynke van der Laan was dat de aanleiding om gebak te gaan schilderen, zo realistisch mogelijk: “Ik probeer met mijn schilderijen dezelfde reactie uitlokken als echte gebakjes.” Haar werk hangt tot en met 30 november bij taartenwinkel Tante Suiker in Hilversum.

Nynke van der Laan (1984) heeft bijna de 3-jarige opleiding realistische schilderkunst aan de academie Renshof afgerond. Daarnaast werkt ze als onderzoekster bij De Universiteit Utrecht. Ze is gepromoveerd op verleiders in de voedingsindustrie. Als je met haar praat merk je dat voeding haar buitengewoon bezighoudt: “eten is voor ons in de westerse wereld heel alledaags, maar het houdt ons ook continu bezig: wat eten we vanavond, welke boodschappen moet ik doen? De psychologie achter onze keuzes vind ik heel interessant”.

Lees de rest van dit artikel op Cultuurbewust.nl

Een beeldentuin vol muziek tijdens Zwoele Zomeravond

I am Oak tijdens Zwoele ZomeravondErg zwoel was het niet op de eerste Zwoele Zomeravond op zaterdag 14 juli in het Veluwse Kröller-Müller Museum. Maar tussen de buien door was het genieten van  de optredens door zowel kleine als grote namen in de beeldentuin en het museum. Onder meer Janne Schra, Peter Katz en het Mondriaan Kwartet traden op.

Het is de zevende keer dat het Kröller-Müller Museum de Zwoele Zomeravonden organiseert. De locatie leent zich perfect voor een zomers festival: wat is er leuker dan op je kleedje of klapstoeltje in de buitenlucht genieten van muziek, met beelden van Rodin en Moore om je heen? Ondanks het feit dat je deze zaterdag beter regenlaarzen en een paraplu mee kon nemen, waren alle ingrediënten voor een geslaagd festival aanwezig.

Lees de rest van deze reportage op Cultuurbewust.nl.

 

Om een lang verhaal kort te maken

De recensie in de huidige internetcultuur

Onderstaand essay schreef ik vorig jaar in het kader van de Prijs voor de jonge kunstkritiek. Deze wedstrijd is opgericht om de recensie in zijn glorie te herstellen, omdat de ruimte voor goede kunstkritieken in de media steeds kleiner wordt en zich verplaatst naar internet. In mijn essay betoog ik dat het helemaal niet erg is dat de meeste recensies uit maar 200 woorden en een aantal sterren bestaan. Ik heb er niet de hoofdprijs van € 10.000 euro mee gewonnen, maar mijn essay is in elk geval gepubliceerd op de website van de Prijs voor de jonge kunstkritiek. Dat is ook wat waard.

Om de kunstkritiek nieuw leven in te blazen, wil de organisatie van deze wedstrijd graag recensies ontvangen van jonge journalisten. Maar dan wel recensies van minimaal 1000 woorden. Ik heb überhaupt nog nooit een recensie gelezen die zo lang was, laat staan dat ik er een van die lengte geschreven heb. En dat terwijl ik toch een aardig portfolio heb opgebouwd. De eis van minimaal 1000 woorden zette me wel aan het denken. Bijt de organisatie zichzelf niet in de staart door zich af te vragen hoe het toch komt dat de kunstkritiek afkalft, en vervolgens een wedstrijd uit te schrijven voor recensies van minimaal twee kantjes lang, een boekwerk in dit journalistieke genre?

Een goede recensent weet de essentie van wat hij recenseert in een paar alinea’s te vatten, met tussen de regels door een oordeel en aandacht voor aspecten als ontstaansgeschiedenis en maatschappelijke relevantie. Lang genoeg om de lezer een idee te geven van de betreffende kunstuiting en kort genoeg om hem te prikkelen en nieuwsgierig te maken naar meer. Maar de echte kunstkritiek, waarin exposities en boeken van haver tot gort worden besproken, verliest terrein in krant en tijdschrift. Is dat een verlies voor het culturele domein? Of is de afgeslankte versie van de kunstkritiek niet meer dan een logisch en onvermijdelijk gevolg van de hedendaagse internetcultuur, waarin kranten het afleggen tegen weblogs en kunst en cultuur van iedereen zijn? Lees meer