Sinds ze veertien jaar geleden hun grootste hit hadden met ‘MMMBop’, hebben we

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl

Zij is actrice, zangeres en de moeder van zijn kind, hij is de popprofessor van Nederland. En samen toeren Ricky Koole en Leo Blokhuis met hun tweede liedjesprogramma Laagland door het land. Een voorstelling over muziek waar je je thuis bij voelt: Van Aretha Franklin tot Bruce Springsteen.

Lees de rest van dit artikel op Cultuurbewust.nl.

Als je aan Janne Schra denkt, denk je aan gestippelde jaren ‘50-jurkjes, lieflijke liedjes en eindeloze zomerdagen. Lieflijk is de stem van Janne, alias Schradinova, op haar cd India Lima Oscar Victor Echo You nog steeds. Het jazzy geluid dat de liedjes uit haar Room Eleven-periode kenmerkte, heeft echter plaatsgemaakt voor een wat zwaardere, bombastische sound.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Met z’n vieren op het podium lijken de mannen van Turin Brakes een doorsnee band, met twee gitaristen, een bassist en een drummer. Maar het geluid van de Britse band is allerminst alledaags. Het zijn liedjes met een folksound, omlijst door de herkenbare stem van zanger Olly Knights. Live komen ze nog beter tot hun recht dan op cd, en geven ze de knusse Kelder in Amersfoort de intimiteit van een huiskamerconcert.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Het komt regelmatig voor dat ik mij moet verantwoorden voor het feit dat ik Clouseau leuk vind. Dat gaat meestal zo: ‘bestaan die nog dan? Die zijn toch van Daar gaat ze enzo? Oja, die vond ik ook heel leuk, tien jaar geleden’. En dan moet ik diegene vertellen dat ze nog steeds leven, nog steeds heel veel vrouwelijke fans hebben en nog steeds aan de top van de Vlaamse popscene staan omdat er simpelweg geen beter alternatief is. En als de persoon in kwestie Clouseau helemaal niet kent (want geboren na 1990 of gewoon geen fan van romantische liedjes en diepbruine ogen) zeg ik altijd: ‘Clouseau is zeg maar de Nick & Simon van België’.

Ik vind het stiekem best leuk om fan te zijn van een groep die iedereen in Nederland al lang vergeten is, alsof ik het best bewaarde geheim van België heb ontdekt. Wat helemaal niet waar is, want in België kun je geen tv-zender aanzetten zonder Koen Wauters tegen te komen en geen radio luisteren zonder een van de nieuwste Clouseauliedjes te horen. (die overigens in de verste verte niet meer lijken op de Domino’s en Anne’s die de band in de jaren ’90 groot hebben gemaakt, maar dat terzijde). (Als je eenmaal de status van Clouseau heb bereikt kun je zelfs een scheet uitbrengen op cd en daar een platinum plaat voor krijgen).

Maar wellicht gaat Clouseau nu ten onder aan zijn eigen succes. Want onze eigen Nick & Simon zijn vastbesloten om Vlaanderen te veroveren met hun net zo romantische liedjes en o zo diepbruine ogen. En dat doen ze niet met hun eigen repertoire van Volendamse meezingers – nee, ze pakken de Vlaamse madammekes in met Passie, een van de grootste hits van Clouseau. Heiligschennis, als je het mij vraagt. Maar het werkt natuurlijk als een tierelier. Ik bedoel: wat is leuker dan Koen en Kris die met gitaar het prachtige Passie zingen? Een twintig jaar jongere versie van Koen en Kris die het prachtige Passie zingen.

Het is ze gegund. En de 15-jarige meisjes voor wie er tot nu toe geen smakelijkere en jongere versie van Koen Wauters beschikbaar was ook. Wie weet, als het een beetje aanslaat is de situatie over een paar jaar misschien wel omgekeerd: dan moet Clouseau liedjes van Nick & Simon gaan spelen om het Sportpaleis vol te krijgen. En moeten ze Anne inruilen voor Rosanne.

Corinne Bailey Rae was er even helemaal klaar mee, toen haar man in 2008 overleed aan een overdosis. Dat is te horen op haar nieuwe cd The Sea: de frivole liedjes die we van haar kennen hebben plaatsgemaakt voor melancholische nummers met zwaardere thema’s en een dito bezetting. Het resultaat is een mooie plaat met een zwart randje.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

December is de maand van Clouseau. Althans, in België, waar de gebroeders Koen en Kris Wauters al meer dan twintig jaar heer en meester zijn op het terrein van de Nederlandstalige popmuziek. In het Antwerpse Sportpaleis weten ze jaar na jaar te verbazen met spectaculaire luchtbruggen en andere showelementen. In de huidige concertreeks, getiteld 10 x 10, gaat het er wat minder sensationeel aan toe, maar daardoor is er meer ruimte voor muziek.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Het is tekenend voor de meeste albums van Clouseau: er staat maar een handvol sterke nummers op, aangevuld met B-kant liedjes. Leuke muziek, maar niet bepaald mindblowing. Ook op het tiende studioalbum van de gebroeders Wauters staan de beste nummers aan het begin van de cd. Toch heeft Clouseau op ‘Zij aan zij’ een stijl te pakken die van de cd een veelzijdig en energiek geheel maakt.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Na eerdere concertreeksen met massa’s zwevende bruggen, bewegende podia en ander visueel spektakel, moest de Vlaamse groep Clouseau voor het negende jaar Sportpaleis op rij met iets nieuws komen. En weer weten Koen en Kris Wauters te verrassen. ‘Clouseau Crescendo’ is een strakke mix van oude en nieuwe nummers, veel show en ‘gelukkig’ géén ‘Daar gaat ze’!

Clouseau hoeft al lang geen nieuwe cd meer uit te brengen om ieder jaar het Antwerpse Sportpaleis meerdere keren plat te spelen. De band is er niet lui van geworden, integendeel: Clouseau beschikt over genoeg creativiteit om het repertoire steeds weer in verrassende jasjes te steken. Domino, Verlangen en De perfectie klinken als splinternieuwe nummers terwijl de jongste van deze drie toch al vier jaar oud is.

Hoog kippenvel- en springgehalte
De titel van de concertreeks verraadt dat het optreden opgebouwd is van zacht naar hard; crescendo. Dat geldt zeker voor het kippenvel- en springgehalte van het concert. Op een x-vormig podium in het midden van de zaal begint Koen met het a capella zingen van En dans, normaal een waar feestnummer en ingetogen versies van Ik, jij, hij of zij, Dat ze de mooiste is en het nieuwe Wat een leven. Bij ieder nummer wordt een nieuwe muzikant aan de band op het podium toegevoegd.

Het zorgt voor intieme momenten waarbij Clouseau wordt teruggeworpen op  zijn muzikale vermogens. Het is duidelijk dat Koen en Kris bij de voorbereiding van deze concerten hun oude albums (de oudste cd dateert alweer van 1989) onder het stof vandaan hebben gehaald om terug te keren naar de essentie. Zo wordt het vrijwel onbekende maar zeker niet minder mooie Zo zalig heel basic gebracht, ondersteund door Kris op de piano en drie achtergrondzangers.  Het is een verademing om Koen weer eens echt te horen zingen, zonder dat hij een keel opzet, wat hij door meezingers als Vanbinnen en Vonken en vuur veel te veel deed.

Iedereen eersteklas
Het feest barst pas echt los als aan het begin van het tweede doel het doek van het hoofdpodium valt en een enorm LED-scherm met twee grote beeldschermen ernaast onthult. De hele band, inclusief de blazers van de Heavy horns, maken het feest compleet. Het podium is hoog, prachtig verlicht en verbonden aan het podium in het midden. De bezoekers achterin de zaal kunnen eersteklas meegenieten als Koen en Kris op een immense brug langs zweven om ‘Nobelprijs’ te zingen. Maar iedereen die Clouseau in 2002 en 2004 gezien heeft, kijkt van zwevende bruggen al niet meer op.

Muzikaal is Clouseau Crescendo een veelzijdige verzameling van veel hoogtepunten (Laat me nu toch niet alleen, Casanova) en een paar dieptepunten: Vonken en vuur (alleen de titel al!) is wat mij betreft een van de slechtste nummers van Clouseau, maar kan desondanks op een overweldigende respons uit het publiek rekenen. Kris verrast iedereen door zichzelf begeleidend op de gitaar het paar weken jonge nummer Zij aan zij te zingen, een oprecht nummer dat goed bij Clouseau past.

Wel versleten, niet vervelend
Door de grappige animatie op het LED-scherm tijdens Anne (alle tekst werd gevisualiseerd in twee poppetjes, dus dan weet je het wel ongeveer) verveelde zelfs dit versleten nummer niet. Over het weglaten van Daar gaat ze op de setlist zal waarschijnlijk (want de grootste meezinger ooit) veel gesteggeld zijn, maar wat mij betreft hadden ze er wel een nummer als Als je lacht voor terug mogen laten komen. Omdat En dans en Wat een leven tijdens de opening van Koen niet echt knalden, werden deze feestnummers in het tweede deel dunnetjes over gedaan, maar dan met de hele band, die als vanouds stond als een huis.

Minder inkoppertjes en minder voorspelbaar
Toch wilde Koen wat experimenteren met deze band en sommeerde de muzikanten om van instrument te wisselen: Oh ja werd zodoende uitgevoerd met Kris op de drums, Hans Francken aan de zang en de overige muzikanten op ongewone posities. Een geestig tussendoortje, maar ook iets wat we al eerder hadden gezien, namelijk tijdens Clouseau in het lang in 2005. Clouseau en de overige 14 muzikanten maakten dit quasigrappige uistapje echter ruimschoots goed met een hilarisch dansje aan het eind van En dans.

Clouseau Crescendo verraste in de manier waarop het concert was opgebouwd (rustig beginnen is riskanter dan inzetten op een bruisend succesnummer) en daardoor minder voorspelbaar dan andere jaren. Inkoppertjes als Passie en Daar gaat ze liet Clouseau links liggen en in plaats daarvan werd gekozen voor minder voor de hand liggende nummers. Hoewel het spektakel niet minder groots was dan andere jaren, ging dat voor de verandering niet ten koste van de muziek.

Toegegeven, na iets te veel concerten in het Antwerpse sportpaleis en liedjes met telkens dezelfde akkoordenschema’s was ik eigenlijk niet meer zo weg van Clouseau. Maar de Belgische popgroep (ja mensen, ze bestaan nog steeds) heeft bij de nieuwe single ‘Wat een leven’ een interactieve videoclip gemaakt. En dat is geen loze kreet om iets te promoten dat eigenlijk helemaal niets voorstelt, het resultaat moet je, ongeacht wat je van Clouseau vindt, echt zien!

Ik zal hier niets gaan vertellen over het feit dat de broertjes Wauters ieder jaar in december 83 uitverkochte concerten geven in Antwerpen, dat ze na ‘Daar gaat ze’ echt niet zijn gaan rentenieren of dat ze in België groter zijn dan Marco Borsato, Nick & Simon en Frans Bauer bij elkaar. Nee, in Nederland hebben ze hun kans gehad en niet benut. Jammer dan. Het gaat nu even om de videoclip bij de laatste single.

Het liedje zit ondanks de – ik zei het al – eenvoudige akkoordenschema’s en onnatuurlijke psychedelische computereffectjes, strak in elkaar, maar lijkt in de verste verte niet op het Clouseau van ‘Zie me graag’ of ‘Nobelprijs’. Da’s niet erg, dan hadden ze na die tijd maar een vak moeten kiezen. Maar het heeft wel een leuke videoclip opgeleverd. Je kunt hem bekijken op www.wateenleven.be. Wel even je naam en e-mail invullen.

De clip bestaat uit een soort poppenhuis met verschillende kamers waarin zich van alles afspeelt. Je kunt met een keer kijken niet de hele clip zien, om het zo maar te zeggen. Door op de kamers te klikken kun je erop inzoomen en van dichtbij bekijken met wie Koen in bed aan het rollebollen is of wie er in dat schuimbad zit. En let vooral even op de konijnen die halverwege de clip in de tweede kamer van onder aan de rechterkant al flikflooiend binnenkomen. Ik zeg: zeer plezante videoclip!