Marjolein Knuit

Tag: reizen

Ik ga naar Indonesië en ik neem (niet) mee: ongevraagd reisadvies

Rare hapjes in een warong in Indonesie

Levensgevaarlijk! Hapjes langs de weg in Indonesië

Als je naar Indonesië op reis gaat zoals ik onlangs, krijg je gevraagd en ongevraagd allerlei adviezen. Aan kennissen die er al waren geweest vroeg ik dingen als: hoeveel bikini’s moet ik meenemen, hoe zeg je ‘twee cocktails alstublieft’ en met wat voor geld betalen ze eigenlijk. De bare necessities dus. Maar dan zijn er ook de collega’s, de familieleden en de vrienden die denken dat je zit te wachten op hun reiservaringen van tig jaar geleden. Na drie weken door Java en Bali te hebben gereisd kan ik je vertellen dat je het advies uit deze categorie het beste niet mee kunt nemen in je koffer of backpack.

Ik moet daarbij eerlijk zeggen dat Indonesië mij als land aanvankelijk niet zo aansprak. Ik moest dan altijd meteen denken aan Multatuli, bruine batik-overhemden en heel raar eten. Toen de vertrekdatum dichterbij kwam en ik aan alle kanten werd gewaarschuwd voor malariamuggen, ijsklontjes van kraanwater en nasi bij het ontbijt werd ik dus ook alleen maar zenuwachtiger. Maar dat bleek nergens voor nodig. Lees meer

Iedereen houdt van mensen die van reizen houden

Ik ben niet zo goed in conversation starters, maar als iemand mij bij wijze van voorstelrondje vraagt waar ik van hou, weet ik het wel: ik hou van taal. Maar het vervelende is dat dat zo truttig klinkt. Het klinkt als saaie pieten met alle edities van de Van Dale in de kast die anderen de hele tijd verbeteren (nee, het is ‘beter dan’, niet ‘beter als!’) of die hun taalfrustraties uiten op websites als www.meldpunttaal.nl. Terwijl ik het gewoon interessant vind hoe je met een komma de betekenis van een hele zin kunt veranderen en wat de juiste manier is om het werkwoord ‘updaten’ te vervoegen. Oké, en dat ik elk jaar met een schrijfblok op schoot en een pen in de aanslag voor de tv zit voor het Groot dictee der Nederlandse taal zeg ik er voor het gemak maar even niet bij.

Maar tegen die tijd is je kersverse gesprekspartner al lang afgehaakt. Bovendien is taal van iedereen en dus geen exclusief terrein van de taalliefhebber, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de golden retrieverliefhebber of de computernerd. Terwijl ik wel degelijk meer van taal weet dan de gemiddelde golden retrieverliefhebber. Ik zou er bij wijze van spreken zelfs een boek over kunnen schrijven en dat dan ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ noemen.

Wat het daarentegen altijd goed doet in een kennismakingsgesprek, is zeggen dat je van reizen houdt. Niet iedereen houdt van reizen, maar iedereen houdt van mensen die van reizen houden. Reizen, dat klinkt als met een backpack op je rug exotische gerechten uitproberen aan de kant van de weg bij locals in Peru. Terwijl het eigenlijke reizen bestaat uit 14 uur in een krappe vliegtuigstoel zitten. Maar het levert wel leuke verhalen op, waarmee mensen die van reizen houden zich graag populair maken op feestjes en borrels. Lees meer

Een backpack vol goede bedoelingen

Het schijnt een onmisbare ervaring in je jongvolwassenheid te zijn: een lange reis maken in het buitenland. En dan niet zomaar een zonvakantie naar Salou natuurlijk. Nee, een beetje reislustig type gaat met z’n backpack in Thailand op zoek naar zichzelf of een schooltje bouwen in Kenia. Want een periode zandhappen in de woestijn of peentjes zweten in de jungle staat goed op je CV. Of je nou een 17-jarige schoolverlater bent of een 33-jarige accountant die even niet meer zo goed weet wat ie wil in het leven; maak een reis en kom terug als een ander mens, is het idee.

Terwijl iedereen die op reis is geweest, altijd met dezelfde verhalen thuis komt. Meestal bevatten die verhalen de volgende ingrediënten: ‘het was echt supermooi, maar wel heel arm, maar toch zijn de mensen heel gastvrij en gelukkig, alleen zijn er wel veel insecten en ik ben een paar keer heel ziek geweest van het eten en het verkeer was heel chaotisch en de mensen zijn heel klein en iedereen wilde aan mijn haar zitten!’. Waarom zou je voor zo’n ervaring de halve wereld afreizen? Waarom zou je graag iets willen meemaken wat iedereen al heeft meegemaakt? Lees meer

De kriebels voor Afrika

Voor zover ze weet is het niet genetisch bepaald, maar toch is Krista Kaptein net als veel van haar familieleden verknocht aan reizen. En dan het liefst naar Afrika, dat continent trekt haar het meest. Het afgelopen jaar bracht ze ruim vijf weken door in Tanzania, waar ze samen met andere jongeren bouwde aan een kindertehuis. Zodra ze kan, pakt Krista het vliegtuig naar verre oorden: “Als ik een miljoen zou winnen, zou ik op reis gaan!”

Waar deze passie voor reizen en Afrika vandaan komt, weet ze niet precies, maar hoe het begonnen is, kan ze zich goed herinneren: met foto’s en verhalen van familie en vrienden. Daarna wist ze het zeker: “Dat wil ik wel eens van dichtbij gaan bekijken!” Afrika had al voordat ze er ooit geweest was een grote aantrekkingskracht op Krista, maar nadat ze een paar jaar geleden voor het eerst voet aan de grond zette in Tunesië was ze echt verkocht. Lees meer

‘Wij zijn de bergprostitutees!’

Tarzaning in de Dolomieten

“Benen naar beneden!” roept Roberto, een kalende Italiaan wiens borsthaar fier uit zijn shirt springt, in haast accentloos Nederlands als een twintigtal jongeren zich uit alle macht vast klampt aan de kabels langs de Italiaanse rotsen. Het parkoers leidt die dag langs een afwisselend pad vol rotswanden, gladde keien, watervallen, touwbruggen en tokkelbanen. Reisorganisaties, groepen en particulieren kunnen bij Roberto terecht voor een middagje of langer klimmen en klauteren door prachtig Italiaans landschap, mits je er genoeg voor betaalt; “wij zijn de bergprostituees!”

Reisorganisatie Labyrinth, van waaruit onze tocht georganiseerd wordt, omschrijft het relatief nieuwe tarzaning als volgt: “onder begeleiding van onze gids daal je, al klettersteigend, abseilend, slingerend en gebruikmakend van Tibetaanse touwbruggen, af door de canyon.” Voordat het zover is moet er echter eerst nog een stuk gereden worden langs pittoreske wijngaarden en mysterieuze ruines om bij de bewuste berg terecht te komen. Als sardientjes in een blik zitten een stuk of twintig Nederlandse avonturiers te hobbelen in een gammel busje, waarna ze in de al even oncomfortabele veiligheidstuigjes worden gehesen. Roberto en zijn collega roepen in rap Italiaans het één en ander over en weer, terwijl de Tarzans en Janes van die dag zich in hun uitrusting worstelen. Lees meer

De overkant

“Je moet veel verder ingooien!” roept mijn vriendje als ik het haakje met een stukje brood eraan in het midden van de sloot laat zakken. “Die karpers zitten nooit zo dicht aan jouw kant, je moet aan de overkant gaan liggen met je aas!” Principieel doe ik net alsof ik hem niet hoor want van die logica kan ik geen chocola maken. Als die vissen altijd aan de overkant zitten, waar moet ik dan inwerpen als mijn vriend met zijn hengel aan diezelfde overkant gaat staan? Volgens zijn redering zitten er in een straal van minstens twee meter geen vissen in zijn buurt, maar volgens diezelfde redenering moet ik juist op die plek inwerpen. Of houdt zijn logica ook in dat die karpers in het geval van twee tegenover elkaar staande vissers in het midden van de sloot zwemmen? Ik kan er met mijn verstand niet bij. Lees meer