Ik leerde Marcel van Roosmalen kennen als de schrijver van stukjes in de nrc.next van woensdag over cursussen in het bedrijfsleven. Dat klinkt niet zo spannend, maar de stukjes die van Roosmalen daarover schrijft tonen dat juist zo genadeloos aan, dat ze hilarisch zijn om te lezen. Ik verheug me er elke week weer op. En nu kan ik non-stop genieten van zijn reportages in zijn boek ‘Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdt’. Een recensie.

Voordat zijn stukjes in nrc.next verschenen had ik nog nooit van Marcel van Roosmalen gehoord. Hij schijnt een briljant boek over Vitesse te hebben geschreven, wat ik dus niet gelezen heb omdat het een boek over Vitesse is. Erg charismatisch is hij ook al niet; hij ziet er uit als iemand die chronisch te weinig slaapt en te veel rookt en het lukte hem om ruzie te krijgen met een bus vol bejaarde pelgrims. Even voor de beeldvorming.

Onweerstaanbaar

Toch zijn de verhalen van deze tegendraadse journalist onweerstaanbaar. Dat ligt niet bepaald aan de onderwerpen. Een weekendje weg in de Kempervennen, een bustour door Volendam en het wereldduurrecord vissen met lange hengel spreken nou niet bepaald tot de verbeelding. Wat kun je daar nou over schrijven? Veel, zo blijkt. Van Roosmalen schrijft alles wat hij ziet en hoort op in zijn notitieboekje, en zelfs de meest onnozele waarnemingen komen uiteindelijk in zijn stukjes terecht: “Simone was blond en haar stem deed aan juffrouw Jannie uit Jiskefet denken.” Maar daardoor zie je het wel meteen voor je. Lees de rest van het artikel

Sinds ze veertien jaar geleden hun grootste hit hadden met ‘MMMBop’, hebben we in Nederland weinig meer van Hanson gehoord. Maar de Amerikaanse band, bestaande uit de broers Zac, Taylor en Isaac Hanson, bestaat nog steeds en heeft onlangs een nieuw album uitgebracht, getiteld Shout It Out, waarmee ze de wereld rondtoeren. En Paradiso is er als een blok voor gevallen.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl

De recensie in de huidige internetcultuur

Onderstaand essay schreef ik vorig jaar in het kader van de Prijs voor de jonge kunstkritiek. Deze wedstrijd is opgericht om de recensie in zijn glorie te herstellen, omdat de ruimte voor goede kunstkritieken in de media steeds kleiner wordt en zich verplaatst naar internet. In mijn essay betoog ik dat het helemaal niet erg is dat de meeste recensies uit maar 200 woorden en een aantal sterren bestaan. Ik heb er niet de hoofdprijs van € 10.000 euro mee gewonnen, maar mijn essay is in elk geval gepubliceerd op de website van de Prijs voor de jonge kunstkritiek. Dat is ook wat waard.

Om de kunstkritiek nieuw leven in te blazen, wil de organisatie van deze wedstrijd graag recensies ontvangen van jonge journalisten. Maar dan wel recensies van minimaal 1000 woorden. Ik heb überhaupt nog nooit een recensie gelezen die zo lang was, laat staan dat ik er een van die lengte geschreven heb. En dat terwijl ik toch een aardig portfolio heb opgebouwd. De eis van minimaal 1000 woorden zette me wel aan het denken. Bijt de organisatie zichzelf niet in de staart door zich af te vragen hoe het toch komt dat de kunstkritiek afkalft, en vervolgens een wedstrijd uit te schrijven voor recensies van minimaal twee kantjes lang, een boekwerk in dit journalistieke genre?

Een goede recensent weet de essentie van wat hij recenseert in een paar alinea’s te vatten, met tussen de regels door een oordeel en aandacht voor aspecten als ontstaansgeschiedenis en maatschappelijke relevantie. Lang genoeg om de lezer een idee te geven van de betreffende kunstuiting en kort genoeg om hem te prikkelen en nieuwsgierig te maken naar meer. Maar de echte kunstkritiek, waarin exposities en boeken van haver tot gort worden besproken, verliest terrein in krant en tijdschrift. Is dat een verlies voor het culturele domein? Of is de afgeslankte versie van de kunstkritiek niet meer dan een logisch en onvermijdelijk gevolg van de hedendaagse internetcultuur, waarin kranten het afleggen tegen weblogs en kunst en cultuur van iedereen zijn? Lees de rest van het artikel

Toen Maria Callas furore maakte als operazangeres was ze nog niet eens geboren, maar nu heeft de 46-jarige Pia Douwes de juiste leeftijd om deze diva te spelen. In het toneelstuk Master Class van Terrence McNally zet ze een hooghartige en tegelijkertijd kwetsbare versie van Maria Callas neer.  Het stuk geeft een beeld van de persoon achter de artiest Maria Callas, met al haar gedrevenheid, tragiek en pijn.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Ze speelden allebei in de soap Goede tijden, slechte tijden, maar hebben nog nooit samen op het podium gestaan. In Blind vertrouwen spelen Rick Engelkes en Angela Schijf een echtpaar dat twee jaar geleden hun dochter is kwijtgeraakt bij een auto-ongeluk. In het Barneveldse Schaffelaartheater speelde de cast de tweede try-out van het stuk, dat op 9 februari in première gaat in het Delamar theater. Het wordt gepromoot als relatiethriller, maar dan wel een die af en toe meer weg heeft van een komedie.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Zij is actrice, zangeres en de moeder van zijn kind, hij is de popprofessor van Nederland. En samen toeren Ricky Koole en Leo Blokhuis met hun tweede liedjesprogramma Laagland door het land. Een voorstelling over muziek waar je je thuis bij voelt: Van Aretha Franklin tot Bruce Springsteen.

Lees de rest van dit artikel op Cultuurbewust.nl.

Als je aan Janne Schra denkt, denk je aan gestippelde jaren ‘50-jurkjes, lieflijke liedjes en eindeloze zomerdagen. Lieflijk is de stem van Janne, alias Schradinova, op haar cd India Lima Oscar Victor Echo You nog steeds. Het jazzy geluid dat de liedjes uit haar Room Eleven-periode kenmerkte, heeft echter plaatsgemaakt voor een wat zwaardere, bombastische sound.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Met z’n vieren op het podium lijken de mannen van Turin Brakes een doorsnee band, met twee gitaristen, een bassist en een drummer. Maar het geluid van de Britse band is allerminst alledaags. Het zijn liedjes met een folksound, omlijst door de herkenbare stem van zanger Olly Knights. Live komen ze nog beter tot hun recht dan op cd, en geven ze de knusse Kelder in Amersfoort de intimiteit van een huiskamerconcert.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

Corinne Bailey Rae was er even helemaal klaar mee, toen haar man in 2008 overleed aan een overdosis. Dat is te horen op haar nieuwe cd The Sea: de frivole liedjes die we van haar kennen hebben plaatsgemaakt voor melancholische nummers met zwaardere thema’s en een dito bezetting. Het resultaat is een mooie plaat met een zwart randje.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.

December is de maand van Clouseau. Althans, in België, waar de gebroeders Koen en Kris Wauters al meer dan twintig jaar heer en meester zijn op het terrein van de Nederlandstalige popmuziek. In het Antwerpse Sportpaleis weten ze jaar na jaar te verbazen met spectaculaire luchtbruggen en andere showelementen. In de huidige concertreeks, getiteld 10 x 10, gaat het er wat minder sensationeel aan toe, maar daardoor is er meer ruimte voor muziek.

Lees de rest van deze recensie op Cultuurbewust.nl.