Marjolein Knuit

Content & Writing

Hoogwaterbroeken en ander sportschoolleed

maart2

Ik ben wel de lDikke vrouw in sportschoolaatste persoon om te zeggen dat de sportschool een modeshow is, maar je kunt ook doorslaan in het uitzoeken van sportkleding in de categorie ‘waar ik me lekker in voel’. ‘Maar het verhult zo mooi mijn probleemgebieden!’ Duh, zo’n vormeloos shirt XXL maakt van  de meest anorectische gevallen nog een zoutzak.

Laten we eerlijk zijn, we gaan natuurlijk alleen maar naar de sportschool om een paar redenen: ten eerste om onszelf het gevoel te geven dat we gezond bezig zijn. Zo, vanavond weer 2 uur in de sportschool geweest! Ja, waarvan een half uur in de sauna en een uur aan de bar. Goed bezig! En we moeten toch iets doen om bezig te blijven, zodat we net als al die andere mensen kunt zeggen dat we toch zo druk – druk – druk zijn.

Maar leuk is anders. Dat begint al bij binnenkomst. Eerst word je door alle aanwezige lotgenoten vanaf hun fietsjes en crosstrainers glazig aangekeken als je met je handdoekje in je ene hand en bidon in je andere binnen loopt. En ze blijven kijken, ook als je met het nodige geweld allerlei onduidelijke apparaten aan het instellen bent. Maar als je eenmaal aan het fietsen/roeien/aan onduidelijke apparaten aan het trekken bent, hoor je er ook wel echt bij: je bent part of the club, die meestaart naar andere newby’s die de zaal binnenkomen. Lees de rest van het artikel

Geplaatst onder Artikelen, Mezelf | Nog geen reacties
tags: , ,

De tussenstand na vier weken Wii Fit: op weg naar het sixpack

mei27

Een tijdje geleden kochten we de Wii Fit. 4 weken later en 2 kilo lichter begint het eerste resultaat zich af te te tekenen. Hoewel het even wennen is om sit-ups te doen onder leiding van een virtuele coach, werkt de Wii Fit stimulerend: voor je motivatie én voor je spieren en/of vetrollen.

Mijn Wii Fit age is inmiddels gedaald van het confronterende 42 jaar naar om en nabij mijn echte leeftijd: 22. Ik heb inmiddels zelfs een zekere routine ontwikkeld in de oefeningen. Even opwarmen met vijf minuten steppen en dan rekken en strekken met de verschillende yoga-poses (na drie keer de sun salutation voel je je als herboren!). Ontspannen mag ik met wat balance-oefeningen: skiën, snowboarden of pinguïn-vissen. En als ik daarna nog puf heb voor spieroefeningen gooi ik er nog een paar jackknives of sideways leg lifts tegenaan. Lees de rest van het artikel

Geplaatst onder Nieuws | Nog geen reacties
tags: , ,

Wii fit: confronterend, intensief en leuk!

april24

Confronterend is het, de Wii Fit! Als het aan de Wii ligt, ga ik de komende weken elke dag trainen om mijn Wii-leeftijd (42 jaar!) naar beneden te krijgen. Daar heb ik vanmiddag meteen een begin mee gemaakt toen ik stond te zweten in de huiskamer tijdens het joggen, hoelahoepen en opdrukken.

De werking van Wii fit is eigenlijk nog eenvoudiger dan het plug & play-principe: er komen geen snoeren aan te pas. Met een knopje verbind je het balanceboard met de Wii en je kunt beginnen. Je voert een paar persoonlijke gegevens in (smokkelen met je lengte en het gewicht van je kleding kan, maar is slecht voor je geweten!) en je ziet direct of je virtuele evenbeeld, je Mii-personage, een buikje heeft of een nieuw BMI-hoogterecord probeert te vestigen. Gelukkig is deze gevoelige informatie achter een password te plaatsen. Lees de rest van het artikel

‘Wij zijn de bergprostitutees!’

augustus5

Tarzaning in de Dolomieten

“Benen naar beneden!” roept Roberto, een kalende Italiaan wiens borsthaar fier uit zijn shirt springt, in haast accentloos Nederlands als een twintigtal jongeren zich uit alle macht vast klampt aan de kabels langs de Italiaanse rotsen. Het parkoers leidt die dag langs een afwisselend pad vol rotswanden, gladde keien, watervallen, touwbruggen en tokkelbanen. Reisorganisaties, groepen en particulieren kunnen bij Roberto terecht voor een middagje of langer klimmen en klauteren door prachtig Italiaans landschap, mits je er genoeg voor betaalt; “wij zijn de bergprostituees!”

Reisorganisatie Labyrinth, van waaruit onze tocht georganiseerd wordt, omschrijft het relatief nieuwe tarzaning als volgt: “onder begeleiding van onze gids daal je, al klettersteigend, abseilend, slingerend en gebruikmakend van Tibetaanse touwbruggen, af door de canyon.” Voordat het zover is moet er echter eerst nog een stuk gereden worden langs pittoreske wijngaarden en mysterieuze ruines om bij de bewuste berg terecht te komen. Als sardientjes in een blik zitten een stuk of twintig Nederlandse avonturiers te hobbelen in een gammel busje, waarna ze in de al even oncomfortabele veiligheidstuigjes worden gehesen. Roberto en zijn collega roepen in rap Italiaans het één en ander over en weer, terwijl de Tarzans en Janes van die dag zich in hun uitrusting worstelen. Lees de rest van het artikel