Het is zover: na maanden van voorbereiding is mijn eigen kookblog over toetjes en taarten online! Met dank aan Stefan van den Dungen Gronovius voor het ontwerp en de bouw. Op Toetjes & taarten deel ik mijn ervaringen op het gebied van bakken en natuurlijk mijn favoriete recepten.

Ik ben geen professionele kok en ook niet de nieuwe Petra Achtien. Ik vind het gewoon leuk om zoete dingen te bakken en gebruik daarvoor recepten uit verschillende kookboeken en websites, met een eigen twist.

Nieuwsgierig geworden? Bezoek snel mijn website over Toetjes & taarten!

Er bestaat een boek met de ondertitel ‘Zij is superintelligent maar heeft geen idee hoe de wasmachine werkt’. Om de een of andere reden vindt mijn vriend dat wel op mij slaan. Ik ben toevallig wel degene die de wasmachine bedient thuis, maar over het algemeen heb ik het inderdaad niet zo op huishoudelijke apparaten met ingewikkelde knopjes. Ik moet bekennen dat ik niet eens koffie kan zetten. Ik laat zelfs Senseo mislukken.

Ik heb dan wel een Mastertitel op zak, maar veel alledaagse dingen weet ik gewoon niet. Nooit geleerd op het vwo of de universiteit. Soms denk ik wel eens: had ik maar een vak geleerd. Ik heb veel verstand van nieuwe media, maar ik kan geen website ontwerpen. Ik weet veel over de journalistiek, maar ben geen doorgewinterde verslaggever. Ik ben namelijk opgeleid tot wetenschapper, en dan hoef je niet te weten hoe iets werkt, je hoeft het alleen maar te onderzoeken. En er vervolgens in moeilijke woorden een veel te lang essay over schrijven. Dat niemand leest. Behalve andere onderzoekers. Wat dus zinloos is. Het echte werk laten wetenschappers over aan de mbo’ers en hbo’ers en zeggen daar dan dingen over als ‘ja, haren knippen, dat moet ook iemand doen natuurlijk’.

Toen ik afstudeerde was ik ervan overtuigd dat bedrijven stonden te trappelen om mij en mijn hoofd vol kennis aan te nemen. Maar op vacaturesites was er bar weinig vraag naar mensen die goed konden nadenken. Daarentegen kwam ik veel advertenties tegen voor ‘medewerkers binnendienst’ en ‘accountmanager’ en ‘management consultant’. Ik heb nog steeds geen idee wat die woorden betekenen.

Ik lachte mijn zusje op het vmbo wel eens uit als ze moest oefenen voor een tentamen haren wassen. Maar eigenlijk had het me best leuk geleken: cadeautjes inpakken en bloemschikken en daar nog een cijfer voor krijgen ook. Ik heb nog wel een poging gedaan om een meer praktische richting in te slaan, toen mijn beste vriendinnetje na de brugklas een havo-advies kreeg en ik een vwo-advies. Ik besloot daarop alle volgende reptities en so’s te verpesten zodat mijn cijfers toch niet hoog genoeg zouden zijn voor het atheneum en ik met haar naar de havo kon. Het lukte niet.

Achteraf ben ik blij dat ik het vwo heb afgemaakt en een universitaire opleiding heb gevolgd. In combinatie met mijn schrijfvaardigheid maakt me dat in ieder geval een goede webredacteur. Al had ik best wat meer praktijkervaring willen opdoen; projectmatig werken, SWOT-analyses maken; van die dingen die ze op het hbo leren. Waar je een diploma voor krijgt en je kunt zeggen: ‘ik ben bedrijfskundige/communicatiespecialist/multimediadesigner’.

Maar er zijn ook mensen die het omgekeerd zien. Zo werd ik een keer bij de kapper geknipt door een meisje dat me quasi geinteresseerd vroeg wat ik voor werk deed. Om het niet te ingewikkeld voor haar en haar mbo-diploma te maken, zei ik: ‘ik schrijf teksten voor websites’. ‘Oja’, verzuchtte ze: ‘dat moet natuurlijk ook iemand doen’.

Zij is actrice, zangeres en de moeder van zijn kind, hij is de popprofessor van Nederland. En samen toeren Ricky Koole en Leo Blokhuis met hun tweede liedjesprogramma Laagland door het land. Een voorstelling over muziek waar je je thuis bij voelt: Van Aretha Franklin tot Bruce Springsteen.

Lees de rest van dit artikel op Cultuurbewust.nl.

De voorbereidingen zijn in volle gang. En terwijl de vormgeving en structuur worden ontwikkeld, ben ik vooral bezig met het testen van recepten. Uit kookboeken, van internet en natuurlijk van mezelf. De resultaten worden uitgebreid geëvalueerd door een testpanel bestaande uit mijn vriend. De lekkerste toetjes en taarten komen op de website, inclusief foto en recept. Ook komen er instructiefilmpjes en recensies van kookboeken op te staan.

Heb je recepten die ik absoluut moet proberen? Laat het me weten! Toetjes & taarten zal rond februari/maart live gaan. Hieronder alvast een voorproefje in de vorm van een recept voor de lekkerste dadeltaart. Eet smakkie!

Dadeltaart

In de Allerhande noemen ze deze taart ‘sticky toffeecake’. Maar omdat je dan alsnog aan iedereen moet uitleggen wat er eigenlijk in zit, noem ik het gewoon dadeltaart. Omdat er dadels inzitten.

Ik zeg er meteen bij: hij smaakt lekkerder dan dat de naam doet vermoeden. Ook qua uiterlijk is ie een beetje saai, maar je moet deze taart niet willen versieren met allerlei frutsels en slagroom. Als je hem hebt geproefd, weet je waarom. In het originele recept maken ze zelf caramel met suiker en water, maar omdat dat zo lastig is als je de taart meeneemt om te trakteren op je werk, heb ik dat niet gedaan.

Benodigdheden

• Springvorm (24 centimeter) of tulbandvorm
• Staafmixer

Ingrediënten

• 90 gram boter, op kamertemperatuur + extra om in te vetten
• 300 gram bloem + extra om te bestuiven
• 275 gram bruine basterdsuiker
• 1 zakje vanillesuiker (8 gram)
• 3 eetlepels suikerstroop (beker 500 gram)
• 3 eieren, op kamertemperatuur
• 250 gram dadels, pitten verwijderd
• 1 zakje bakpoeder (8 gram)
• 1 bakje walnoten (60 gram), grof gehakt
• 100 gram suiker

Bereiden

Verwarm de oven voor op 200 graden. Vet de springvorm of tulbandvorm in met boter en bestuif met bloem. Klop met een mixer de boter met de basterdsuiker en de vanillesuiker glad. Voeg de stroop en de eieren toe en klop minstens 4 minuten tot een luchtig beslag ontstaat.

Breng 400 ml water aan de kook, zet het vuur uit. Voeg het water toe aan de dadels en pureer met de staafmixer. Spatel de bloem en het bakpoeder door het beslag. Meng vervolgens de dadelpuree erdoor en voeg de walnoten toe. Schenk het beslag in de springvorm of tulbandvorm en bak de cake in 40-45 minuten gaar. Neem uit de oven en laat 10 minuten afkoelen. Stort de taart op een bord.

Verhit ondertussen de suiker met 2 eetlepels water in een pan met dikke bodem op laag vuur. Laat de suiker tot lichtbruin karamelliseren (niet donkerder, dan wordt de karamel bitter). Voeg 50 ml water toe en laat 5 minuten inkoken. Schenk de hete karamel over de nog warme cake. Eet smakkie!

Het Schaffelaartheater is sinds enkele jaren het culturele centrum van Barneveld. Vele muzikanten, cabaretiers en zangers hebben hun weg naar het theater al gevonden. Aan mij de schone taak om zoveel mogelijk mensen naar deze voorstellingen te krijgen, via de krant, internet en allerlei andere middelen. En ik ga natuurlijk veel voorstellingen zien!

Ga naar de website van het Schaffelaartheater of volg ons op Twitter.

Na anderhalf jaar twitteren voor de SchoolTV-beeldbank ben ik maar eens gestart met mijn eigen Twitter-account. Als @marjoleinknuit zal ik vooral twitteren over dingen die ik zie of tegenkom, maar ook over nieuwe blogposts bijvoorbeeld.

Voor de SchoolTV-beeldbank twitter ik vooral over interessante clips, nieuwe features op onze site of interessante ontwikkelingen. Persoonlijke berichten kon ik daar niet kwijt. Ook komt het einde van mijn contract bij Teleac en dus ook van het beheer van de Beeldbanktwitter in zicht. En ik wil wel een beetje ‘bij’ blijven. Want met Twitter is het een beetje als met Ipads en teensokjes: eerst zie je het nut er niet van in maar pas als je ze hebt kun je niet meer zonder.

Je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt het verzamelen. Postzegels, flipperkasten, hamsters, Clouseau cd’s en andere dingen waar geen mens op zit te wachten. Er is op Marktplaats zelfs een aparte categorie voor ‘KLM-huisjes’, wat dat ook mogen zijn.

Toen ik klein was spaarden we vooral flippo’s en knikkers. Die werden niet netjes onderling geruild, nee, daar werd in competitievorm keihard om gespeeld. Daarom besloot onze juf in groep 5 een ruilmarkt te organiseren in de klas. Iedereen mocht dubbele voorwerpen uit zijn of haar verzameling meenemen en ruilen voor dingen uit andermans verzameling. En dan ging het niet alleen om flippo’s en knikkers, maar om knuffels, treinen, pennen en dingen met Jip en Janneke opdruk bijvoorbeeld.

Leuk idee. Alleen – ik spaarde niks. En als je niks spaart kun je ook niks ruilen. Ik had dus een serieus probleem. Waar haal je snel een verzameling vandaan? Ik besloot a l’improviste stenen te verzamelen. Dat kan heel leuk zijn. Maar niet als het resultaat na een rondje over het plein 3 waardeloze keien en een stuk stoeptegel is. Toch nam ik mijn ‘verzameling’ de volgende dag mee naar school om op mijn tafeltje te presenteren aan de klas. Ik kan niet zeggen dat het storm liep. De tafeltjes met trollen (van die poppetjes met ontploft haar in alle kleuren van de regenboog) en bubbelpennen waren het populairst. Mijn stenen zouden me geen fortuin opleveren. Maar ik wilde natuurlijk niet met lege handen en 4 stenen in m’n rugzak huiswaarts keren.

Dus ik moest en zou zo’n plastic bubbelpen hebben, met daarin een goedje dat leuk heen en weer klotste als je ermee schreef. De eigenaresse van deze curieuze verzameling keek daarop met een meewarige blik naar mijn geïmproviseerde stonehenge en ging uiteindelijk akkoord: 1 ronde kei voor een groene bubbelpen. Ik blij, de eigenaresse van de pennenverzameling en 1 steen iets minder. Misschien had ik er wel bij verzonnen dat de stenen uit Zuid-Frankrijk kwamen en heel bijzonder waren, dat weet ik niet meer. Op die manier kun je zelfs konijnenkeutels verkopen alsof het snoepjes zijn. Dus meer dan een beetje fantasie en een overtuigende glimlach heb je bijna niet nodig om een lucratief handeltje op te zetten:  who needs Marktplaats anyway?

Ik zou veel meer moeten schrijven, bedenk ik me als ik naar de Linkedin-pagina’s van mijn oud-studiegenoten en hun ‘connections’ kijk. De een freelancet voor tig verschillende bedrijven en tijdschriften, de ander is zelfs bezig met een boek. Niet dat ik zo slecht bezig ben, helemaal niet: ik heb een best indrukwekkend portfolio op mijn website staan en als multimediaredacteur bij een omroep zit ik ook helemaal niet verkeerd.

Maar ik schrijf minder dan dat ik zou willen, en nu er in de begroting op mijn werk maar 1 uur per week is vrijgemaakt voor het maken van nieuwe content zoals dat heet, schrijf ik niet meer dan een paar Twitterberichtjes voor de Beeldbank of MediaMind per week, à 140 tekens per stuk. Tel uit je winst.

En ik vind het moeilijk om zonder aanleiding gewoon in het wildeweg te gaan schrijven. Er moet echt ergens een oproep staan in een krant of op een website om een stuk te schrijven voor de een of andere wedstrijd wil ik eindelijk de pen weer eens oppakken. In mijn documenten op m’n computer staan zelfs nog een stuk of tien nooit afgemaakte columns en artikelen  te verstoffen. Af en toe begin ik vol goede moed aan het schrijven hele ad remme stukjes, met van die lekkere korte zinnen en cynische grapjes, trucjes die ik heb afgekeken van andere columnisten. Maar zodra ik er een bevredigend eind aan probeer te breien is mijn inspiratie op, moet de hamster gevoerd worden of staat de postbode voor de deur.

Kortom, ik vind altijd wel een excuus om het niet af te maken.  Misschien komt dat doordat ik onbewust altijd probeer vast te houden aan een bepaalde structuur. Ik bedenk voordat ik een recensie of sfeerverslag ga schrijven nooit hoeveel alinea’s ik ga besteden aan het beschrijven van de voorstelling of het citeren van mensen, maar zodra ik overga op een ander genre, zoals de column,  denk ik toch in witregels, tussenkopjes en topische zinnen.

Misschien leg ik de lat voor mezelf wel te hoog. Ik bedoel, de meeste tekst op internet bestaat uit reclame en geleuter, dus daar doe ik al niet voor onder. En het is niet alsof mijn stukjes in de krant komen, wat mijn faalangst zou kunnen rechtvaardigen. Misschien ben ik gewoon bang om de 40 bezoekers die mijn website dagelijks bezoeken teleur te stellen. Dat ze denken ‘nou nou, heeft die Marjolein niets beters om over te schrijven dan haar hamster?’. Dat wil ik natuurlijk ook niet. Maar het is allicht beter dan helemaal niet te schrijven. Dat staat zo suf, heb ik nota bene een weblog met naast elke post de datum prominent in beeld, duurt het soms weken of maanden voor er iets nieuws op staat. Dat moet anders kunnen. Heb ik toch nog een goed voornemen voor 2010.

Als kersverse ouder vind je je baby het meest bijzondere op de wereld, kan ik me zo voorstellen. Dan wil je hem toch een naam geven waarmee je die bijzonderheid benadrukt, en niet een waardoor hij een van de vele Danen of Emma’s is? Op die manier wordt zo’n naam toch een beetje een lege huls, waar elke willekeurige persoonlijkheid in kan worden gepropt. Zo van, dit is een hippe naam, dan wordt mijn kind daar in elk geval niet mee gepest later.

Anderzijds zijn er natuurlijk ouders die hun kind juist koste wat kost een bijzondere naam willen geven, zoals een automerk of een plaatsnaam. Of gewoon een heel exotische (en vaak onuitspreekbare) naam zoals Anjali of Luana. En daar hoort dan een oer-Hollands gezicht bij met sproeten een bloempotkapsel bijvoorbeeld. Niet erg geloofwaardig. Maar doordat er bij zulke namen vaak 10 manieren zijn om het te spellen zullen deze namen het niet snel in de top-20 van kindernamen halen, gelukkig.

Dan heb je ook nog de categorie namen die voornamelijk eindigen op ‘-ey’: Wesley, Davey, Britney of Kayley bijvoorbeeld. Uit onderzoek is gebleken dat je die namen beter links kunt laten liggen als je niet wilt dat je kind later het verkeerde pad op gaat. Met andere woorden: ‘Jeffrey is geen naam – het is een diagnose’, aldus Onze Taal. Met mijn excuses aan alle doctor andussen die Jeffrey heten: als je je kind zo noemt, vraag je gewoon om problemen. Ik zie in elk geval meteen van die jongens uit die tv-serie New kids on the block voor me, met zo’n foute trainingsbroek en een matje in de nek. Nee, dan zou ik mijn kind ook liever Daan of Sem noemen.

Bekijk de volledige lijst met populaire kindernamen.

Als ik nu een kind van 7 was geweest, was ik waarschijnlijk gediagnosticeerd met PDD-NOS of een andere populaire kinderziekte, had ik geen idee wie Bassie en Adriaan waren en speelde ik liever op de X-box dan buiten. Maar aan de andere kant: misschien had ik dan niet meer zo’n stomme pleister voor mijn oog hoeven dragen om mijn luie oog minder lui te maken. Toch zou ik het zo weer overdoen, mijn jeugd, die begon in 1985.

Wat was het leven toen nog overzichtelijk. Natuurlijk maakte ik me wel eens druk om dingen: had ik weer eens met twee vriendinnetjes tegelijk afgesproken; oeps!  Maar mijn leeftijdsgenootjes en ik  werden nog niet afgehinderd door Ritalin of mobiele telefoons. En pedofielen heetten toen nog gewoon kinderlokkers. Ik ging naar school, kreeg elke dag les van dezelfde juffrouw, ging na schooltijd knikkeren en dan naar huis, waar moeder op mij wachtte met een glaasje dubbeldrank met een koekje. Hoe anders zal dat zijn voor kinderen die nu 7 jaar zijn? Als ze hun pilletjes hebben genomen en hun mobieltjes hebben uitgezet krijgen ze elke dag les van een andere stagiaire en gaan ze daarna niet rechtstreeks naar huis maar naar de buitenschoolse opvang. Of naar vader, als de ouders gescheiden zijn.

Nee, wat dat betreft was ‘mijn’ tijd een prima tijd om op te groeien. We hadden al wel computers maar nog niet hele snelle dus daar ging je niet vrijwillig achter, onze ouders waren in de meeste gevallen nog bij elkaar, en van kinderen met ADHD werd gewoon gezegd dat ze niet tegen kleurstoffen konden.

Lijfstraffen bestonden gelukkig niet meer in het onderwijs en we werden nog niet gehinderd door allerlei onderwijswetgeving. Wij konden als leerlingen gewoon de bordenwissers uitkloppen op de muur zonder dat de Arbo-dienst langskwam. Nu gebeurt dat tegenwoordig ook niet meer, want in de meeste klaslokalen hangt een digitaal schoolbord, met digitale pennen en een digitale wisser.

We konden met onze verjaardag trakteren op snoep zonder dat kinderen met allergieën en andere dieetvoorschriften beteuterd stonden te kijken naar hun bakje soja-ijs. We hadden met Kerst zelfs nog een echte kerstboom in de klas. En een keertje tussen de middag overblijven op school was stoer, want normaal at je gewoon thuis je boterham, zoals dat hoorde.

Ik hoop voor de kinderen van vandaag dat ze nog iets voelen van de vrijheid die ik toen voelde. Dat ze niet heen en weer worden geslingerd tussen oppas, invaljuf, msn en allerlei verplichtingen. Want de kindertijd hoort zorgeloos en overzichtelijk te zijn, met een rotsvast vertrouwen in je ouders, de juf en Sinterklaas. Of je nou in 2002 geboren bent of in 1985.

Er is eigenlijk maar een reden waarom ik mijn jeugd over zou willen doen. Niet vanwege de pleisters op mijn oog of het glaasje dubbeldrank. Gewoon, om te kijken of het nou allemaal echt zo leuk was als ik het me herinner. Dat ik me met mijn kennis van nu even kan verplaatsen in mijn kleine, schele ik. Want zorgeloosheid is pas leuk als je je er bewust van bent.

Dit essay heb ik geschreven in het kader van een essaywedstrijd van NRC Handelsblad.