Na mijn beschouwing over het inmiddels alom erkende fenomeen mediaparkmeisjes vandaag een relaas over de uiterlijke kenmerken van de typische mediaparkjongen. Met jongen bedoel ik de mannen tussen pakweg de 20 en 35 jaar. Hoewel ik ook mediaparkjongens ken die al 44 zijn. Eigenlijk zijn mediaparkjongens net als mediaparkmeisjes een beetje leeftijdsloos. Hoe de mediaparkjongen te herkennen en daarmee om te gaan:

1.  Net als mediaparkmeisjes zien mediaparkjongens er altijd (ook ’s avonds) uit alsof ze net uit bed komen. Alleen heet dat bij jongens een ‘out of bed’-look.

2.  Ze doen hun gympen nooit uit, ook niet ’s nachts.

3.  Ze dragen meestal een stoere schoudertas die nonchalant ergens halverwege hun benen hangt te hangen.

4.  Ze kijken verveeld en daardoor heel stoer (zo van: het boeit me helemaal niks dat ik de hele dag met bekende Nederlands werk).

De meeste mediaparkjongens zijn producer of editor, dat zie je zo. Zitten de hele dag achter een drie beeldschermen programma’s te monteren en koffie (oh nee – latte!) te tanken of lopen druk rond met draaiboeken en scripts. Dragen kleding die best hip of in elk geval niet onhip is, maar het mag er absoluut niet uitzien alsof ze er moeite voor hebben gedaan.

Eigenlijk lijken de mediaparkmeisjes en –jongens van deze wereld een soort figuranten. Misschien worden ze wel ingehuurd om het mediapark die specifieke sfeer te geven, van ‘wij maken de programma’s die je elk dag kijkt en WE DON’T CARE!’

Je ziet ze ook altijd maar één keer. Het is niet zo dat je elke dag met dezelfde mediaparkmeisjes en –jongens in de trein zit. Meestal beginnen ze pas laat in de ochtend (want die talkshows waar ze voor werken zijn pas ’s avonds laat afgelopen) dus een 9 tot 5-ritme kennen ze niet. En buiten het mediapark bestaan ze simpelweg niet. Ze komen ’s morgen nergens vandaan en ze gaan ’s avonds nergens naartoe; ze bestaan gewoon alleen op het mediapark, hun biotoop. Een geruststellende gedachte.

Sinds ik op het Mediapark werk, zie ik ze ’s ochtends altijd lopen: mediaparkmeisjes. Feitelijk gezien is iedereen van het vrouwelijke geslacht die op het mediapark werkt natuurlijk een mediaparkmeisje, maar ik zou daar toch wat nuance in aan willen brengen. De dames die ik omschrijf als mediaparkmeisje, beschikken over een aantal zeer soortspecifieke eigenschappen:

1. Hun leeftijd is moeilijk te schatten: ze zouden net zo goed 22 als 31 kunnen zijn. In het Engels bestaat daar het mooie woord twentysomething voor.

2. Ze zien eruit alsof ze vijf minuten geleden uit bed zijn gestapt en het staat ze nog goed ook. Superirritant.

3.  Ze hebben meestal lang haar, dat ze los dragen of nonchalant met een knip bij elkaar houden. Zo nonchalant dat ik dat zelf nooit voor elkaar krijg, hoe hard ik het ook probeer.

4.  Ze zien eruit alsof ze vergroeid zijn met hun Iphone of Blackberry, maar toch zitten ze daar zelden mee te spelen. Hebben ze niet nodig. En toch weet je dat ze er een hebben.

5.  Ze zijn degenen die de verkoop van bodywarmers in stand houden.

Het moge duidelijk zijn dat ik mezelf niet vereenzelvig met de meisjes die door mij gedefinieerd worden als mediaparkmeisje. Al was het alleen al omdat ik me altijd hopeloos over- of underdressed voel als ze op Hilversum in de trein naar Noord stappen. Op dagen die ik heb uitgeroepen tot rokjesdag komen ze in afgetrapte sneakers en afgedragen skinny jeans binnen. En heb ik bij hoge uitzondering een keer sneakers aan onder een oude spijkerbroek, dan hebben zij achter mijn rug om afgesproken die dag allemaal een legging en hakken aan te doen. Superflauw.

Maar ik ben niet jaloers op de mediaparkmeisjes of zo. Meestal zijn ze producer bij een groot commercieel programma of redacteur bij een talkshow en moeten ze de hele dag allerlei mensen bellen. Getsie. Het is meer dat ik die cultuur van mediaparkmeisjes zo fascinerend vind. En ik me afvraag wat er gebeurt als ze ouder worden. Verdwijnen ze dan stilletjes van het mediapark om in een tehuis voor uitgerangeerde mediaparkmeisjes te gaan wonen? Of zijn de verlopen veertigsters die over het mediapark sjokken met een grauwe huid van het roken de mediaparkmeisjes van vroeger? Je zou er een scriptie over kunnen schrijven.

Maar als er mediaparkmeisjes zijn, moet er ook zoiets bestaan als mediaparkjongens. En die zijn er natuurlijk ook. Met schoudertassen, een verveelde blik en voor de rest zo’n beetje dezelfde eigenschappen als mediaparkmeisjes. Op het lange haar na natuurlijk.  Daarover de volgende keer meer.

Er bestaat een boek met de ondertitel ‘Zij is superintelligent maar heeft geen idee hoe de wasmachine werkt’. Om de een of andere reden vindt mijn vriend dat wel op mij slaan. Ik ben toevallig wel degene die de wasmachine bedient thuis, maar over het algemeen heb ik het inderdaad niet zo op huishoudelijke apparaten met ingewikkelde knopjes. Ik moet bekennen dat ik niet eens koffie kan zetten. Ik laat zelfs Senseo mislukken.

Ik heb dan wel een Mastertitel op zak, maar veel alledaagse dingen weet ik gewoon niet. Nooit geleerd op het vwo of de universiteit. Soms denk ik wel eens: had ik maar een vak geleerd. Ik heb veel verstand van nieuwe media, maar ik kan geen website ontwerpen. Ik weet veel over de journalistiek, maar ben geen doorgewinterde verslaggever. Ik ben namelijk opgeleid tot wetenschapper, en dan hoef je niet te weten hoe iets werkt, je hoeft het alleen maar te onderzoeken. En er vervolgens in moeilijke woorden een veel te lang essay over schrijven. Dat niemand leest. Behalve andere onderzoekers. Wat dus zinloos is. Het echte werk laten wetenschappers over aan de mbo’ers en hbo’ers en zeggen daar dan dingen over als ‘ja, haren knippen, dat moet ook iemand doen natuurlijk’.

Toen ik afstudeerde was ik ervan overtuigd dat bedrijven stonden te trappelen om mij en mijn hoofd vol kennis aan te nemen. Maar op vacaturesites was er bar weinig vraag naar mensen die goed konden nadenken. Daarentegen kwam ik veel advertenties tegen voor ‘medewerkers binnendienst’ en ‘accountmanager’ en ‘management consultant’. Ik heb nog steeds geen idee wat die woorden betekenen.

Ik lachte mijn zusje op het vmbo wel eens uit als ze moest oefenen voor een tentamen haren wassen. Maar eigenlijk had het me best leuk geleken: cadeautjes inpakken en bloemschikken en daar nog een cijfer voor krijgen ook. Ik heb nog wel een poging gedaan om een meer praktische richting in te slaan, toen mijn beste vriendinnetje na de brugklas een havo-advies kreeg en ik een vwo-advies. Ik besloot daarop alle volgende reptities en so’s te verpesten zodat mijn cijfers toch niet hoog genoeg zouden zijn voor het atheneum en ik met haar naar de havo kon. Het lukte niet.

Achteraf ben ik blij dat ik het vwo heb afgemaakt en een universitaire opleiding heb gevolgd. In combinatie met mijn schrijfvaardigheid maakt me dat in ieder geval een goede webredacteur. Al had ik best wat meer praktijkervaring willen opdoen; projectmatig werken, SWOT-analyses maken; van die dingen die ze op het hbo leren. Waar je een diploma voor krijgt en je kunt zeggen: ‘ik ben bedrijfskundige/communicatiespecialist/multimediadesigner’.

Maar er zijn ook mensen die het omgekeerd zien. Zo werd ik een keer bij de kapper geknipt door een meisje dat me quasi geinteresseerd vroeg wat ik voor werk deed. Om het niet te ingewikkeld voor haar en haar mbo-diploma te maken, zei ik: ‘ik schrijf teksten voor websites’. ‘Oja’, verzuchtte ze: ‘dat moet natuurlijk ook iemand doen’.

Dit artikel schreef ik voor Vives, het vakblad ten behoeve van (ict) vernieuwingen binnen het onderwijs, editie januari 2011. Lees hieronder het artikel integraal op mijn website, of bekijk de pdf-versie.

Clip & Klaar

Digitale schoolborden hebben in de meeste klaslokalen hun plek wel veroverd. U kunt op het digibord filmpjes laten zien ter ondersteuning van de les. Maar: waar kunt u geschikte filmpjes vinden? Bijvoorbeeld in de SchoolTV-beeldbank, een database met meer dan 2500 gratis educatieve clipjes. Marjolein Knuit, multimediaredacteur Schooltv-beeldbank en Eigenwijzer. vertelt meer.

Met een digibord in de klas wordt het bekijken van filmpjes op internet kinderspel. Dat kan natuurlijk op de videosite YouTube, maar de kwaliteit daarvan is niet gegarandeerd, om nog maar te zwijgen over alle advertenties en discutabele reacties bij de video’s  die rechtstreeks de klas in worden gebombardeerd. Bij de clips op de Schooltv-beeldbank is de inhoud gecontroleerd op kwaliteit en de site biedt bovendien andere diensten die het gebruik op het digibord interessant maken.

Nieuw: digibord pop-up

Bij iedere clip op de SchoolTV-beeldbank hoort een letterlijke tekst, niveauaanduiding en vakgebied: dat kenden we al. Maar met de nieuwe digibord pop-up wordt het afspelen van een clipje op het digitale schoolbord nog eenvoudiger. Om te voorkomen dat het clipje het hele digibord in beslag neemt, wat gebeurt als je een clip fullscreen afspeelt, opent de clip in een pop-up die een deel van het scherm zichtbaar laat: ideaal als je tegelijkertijd een ander document of website wilt openen.

Schooltv-beeldbank Plus

Met het digibord kun je meer interactie in de klas brengen door leerlingen spelletjes te laten spelen of zelf iets op te laten zoeken. Met Schooltv-beeldbank Plus voorziet de Schooltv-beeldbank ook in die behoefte. “In dit nieuwe onderdeel zijn tientallen quizzen, werkbladen en links te doorzoeken die iets extra’s bieden bij een bepaalde clip: Plus. Leerlingen kunnen op die manier iets actiefs doen door tegen elkaar een quiz te spelen over de Romeinen of de Middeleeuwen terwijl de leerkracht iets anders kan doen in de wetenschap dat de klas verantwoord bezig is. En doordat elke quiz minstens drie Schooltv-beeldbankclips bevat, zijn leerlingen zeker tien minuten zoet met zo’n quiz.
Lees de rest van het artikel

Als ik vroeger een spreekbeurt moest houden of een werkstuk moest maken, was stap 1 altijd de tocht naar de plaatselijke bibliotheek, om uit grijze archiefbakken met boekjes informatie over mijn onderwerp te zoeken, de Waddenzee of de pepermuntplant of zoiets. Dat is ongeveer 15 jaar geleden. Tegenwoordig beginnen de meeste leerlingen bij Google, waarna ze bijvoorbeeld terecht komen bij Wikipedia of de SchoolTV-beeldbank. Leerlingen weten vervolgens heel goed hoe ze die informatie in hun wordbestand of powerpointpresentatie kunnen kopiëren, maar de achtergrond ervan kennen ze meestal niet.

Dat merk ik dagelijks in mijn werk voor de SchoolTV-beeldbank, de site van SchoolTV met meer dan 2300 educatieve clips voor het onderwijs. Dan heeft een leerling bijvoorbeeld een interessant clipje gevonden over koningin Beatrix, insecten of aardbevingen die tijdens de spreekbeurt moet worden vertoond in de klas. Of wij dat filmpje even naar hem op kunnen sturen, het liefst in wmv-formaat. Want in de klas hangt wel een digitaal schoolbord, maar is geen internetverbinding. En dan doet de SchoolTV-beeldbank het natuurlijk niet.

Het liefst zou ik zo’n leerling uitleggen dat er in dat ene clipje van 3 minuten over koningin Beatrix beelden van wel 4 rechthebbenden zijn gebruikt, waarvoor veel geld is betaald, en dan alleen maar om de clip 5 jaar te mogen vertonen, en dan alleen maar op onze site. Maar dat zegt zo’n kind natuurlijk weinig, zo’n verhaal over auteursrecht, dus antwoord ik meestal dat onze clips alleen via de website te bekijken zijn en helaas niet te downloaden of te bestellen zijn.

De praktijk bevestigt wat al meerdere malen uit onderzoek is gebleken: onder kinderen heerst niet alleen de stellige overtuiging dat alles wat op internet staat waar is, maar ook gratis. Msn’en, hyven en een online spelletje spelen kost toch ook niets? Waarom zou je dan wel gaan betalen om een krantenartikel te lezen of een afbeelding te downloaden?

Lees de rest van deze column op de website van Kennisnet.

Aldus onderzoeksbureau Motivaction

Een uitgebreid onder jongeren van 15 tot 23 jaar heeft uitgewezen wat we al lang wisten: de jeugd van tegenwoordig is oppervlakkig, gericht op uiterlijk, geld en genot. Gelukkig ben ik al een tijdje 24.

Motivaction doet mentaliteitsonderzoek naar Nederlanders in alle leeftijdsgroepen. De huidige jongerengeneratie vertoont een verschuiving in normen en waarden ten opzichte van de vorige jongerengeneraties. Enkele opvallende conclusies:

• Jongeren zijn minder betrokken bij het milieu en maatschappelijke kwesties
• De meeste jongeren voelen zich vooral gelukkig als ze geld kunnen uitgeven
• De meeste jongeren vinden het fijn om af en toe aan de dagelijkse werkelijkheid te ontsnappen Lees de rest van het artikel

Vorige week werd ik via mijn werk benaderd voor een extra klus bij mijn vorige stage-adres, Beeld en Geluid. En omdat ik het nooit erg vind om mijn weekplanning volledig om te gooien zat ik een dag later op het Mediapark research te doen in het archiefsysteem Immix en teksten te schrijven voor een nieuwe vertoning in de media experience: een 15 minuten durende compilatie fragmenten van Nederlandse kinderprogramma’s.

De geschiedenis heeft er één, de betawetenschappen ook en de kindertelevisie nu dus ook: een eigen canon. In dit geval 50 kinderprogramma’s vanaf de jaren ’50 tot nu die een onuitwisbare indruk hebben achtergelaten. Van die 50 programma’s wordt een dvd-box gemaakt met fragmenten uit de kenmerkende programma’s uit elk decennium. De fragmenten worden aan elkaar gepraat door Edwin Rutten. In de media experience komt een verkorte versie van de dvd: een compilatie van 15 minuten kinderprogramma’s. Ik ben verantwoordelijk voor de tekst die Edwin Rutten inspreekt voor de media experience. Lees de rest van het artikel

Expertisecentrum mediawijsheid organiseert themaweek ‘lekker beroemd’

Toen ik in 2007 mijn scriptie schreef over mediawijsheid was hyven nog geen werkwoord, stonden er nog geen miljarden filmpjes op Youtube en zaten er drie mensen op Twitter. Anno 2009 is dat wel anders: Esmee Denters is het levende bewijs dat internet een platform is voor talent. Maar ook voor pesten, misleiding en vieze mannen. Het expertisecentrum mediawijsheid organiseerde daarom zijn eerste actie: de themaweek ‘lekker beroemd’.

Jongeren gebruiken media fanatiek, maar zijn zich vaak niet bewust van de gevolgen die een paar partypics op hyves of gênant filmpje op Youtube kunnen hebben. Anderzijds kun je met nieuwe media vormgeven aan je identiteit, de wereld verkennen en in contact komen met alles en iedereen. Het is dus belangrijk dat jongeren daarin worden gestimuleerd en gestuurd. Met een mooi woord heeft de Raad voor Cultuur dat mediawijsheid genoemd. Lees de rest van het artikel

Mijn eerste reünie

Reünies: een ramp voor degenen die na hun studie nog niks hebben bereikt; een feest voor de strebers die promotie na promotie binnenhalen. Je kunt je dus voorstellen dat het feestje rond het 10-jarig bestaan van mijn master Nieuwe media & digitale cultuur mijn zelfvertrouwen danig opkrikte.

Even serieus: nadat ik mijn studie in 2007 had afgerond liep ik lange tijd rond met een groot vraagteken op mijn hoofd. Wat wil ik, wat kan ik, en welk bedrijf wil iemand aannemen die heel goed kan eh, nadenken? Inmiddels zit ik al 8 maanden goed op m’n plek als multimediaredacteur bij Teleac, maar ik kan me de onzekerheid als pas afgestudeerde nog goed herinneren. Lees de rest van het artikel

‘Taggen, wat is dat?’

Jongeren hebben een grotere dosis mediawijsheid nodig dan tot nu toe werd gedacht. Uit onderzoek van BMC in opdracht van Kennisnet blijkt dat jongeren helemaal niet zo web 2.0 gericht zijn als gedacht wordt. Rss, Twitter, Flickr? Als het op school aankomt houden de meeste jongeren het bij Google.

Digital natives, early adaptors, net-generation: benamingen voor een generatie die zich daar niet in herkent. Oke, ze msn’en dag en nacht, googelen hun werkstuk bij elkaar en plaatsen de genantste partypics op hyves, maar van web 2.0-toepassingen hebben ze nog weinig kaas gegeten. Op basis van literatuuronderzoek en interviews met jongeren kwam het onderzoeksteam tot deze conclusie. Lees de rest van het artikel