Met z’n vieren op het podium lijken de mannen van Turin Brakes een doorsnee band, met twee gitaristen, een bassist en een drummer. Maar het geluid van de Britse band is allerminst alledaags. Het zijn liedjes met een folksound, omlijst door de herkenbare stem van zanger Olly Knights. Live komen ze nog beter tot hun recht dan op cd, en geven ze de knusse Kelder in Amersfoort de intimiteit van een huiskamerconcert.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Corinne Bailey Rae was er even helemaal klaar mee, toen haar man in 2008 overleed aan een overdosis. Dat is te horen op haar nieuwe cd The Sea: de frivole liedjes die we van haar kennen hebben plaatsgemaakt voor melancholische nummers met zwaardere thema’s en een dito bezetting. Het resultaat is een mooie plaat met een zwart randje.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

December is de maand van Clouseau. Althans, in België, waar de gebroeders Koen en Kris Wauters al meer dan twintig jaar heer en meester zijn op het terrein van de Nederlandstalige popmuziek. In het Antwerpse Sportpaleis weten ze jaar na jaar te verbazen met spectaculaire luchtbruggen en andere showelementen. In de huidige concertreeks, getiteld 10 x 10, gaat het er wat minder sensationeel aan toe, maar daardoor is er meer ruimte voor muziek.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Een cabaretvoorstelling is moeilijk te recenseren: humor is natuurlijk heel persoonlijk. Maar in het geval van de Britse komiek Eddie Izzard ligt dat nog wat ingewikkelder. Want hoe beoordeel je een show waarin een komiek dolt met thema’s als schepping en evolutie, Windows- en Mac-gebruikers, tijgers en giraffen, en dat allemaal door elkaar?

Lees de rest van deze recensie op cultuurbewust.nl.

Tiende album is veelzijdig en energiek

Het is tekenend voor de meeste albums van Clouseau: er staat maar een handvol sterke nummers op, aangevuld met B-kant liedjes. Leuke muziek, maar niet bepaald mindblowing. Ook op het tiende studioalbum van de gebroeders Wauters staan de beste nummers aan het begin van de cd. Toch heeft Clouseau op ‘Zij aan zij’ een stijl te pakken die van de cd een veelzijdig en energiek geheel maakt.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Paulien Cornelisse ziet overal creatief taalgebruik

Het is moeilijk om over taal te schrijven zonder te vervallen in pessimistisch geneuzel over taalverloedering en andere taalonderwerpen waar mensen graag op afgeven. Paul Cornelisse laat met haar boek ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ zien dat taal in de eerste plaats springlevend is, en veel zegt over de mensen die het gebruiken. Het resultaat is een verzameling scherpe columns over taalgebruik waar je eigenlijk nooit bij stilstaat, maar dat niet meer weg te denken is uit onze communicatie. Zeg maar.

Mensen zeggen zelden wat ze bedoelen. Als er tijdens een vergadering gevraagd wordt ‘mag ik eerlijk zijn?’ weet je dat jouw voorstel helemaal afgebrand zal worden. En dat de spreker niet verwacht dat er iemand opstaat die gaat zeggen ‘nou, eigenlijk niet’. En zo zijn er nog veel meer uitdrukkingen die niets zeggen, maar die alleen gebruikt worden omdat ze de boel zo lekker opvullen. ‘In die zin’ bijvoorbeeld, en ‘wat ik wél vond’, als je iets volkomen kut vond. Lees de rest van het artikel

Minder toeters en bellen, meer muziek

Na eerdere concertreeksen met massa’s zwevende bruggen, bewegende podia en ander visueel spektakel, moest de Vlaamse groep Clouseau voor het negende jaar Sportpaleis op rij met iets nieuws komen. En weer weten Koen en Kris Wauters te verrassen. ‘Clouseau Crescendo’ is een strakke mix van oude en nieuwe nummers, veel show en ‘gelukkig’ géén ‘Daar gaat ze’!

Clouseau hoeft al lang geen nieuwe cd meer uit te brengen om ieder jaar het Antwerpse Sportpaleis meerdere keren plat te spelen. De band is er niet lui van geworden, integendeel: Clouseau beschikt over genoeg creativiteit om het repertoire steeds weer in verrassende jasjes te steken. Domino, Verlangen en De perfectie klinken als splinternieuwe nummers terwijl de jongste van deze drie toch al vier jaar oud is. Lees de rest van het artikel

Singer/songwriter creëert zijn eigen intimiteit in Heineken Music Hall

Na twee knusse optredens in Paradiso en de Melkweg en een optreden op Parkpop afgelopen jaar, kan singer/songwriter Jason Mraz het ook in Nederland steeds grootser aanpakken. Zijn laatste cd ‘We sing, we dance, we steal things’, doet het goed bij Nederlandse liefhebbers van muziek met een ziel. Mraz bewees 22 september in de Heineken Music Hall dat zijn muziek ook in een minder intieme setting geweldig tot zijn recht komt.

De relaxte sfeer die tijdens het optreden van zangeres Ingrid Michaelson wordt opgebouwd, zet zich de rest van de avond voort. Op wat kleine uitstapjes naar andere nummers na, speelt Mraz zijn beste nummers, die enthousiast worden meegezongen. Mraz kan niets fout doen bij zijn publiek, dat onvoorwaardelijk meedoet. Hij kan ze de meest idiote dingen laten zingen of gebaren laten maken, alles is leuk. Lees de rest van het artikel

Dat bij de leerlingen van dansschool Yvon Tomasoa dansen in het bloed zit, werd afgelopen zaterdag duidelijk tijdens de voorstelling ‘Confetti’ in de Veluwehal. In een afwisselende show lieten alle groepen zien wat ze het afgelopen jaar geleerd hebben: van sensuele lyrical jazz tot stampende streetdance.

De kwartfinale van het Nederlands elftal weerhoudt de honderden bezoekers er niet van de voorstelling van de voltallige dansschool te bezoeken. Vanaf de volgepakte tribunes in de sporthal van de Veluwehal kijken familie, vrienden en andere belangstellenden naar een kleurrijk en veelzijdig dansprogramma. Lees de rest van het artikel

Een wildvreemde jongen zet negen voorbijgangers in het park aan het denken over hun leven. Met directe, soms wat naïeve vragen brengt hij hun zekerheden over huwelijk, werk of verleden aan het wankelen. Het resultaat is een knap geacteerde voorstelling met veel dialogen, maar weinig actie. De voorstelling was vrijdag- en zaterdagavond in de Veluwehal.

Geconcentreerd op zijn Donald Duck zit Miro Visser op een bankje in het park. Een vrouw met zware boodschappentassen trekt zijn aandacht en een persoonlijk gesprek over haar huwelijk volgt. In verlegenheid gebracht door zijn directheid maar verrast door zijn inzicht uit Clara, gespeeld door Wilma Achterstraat, haar frustraties en ergernissen over haar man, die haar slaat en nauwelijks respect voor haar opbrengt. “Maar het is een goede man”, herhaalt Miro de woorden van Clara. Verward haast ze zich naar huis, om de was te doen en het eten van haar man klaar te maken. Lees de rest van het artikel