Maar tegen die tijd is je kersverse gesprekspartner al lang afgehaakt. Bovendien is taal van iedereen en dus geen exclusief terrein van de taalliefhebber, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de golden retrieverliefhebber of de computernerd. Terwijl ik wel degelijk meer van taal weet dan de gemiddelde golden retrieverliefhebber. Ik zou er bij wijze van spreken zelfs een boek over kunnen schrijven en dat dan ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ noemen.

Wat het daarentegen altijd goed doet in een kennismakingsgesprek, is zeggen dat je van reizen houdt. Niet iedereen houdt van reizen, maar iedereen houdt van mensen die van reizen houden. Reizen, dat klinkt als met een backpack op je rug exotische gerechten uitproberen aan de kant van de weg bij locals in Peru. Terwijl het eigenlijke reizen bestaat uit 14 uur in een krappe vliegtuigstoel zitten. Maar het levert wel leuke verhalen op, waarmee mensen die van reizen houden zich graag populair maken op feestjes en borrels. Liever nog dan met mensen die niet van reizen houden, praten mensen die van reizen houden met andere mensen die van reizen houden. Dan kan het gebeuren dat je zinnen opvangt als ‘oja Gambia, daar heb ik goede verhalen over gehoord’ of ‘Ga je naar Nepal? Dan moet je echt…’. Leuk als je daarnaast staat met een colaatje in je hand, als je verste vakantie naar een viersterrenhotel op Rhodos was. Wat je dan kunt doen als mens die niet van reizen houdt, is je stilletjes van het gesprek tussen de mensen die van reizen houden afwenden, of je er volop in mengen met een gezonde dosis cynisme. Dat wordt meestal niet zo gewaardeerd, maar je kunt er wel leuke columns over schrijven.

Zo was ik een keer in gesprek met 2 avontuurlijke types die tijdens hun vakanties het liefst gaan olifantjerijden in India of van watervallen afspringen in Mexico. Uit de oneindige diepten van hun verhalendatabase werd een anekdote over een reis naar Guatemala of Bolivia verteld, dat wisten ze niet meer precies. (Dat krijg je als je veel reist denk ik, ik zou het niet weten). De felgekleurde gebreide schoudertassen die ze bij zich hadden kwamen daar ook vandaan, vertelden ze trots. De meeste mensen zouden daarop de tassen bewonderend aanraken, maar in plaats daarvan zei ik: ‘Ach, op het label staat gewoon ‘made in China’ hoor’. Ik had zoiets namelijk laatst ook bij de Xenos gezien. Verontwaardiging alom natuurlijk, want ze hadden de tassen toch echt bij een authentiek Guatemalteeks/Boliviaans vrouwtje op de markt gekocht. Wat ik zeg: de inbreng van een cynicus wordt meestal niet zo op prijs gesteld. Maar wedden dat ze daarna meteen de labels in hun tassen hebben gecheckt?

Terwijl iedereen die op reis is geweest, altijd met dezelfde verhalen thuis komt. Meestal bevatten die verhalen de volgende ingrediënten: ‘het was echt supermooi, maar wel heel arm, maar toch zijn de mensen heel gastvrij en gelukkig, alleen zijn er wel veel insecten en ik ben een paar keer heel ziek geweest van het eten en het verkeer was heel chaotisch en de mensen zijn heel klein en iedereen wilde aan mijn haar zitten!’. Waarom zou je voor zo’n ervaring de halve wereld afreizen? Waarom zou je graag iets willen meemaken wat iedereen al heeft meegemaakt? Zodat jij instemmend kunt knikken als iemand het heeft over die geweldige ananas-mangococktails op dat ene bijzondere strandje in Thailand wat je echt gezien moet hebben? Als ik wil weten hoe het is om in Bangkok tijdens de spits een straat over te steken kijk ik wel naar een aflevering van Peking Express. Daarvoor reis ik echt niet stoned van de malariapillen af naar een bamboe hutje in de brandende hitte waar ik mijn op hol geslagen darmen boven een gat in de grond moet legen.

Nee, dan de nobele jongeren die op een bepaald moment in hun leven (meestal als de studiekeuze voor de deur staat en ze nog even geen zin hebben om daaraan te denken) ineens bedenken: laat ik eens naar Kenia (of een ander willekeurig land in Afrika, als het maar arm is) afreizen om daar een stapel stenen op elkaar te gaan stapelen. Net of de mensen in die apenlanden te dom zijn om zelf een schooltje te kunnen bouwen. Dan sta je daar, met je afritsbroek en bergschoenen, kruiwagens met stenen en zand heen en weer te slepen, terwijl de lokale inwoners in hun vuistje lachend toekijken. ‘Daar heb je weer zo’n naïeveling’, zullen ze denken, ‘die denkt dat ze de wereld kan veranderen door hier, in de middle of nowhere een gebouwtje met vier muren en een dak neer te zetten. En we hebben niet eens schoolboeken, laat staan leerkrachten!’. Maar tegen die tijd zit jij alweer veilig in Nederland, jezelf ten overstaan familie en vrienden op de borst te kloppen om je eigen goedheid.

Verder heb ik niks tegen ontwikkelingswerk hoor, als het maar nuttig is. Ik denk niet dat de armoede in Afrika automatisch afneemt door massaal scholen en ziekenhuizen te bouwen. Ik geloof in microkrediet om mensen de kans te geven hun eigen bedrijfje op te starten, muskietennetten om malaria tegen te gaan en voorbehoedsmiddelen en voorlichting om aids te stoppen. En in maandverband om meisjes in ontwikkelingslanden ook tijdens hun menstruatie naar school te kunnen laten gaan. Want als een meisje in Soedan ongesteld is, is het wegens gebrek aan maandverband en tampons een grote kliederboel en gaat ze een week per maand niet naar school. Hallo leerachterstand, dag betere toekomst. Iets onbenulligs als maandverband kan voor talloze meisjes het verschil betekenen tussen een uitzichtloos en menswaardig bestaan. Daarvoor hoef je als jonge en ambitieuze westerling niet met je backpack vol goede bedoelingen voor in het vliegtuig te stappen. Gewoon een pakje Libresse kopen en Oxfam Novib doet de rest. Kunnen die meisjes gewoon weer onderwijs volgen en zijn die eigenhandig gebouwde schooltjes toch nog ergens goed voor.

Waar deze passie voor reizen en Afrika vandaan komt, weet ze niet precies, maar hoe het begonnen is, kan ze zich goed herinneren: met foto’s en verhalen van familie en vrienden. Daarna wist ze het zeker: “Dat wil ik wel eens van dichtbij gaan bekijken!” Afrika had al voordat ze er ooit geweest was een grote aantrekkingskracht op Krista, maar nadat ze een paar jaar geleden voor het eerst voet aan de grond zette in Tunesië was ze echt verkocht.

Handen uit de mouwen
Toch is ze nog niet enorm bereisd. “Ik heb inmiddels aardig wat landen gezien, maar dat was meestal gewoon met vakantie”. Wel is Krista vastbesloten elke mogelijkheid aan te grijpen om andere culturen te zien: “Als iemand me vraagt om mee te gaan op reis hoef ik daar niet lang over na te denken!” Deze drang om te reizen verklaart zij uit haar liefde voor verschillende culturen. Waar de reis naar toe gaat is dan niet zo belangrijk, “als het er maar anders is dan hier”.

Ondertussen heeft Krista er een aantal reizen en vakanties op zitten die voerden naar het Afrikaanse continent. Omdat ze naar eigen zeggen niet iemand is die de hele dag op het strand ligt, steekt ze er dan ook geregeld de handen uit de mouwen. Afgelopen zomer bracht ze onder leiding van de organisatie ‘Livingstone’ ruim vijf weken door in Tanzania. Samen met andere jongeren bouwden ze daar aan een kindertehuis. Daar haalt ze, in tegenstelling tot zonnen op het strand, erg veel voldoening uit.

Durf en Passie
Voorlopig zal Krista alleen tijdens vakanties in Afrika te vinden zijn. Over een mogelijke studieperiode of stage in het buitenland heeft ze nog niet echt nagedacht, hoewel ze dat nu toch overweegt. “Maar ik heb nog niks uitgestippeld, hoor!” lacht ze. Een reisgenootje die ze dit jaar in Tanzania ontmoette heeft Krista ervan overtuigd dat reizen één van de mooiste dingen van het leven is. “De durf waarmee zij van de ene op de andere dag van Kenia naar Tanzania trok bewonder ik erg. Dat wil ik ook!”

Hoe deze passie voor reizen een plekje krijgt in Krista’s toekomst weet ze nog niet. Als vierdejaars rechtenstudent gaat ze een carrière als jurist tegemoet. De minor journalistiek die ze momenteel volgt, sterkt haar in de overtuiging dat ze destijds de goede keus heeft gemaakt door rechten te gaan studeren. Ze heeft wel plezier in de minor, “maar ik zie mezelf later niet als fulltime journalist”. Een eventuele combinatie van internationaal recht, journalistiek en reizen lijkt haar daarom ideaal. Maar hoe gelukkig Afrika haar ook maakt, zonder het reizen zou Krista ook gelukkig zijn. “Maar als ik de kriebels krijg, moet ik gewoon weer weg!”

Tarzaning in de Dolomieten

“Benen naar beneden!” roept Roberto, een kalende Italiaan wiens borsthaar fier uit zijn shirt springt, in haast accentloos Nederlands als een twintigtal jongeren zich uit alle macht vast klampt aan de kabels langs de Italiaanse rotsen. Het parkoers leidt die dag langs een afwisselend pad vol rotswanden, gladde keien, watervallen, touwbruggen en tokkelbanen. Reisorganisaties, groepen en particulieren kunnen bij Roberto terecht voor een middagje of langer klimmen en klauteren door prachtig Italiaans landschap, mits je er genoeg voor betaalt; “wij zijn de bergprostituees!”

Reisorganisatie Labyrinth, van waaruit onze tocht georganiseerd wordt, omschrijft het relatief nieuwe tarzaning als volgt: “onder begeleiding van onze gids daal je, al klettersteigend, abseilend, slingerend en gebruikmakend van Tibetaanse touwbruggen, af door de canyon.” Voordat het zover is moet er echter eerst nog een stuk gereden worden langs pittoreske wijngaarden en mysterieuze ruines om bij de bewuste berg terecht te komen. Als sardientjes in een blik zitten een stuk of twintig Nederlandse avonturiers te hobbelen in een gammel busje, waarna ze in de al even oncomfortabele veiligheidstuigjes worden gehesen. Roberto en zijn collega roepen in rap Italiaans het één en ander over en weer, terwijl de Tarzans en Janes van die dag zich in hun uitrusting worstelen.

Na een korte wandeling tussen olijfgaarden en pruimenbomen moet iedereen afdalen in een donkere spleet tussen de rotsen. Terwijl de één na de ander zich zekert aan de stalen kabels maakt Roberto een paar foto’s van gespannen gezichten en spieren. Voor in zijn nieuwe brochure, zegt ie. Als we een paar meter zijn afgedaald klimmen we een kleine maar vermoeiende meter of vijfentwintig zijwaarts, waarbij we onze handen en voeten met de grootste zorg op de dunne kabels en treden plaatsen.

Niet dat we op gevaarlijke hoogte zitten – drie meter onder ons loopt een smal stroompje over de stenen – maar om te voorkomen dat we die afstand kunnen vallen zekert iedereen zich bij elke stap gehoorzaam aan de kabels. Roberto neemt het echter niet zo nauw met zijn persoonlijke beveiliging. Zonder gezekerd te zijn aan de kabels laat hij een paar klimmers zien hoe goed hij met alleen zijn handen aan de kabels kan hangen, zijn voeten ergens onder hem in het luchtledige bungelend. “Niemand zal mij missen als ik dood ben!” roept hij naar boven. Erg verantwoord is het niet, maar Tarzan droeg ook geen helm en tuigje toen hij aan de lianen door de jungle slingerde.

Onze weg vervolgt zich over smalle paadjes met aan de ene kant een kleine waterval en aan de andere kant een niet ongevaarlijke afgrond. Veel tijd om ons daaraan te vergapen is er echter niet, want de touwbrug wacht op ons. De digitale camera’s werden vergeefs tevoorschijn gehaald, want iedereen haalde veilig de overkant, waarna we ons over smalle paadjes en gladde rotsen een weg naar boven banen. Genietend van het uitzicht op de bergen van Italië houden we stil bij een soort afgrond, waar een grote stalen kabel ons uitzicht belemmert. Het blijkt dat we geacht worden om aan die kabel naar beneden te roetsjen. Roberto gaat ons voor, en als hij ongedeerd de grond een meter of dertig onder ons bereikt, durft iedereen zich wel door zijn collega aan de kabel te laten bevestigen om met een aardige vaart langs de rotswanden te schampen.

Hoewel de afgelegde afstand nog niet eens in de buurt komt van een flinke boswandeling, stroomden de zweetdruppels nadien onder de felrode helmen uit. Een middagje tarzaning kun je zo intensief maken als je maar wilt, met zo veel of zo weinig klimmomenten als je maar wil. Omdat onze groep vrij groot was, wordt er aardig wat tijd verloren aan het wachten tot iedereen beneden of boven is aangekomen. Met een kleiner gezelschap ligt dat natuurlijk anders, maar een stevige tarzaningtocht neemt toch gauw minstens drie uur in beslag. Een aanrader voor iedereen die een actieve dagbesteding zoekt, maar niet te veel van hetzelfde verlangt. De pittige afwisseling van klettersteigen, abseilen en meer staan garant voor een inspannende, maar vooral indrukwekkende en ontzettend leuke tocht, inclusief zweterig lichaam achteraf.

Daarbij zijn de hersenen van karpers nog niet zodanig ver doorgeëvolueerd dat ze ook maar iets snappen van de argumentatie van mijn vriend: volgens mij krijgen ze nog geen instinctieve stroomstoot naar hun schubbenkop zodra ze de straal van twee meter willen binnenzwemmen. Of zouden ze met elkaar ook van die discussies hebben? Dat de ene karper naar de andere roept in het karpers: “Je zwemt aan de verkeerde kant man, je moet hier komen zwemmen aan deze kant! Niet naar de overkant, want daar heb je altijd van die extreem doorgeëvolueerde rechtoplopende guppen!” Of gaan karpers juist expres aan die kant zwemmen omdat ze weten dat wij ons aas aan de overkant gooien? Of zoeken ze inderdaad naar een compromis en zwemmen ze door het midden van de sloot? Of zijn ze gewoon zo kort van geheugen dat ze als ze langs mijn aas zwemmen denken “he, brood”, vervolgens een rondje zwemmen en en bij het weerzien van mijn korstje weer denken “he, brood”?

Met het instict van de vissen heeft de redenering van mijn vriend weinig te maken, met het menselijk instinct des te meer. De neiging van de mens om met de hengel altijd zo ver mogelijk aan de overkant te willen ingooien, is hetzelfde als de drang om altijd maar verder weg te willen. Vroeger was een dagje uit met klapstoeltjes en een puzzelboek in de berm langs de provinciaalse weg zitten; tegenwoordig ga je een dagje shoppen in Milaan. Ben je student en ga je tijdens of na je studie geen wereldreis maken? Watvoor student ben je dan?! Als Nederlander moet je minstens naar Thailand vliegen om te kunnen zeggen dat je wat beleefd hebt op vakantie; andersom moeten Thaise mensen overnachten in de door ons zo verfoeide bungalowtent op de Veluwe om thuis wat te vertellen te kunnen hebben. Het gras bij de buren is altijd groener. Maar tegenwoordig wonen de buren steeds verder weg. Aan de overkant van de sloot bijvoorbeeld.