Marjolein Knuit

Tag: sport

Hardlopen

hardlopersEen tijdje terug ontving ik een reminder van mijn sportschool: of ik niet wilde vergeten driehonderdzoveel euro over te maken voor weer een jaar sporten. Gelukkig was er iets misgegaan met de automatische incasso, want anders had ik er misschien niet eens bij stilgestaan dat dat verdorie best veel geld is voor iets wat ik niet eens leuk vind.

Op zoek naar een andere sport dus, bij voorkeur iets leuks. Ik dacht dus niet gelijk aan hardlopen. Mijn vriend loopt hard, net als de rest van de wereld tegenwoordig, en het was niet eerder in me opgekomen om het ook eens te proberen. Ik, die liever een trein mist dan ervoor te rennen. Maar ja, er komen geen kleedkamers met kakelende huisvrouwen en ingewikkelde apparaten bij kijken en bovendien is het gratis.

Nouja, gratis. Ik heb nog nooit zoveel geld betaald voor een paar lelijke schoenen. Je komt binnen in zo’n hardloopwinkel, laat een medewerker je loopje analyseren en bidt dat ze niet met de allerlelijkste schoenen terugkomt uit het magazijn. Voor vrouwen als ik de omgekeerde wereld: je zegt niet welke schoenen je wilt, maar je krijgt gewoon de schoenen die bij je voet passen. Ook als die eruitziet alsof hij is nog is gebruikt bij de maanlanding.

Verder schaf je een degelijke sportbeha aan, een strakke hardloopbroek en een paar vochtafdrijvende shirts, hardloopsokken en eventueel een sportarmband voor je mobiele telefoon. Alles bij elkaar kost dat ongeveer net zo veel als het jaarabonnement bij de sportschool dat ik net had opgezegd, maar goed. Het motiveert me wel om braaf mijn rondjes met Evy te doen. En bovendien vind ik het gewoon leuk om rond te lopen in mijn hippe hardloopoutfit.

Mijn doel? 5 kilometer schijnt goed te doen te zijn. Normaal gesproken zou ik daar de auto voor pakken, maar ja, daar word je niet fitter van. 5 kilometer dus, en misschien af en toe een paar honderd meter om m’n trein te halen.

Hoogwaterbroeken en ander sportschoolleed

Ik ben wel de lDikke vrouw in sportschoolaatste persoon om te zeggen dat de sportschool een modeshow is, maar je kunt ook doorslaan in het uitzoeken van sportkleding in de categorie ‘waar ik me lekker in voel’. ‘Maar het verhult zo mooi mijn probleemgebieden!’ Duh, zo’n vormeloos shirt XXL maakt van  de meest anorectische gevallen nog een zoutzak.

Laten we eerlijk zijn, we gaan natuurlijk alleen maar naar de sportschool om een paar redenen: ten eerste om onszelf het gevoel te geven dat we gezond bezig zijn. Zo, vanavond weer 2 uur in de sportschool geweest! Ja, waarvan een half uur in de sauna en een uur aan de bar. Goed bezig! En we moeten toch iets doen om bezig te blijven, zodat we net als al die andere mensen kunt zeggen dat we toch zo druk – druk – druk zijn.

Maar leuk is anders. Dat begint al bij binnenkomst. Eerst word je door alle aanwezige lotgenoten vanaf hun fietsjes en crosstrainers glazig aangekeken als je met je handdoekje in je ene hand en bidon in je andere binnen loopt. En ze blijven kijken, ook als je met het nodige geweld allerlei onduidelijke apparaten aan het instellen bent. Maar als je eenmaal aan het fietsen/roeien/aan onduidelijke apparaten aan het trekken bent, hoor je er ook wel echt bij: je bent part of the club, die meestaart naar andere newby’s die de zaal binnenkomen. Lees meer

‘Wij zijn de bergprostitutees!’

Tarzaning in de Dolomieten

“Benen naar beneden!” roept Roberto, een kalende Italiaan wiens borsthaar fier uit zijn shirt springt, in haast accentloos Nederlands als een twintigtal jongeren zich uit alle macht vast klampt aan de kabels langs de Italiaanse rotsen. Het parkoers leidt die dag langs een afwisselend pad vol rotswanden, gladde keien, watervallen, touwbruggen en tokkelbanen. Reisorganisaties, groepen en particulieren kunnen bij Roberto terecht voor een middagje of langer klimmen en klauteren door prachtig Italiaans landschap, mits je er genoeg voor betaalt; “wij zijn de bergprostituees!”

Reisorganisatie Labyrinth, van waaruit onze tocht georganiseerd wordt, omschrijft het relatief nieuwe tarzaning als volgt: “onder begeleiding van onze gids daal je, al klettersteigend, abseilend, slingerend en gebruikmakend van Tibetaanse touwbruggen, af door de canyon.” Voordat het zover is moet er echter eerst nog een stuk gereden worden langs pittoreske wijngaarden en mysterieuze ruines om bij de bewuste berg terecht te komen. Als sardientjes in een blik zitten een stuk of twintig Nederlandse avonturiers te hobbelen in een gammel busje, waarna ze in de al even oncomfortabele veiligheidstuigjes worden gehesen. Roberto en zijn collega roepen in rap Italiaans het één en ander over en weer, terwijl de Tarzans en Janes van die dag zich in hun uitrusting worstelen. Lees meer