Na anderhalf jaar twitteren voor de SchoolTV-beeldbank ben ik maar eens gestart met mijn eigen Twitter-account. Als @marjoleinknuit zal ik vooral twitteren over dingen die ik zie of tegenkom, maar ook over nieuwe blogposts bijvoorbeeld.

Voor de SchoolTV-beeldbank twitter ik vooral over interessante clips, nieuwe features op onze site of interessante ontwikkelingen. Persoonlijke berichten kon ik daar niet kwijt. Ook komt het einde van mijn contract bij Teleac en dus ook van het beheer van de Beeldbanktwitter in zicht. En ik wil wel een beetje ‘bij’ blijven. Want met Twitter is het een beetje als met Ipads en teensokjes: eerst zie je het nut er niet van in maar pas als je ze hebt kun je niet meer zonder.

Je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt het verzamelen. Postzegels, flipperkasten, hamsters, Clouseau cd’s en andere dingen waar geen mens op zit te wachten. Er is op Marktplaats zelfs een aparte categorie voor ‘KLM-huisjes’, wat dat ook mogen zijn.

Toen ik klein was spaarden we vooral flippo’s en knikkers. Die werden niet netjes onderling geruild, nee, daar werd in competitievorm keihard om gespeeld. Daarom besloot onze juf in groep 5 een ruilmarkt te organiseren in de klas. Iedereen mocht dubbele voorwerpen uit zijn of haar verzameling meenemen en ruilen voor dingen uit andermans verzameling. En dan ging het niet alleen om flippo’s en knikkers, maar om knuffels, treinen, pennen en dingen met Jip en Janneke opdruk bijvoorbeeld.

Leuk idee. Alleen – ik spaarde niks. En als je niks spaart kun je ook niks ruilen. Ik had dus een serieus probleem. Waar haal je snel een verzameling vandaan? Ik besloot a l’improviste stenen te verzamelen. Dat kan heel leuk zijn. Maar niet als het resultaat na een rondje over het plein 3 waardeloze keien en een stuk stoeptegel is. Toch nam ik mijn ‘verzameling’ de volgende dag mee naar school om op mijn tafeltje te presenteren aan de klas. Ik kan niet zeggen dat het storm liep. De tafeltjes met trollen (van die poppetjes met ontploft haar in alle kleuren van de regenboog) en bubbelpennen waren het populairst. Mijn stenen zouden me geen fortuin opleveren. Maar ik wilde natuurlijk niet met lege handen en 4 stenen in m’n rugzak huiswaarts keren.

Dus ik moest en zou zo’n plastic bubbelpen hebben, met daarin een goedje dat leuk heen en weer klotste als je ermee schreef. De eigenaresse van deze curieuze verzameling keek daarop met een meewarige blik naar mijn geïmproviseerde stonehenge en ging uiteindelijk akkoord: 1 ronde kei voor een groene bubbelpen. Ik blij, de eigenaresse van de pennenverzameling en 1 steen iets minder. Misschien had ik er wel bij verzonnen dat de stenen uit Zuid-Frankrijk kwamen en heel bijzonder waren, dat weet ik niet meer. Op die manier kun je zelfs konijnenkeutels verkopen alsof het snoepjes zijn. Dus meer dan een beetje fantasie en een overtuigende glimlach heb je bijna niet nodig om een lucratief handeltje op te zetten:  who needs Marktplaats anyway?

Ik zou veel meer moeten schrijven, bedenk ik me als ik naar de Linkedin-pagina’s van mijn oud-studiegenoten en hun ‘connections’ kijk. De een freelancet voor tig verschillende bedrijven en tijdschriften, de ander is zelfs bezig met een boek. Niet dat ik zo slecht bezig ben, helemaal niet: ik heb een best indrukwekkend portfolio op mijn website staan en als multimediaredacteur bij een omroep zit ik ook helemaal niet verkeerd.

Maar ik schrijf minder dan dat ik zou willen, en nu er in de begroting op mijn werk maar 1 uur per week is vrijgemaakt voor het maken van nieuwe content zoals dat heet, schrijf ik niet meer dan een paar Twitterberichtjes voor de Beeldbank of MediaMind per week, à 140 tekens per stuk. Tel uit je winst.

En ik vind het moeilijk om zonder aanleiding gewoon in het wildeweg te gaan schrijven. Er moet echt ergens een oproep staan in een krant of op een website om een stuk te schrijven voor de een of andere wedstrijd wil ik eindelijk de pen weer eens oppakken. In mijn documenten op m’n computer staan zelfs nog een stuk of tien nooit afgemaakte columns en artikelen  te verstoffen. Af en toe begin ik vol goede moed aan het schrijven hele ad remme stukjes, met van die lekkere korte zinnen en cynische grapjes, trucjes die ik heb afgekeken van andere columnisten. Maar zodra ik er een bevredigend eind aan probeer te breien is mijn inspiratie op, moet de hamster gevoerd worden of staat de postbode voor de deur.

Kortom, ik vind altijd wel een excuus om het niet af te maken.  Misschien komt dat doordat ik onbewust altijd probeer vast te houden aan een bepaalde structuur. Ik bedenk voordat ik een recensie of sfeerverslag ga schrijven nooit hoeveel alinea’s ik ga besteden aan het beschrijven van de voorstelling of het citeren van mensen, maar zodra ik overga op een ander genre, zoals de column,  denk ik toch in witregels, tussenkopjes en topische zinnen.

Misschien leg ik de lat voor mezelf wel te hoog. Ik bedoel, de meeste tekst op internet bestaat uit reclame en geleuter, dus daar doe ik al niet voor onder. En het is niet alsof mijn stukjes in de krant komen, wat mijn faalangst zou kunnen rechtvaardigen. Misschien ben ik gewoon bang om de 40 bezoekers die mijn website dagelijks bezoeken teleur te stellen. Dat ze denken ‘nou nou, heeft die Marjolein niets beters om over te schrijven dan haar hamster?’. Dat wil ik natuurlijk ook niet. Maar het is allicht beter dan helemaal niet te schrijven. Dat staat zo suf, heb ik nota bene een weblog met naast elke post de datum prominent in beeld, duurt het soms weken of maanden voor er iets nieuws op staat. Dat moet anders kunnen. Heb ik toch nog een goed voornemen voor 2010.

Persoonlijk ben ik erg blij met mijn naam. Marjolein is een originele naam, met meer lettergrepen dan de gemiddelde naam die de huidige babygeneratie krijgt. De populairste namen van 2009 zijn namelijk Daan en Emma, gevolgd door Sophie en Sem. Leuke namen, maar ze passen wat mij betreft uitstekend in de categorie ‘one size fits all’.

Als kersverse ouder vind je je baby het meest bijzondere op de wereld, kan ik me zo voorstellen. Dan wil je hem toch een naam geven waarmee je die bijzonderheid benadrukt, en niet een waardoor hij een van de vele Danen of Emma’s is? Op die manier wordt zo’n naam toch een beetje een lege huls, waar elke willekeurige persoonlijkheid in kan worden gepropt. Zo van, dit is een hippe naam, dan wordt mijn kind daar in elk geval niet mee gepest later.

Anderzijds zijn er natuurlijk ouders die hun kind juist koste wat kost een bijzondere naam willen geven, zoals een automerk of een plaatsnaam. Of gewoon een heel exotische (en vaak onuitspreekbare) naam zoals Anjali of Luana. En daar hoort dan een oer-Hollands gezicht bij met sproeten een bloempotkapsel bijvoorbeeld. Niet erg geloofwaardig. Maar doordat er bij zulke namen vaak 10 manieren zijn om het te spellen zullen deze namen het niet snel in de top-20 van kindernamen halen, gelukkig.

Dan heb je ook nog de categorie namen die voornamelijk eindigen op ‘-ey’: Wesley, Davey, Britney of Kayley bijvoorbeeld. Uit onderzoek is gebleken dat je die namen beter links kunt laten liggen als je niet wilt dat je kind later het verkeerde pad op gaat. Met andere woorden: ‘Jeffrey is geen naam – het is een diagnose’, aldus Onze Taal. Met mijn excuses aan alle doctor andussen die Jeffrey heten: als je je kind zo noemt, vraag je gewoon om problemen. Ik zie in elk geval meteen van die jongens uit die tv-serie New kids on the block voor me, met zo’n foute trainingsbroek en een matje in de nek. Nee, dan zou ik mijn kind ook liever Daan of Sem noemen.

Bekijk de volledige lijst met populaire kindernamen.

Als ik nu een kind van 7 was geweest, was ik waarschijnlijk gediagnosticeerd met PDD-NOS of een andere populaire kinderziekte, had ik geen idee wie Bassie en Adriaan waren en speelde ik liever op de X-box dan buiten. Maar aan de andere kant: misschien had ik dan niet meer zo’n stomme pleister voor mijn oog hoeven dragen om mijn luie oog minder lui te maken. Toch zou ik het zo weer overdoen, mijn jeugd, die begon in 1985.

Wat was het leven toen nog overzichtelijk. Natuurlijk maakte ik me wel eens druk om dingen: had ik weer eens met twee vriendinnetjes tegelijk afgesproken; oeps!  Maar mijn leeftijdsgenootjes en ik  werden nog niet afgehinderd door Ritalin of mobiele telefoons. En pedofielen heetten toen nog gewoon kinderlokkers. Ik ging naar school, kreeg elke dag les van dezelfde juffrouw, ging na schooltijd knikkeren en dan naar huis, waar moeder op mij wachtte met een glaasje dubbeldrank met een koekje. Lees de rest van het artikel

Leuk dat je er bent! Hier vind je teksten, gedachten en andere losse flodders van Marjolein Knuit.

Ik schrijf over van alles en nog wat: van de plaatselijke toneelvereniging tot de laatste ontwikkelingen binnen media-educatie. Laat me vooral weten wat je ervan vindt door te reageren of een berichtje te sturen.

Wat doe je als je toe bent aan een nieuwe website? In mijn geval kijk ik dan mijn vriendje lief aan en een paar weken later is ie online! Het resultaat is een meer als weblog ingerichte site waarop ik mijn teksten en berichten nog beter kwijt kan.

Op de homepage staan alle posts onder elkaar, de meest recente natuurlijk bovenaan. Aan de rechterkant kun je ook kiezen voor een bepaalde categorie of iets uit mijn recente posts aanklikken. Zoeken op tags kan ook: via de tagcloud aan de rechterkant of via een interessante tag onder een bericht.

Academisch en grafisch portfolio
Ook mijn academische en grafische portfolio zijn weer aanwezig op mijn vernieuwde website. Nieuwe papers schrijf ik  sinds mijn afstuderen niet meer, maar aan grafisch ontwerpen doe ik steeds meer! Hou deze pagina dus ook in de gaten.

Vormgeving
Het design van deze website is trouwens niet van mijn hand, maar wel helemaal mijn stijl! Vrolijk, een beetje frivool en met een knipoog naar mijn favoriete hobby: schrijven.

Reageren
Als je een vraag of opmerking hebt kun je die doorgeven via het contactformulier. Reageren op artikelen en nieuwsberichten kan natuurlijk ook. Bijvoorbeeld als je me wilt complimenteren met mijn nieuwe site!

Mijn site is vernieuwd: ik heb nu meer ruimte voor creatieve en visuele aanvullingen. Daarom zie je in de banner nu een andere foto met gezellige spraakwolkjes erbij.

Als je nu door mijn site navigeert, zie je bovenin een handig kruimelpad: kun je altijd weer de weg naar huis vinden. Ook kun je via de pagina ´Teksten´ mijn experimenten op het gebied van grafische vormgeving volgen.

Voor de liefhebber!
Op de homepage zie je een deel van de artikelen die ik voor de Barneveldse Krant heb geschreven. Ook kan ik hier een filmpje of poll plaatsen.

Daarnaast heb ik op de meeste pagina’s de rechterkolom ingericht als de categorie ‘dingen die je altijd al van me hebt willen weten maar nooit durfde te vragen’. Kijk lekker rond en laat een berichtje achter in het gastenboek!

Na een jaar bijklussen als secretaresse, webredacteur en correspondent, heb ik eindelijk een vaste baan gevonden. Vanaf 1 september ga ik bij mijn oude stageplek, Teleac, aan de slag als fulltime multimediaredacteur.

2 dagen per week verzorg ik de educatieve content op www.eigenwijzer.nl, bestaande uit infoblokken, polls en andere informatie voor scholieren. De rest van de tijd besteed ik aan de Beeldbank, waarvoor ik educatieve clips selecteer, publiceer en voorzie van tekst en metadata.

Het is een functie die goed past bij mijn ervaring en vaardigheden als tekstschrijver. Ook sluit de educatieve achtergrond van de werkzaamheden goed aan bij wat ik tijdens mijn opleiding en stages heb gedaan. Lees de rest van het artikel

Confronterend is het, de Wii Fit! Als het aan de Wii ligt, ga ik de komende weken elke dag trainen om mijn Wii-leeftijd (42 jaar!) naar beneden te krijgen. Daar heb ik vanmiddag meteen een begin mee gemaakt toen ik stond te zweten in de huiskamer tijdens het joggen, hoelahoepen en opdrukken.

De werking van Wii fit is eigenlijk nog eenvoudiger dan het plug & play-principe: er komen geen snoeren aan te pas. Met een knopje verbind je het balanceboard met de Wii en je kunt beginnen. Je voert een paar persoonlijke gegevens in (smokkelen met je lengte en het gewicht van je kleding kan, maar is slecht voor je geweten!) en je ziet direct of je virtuele evenbeeld, je Mii-personage, een buikje heeft of een nieuw BMI-hoogterecord probeert te vestigen. Gelukkig is deze gevoelige informatie achter een password te plaatsen. Lees de rest van het artikel