Laten we eerlijk zijn, we gaan natuurlijk alleen maar naar de sportschool om een paar redenen: ten eerste om onszelf het gevoel te geven dat we gezond bezig zijn. Zo, vanavond weer 2 uur in de sportschool geweest! Ja, waarvan een half uur in de sauna en een uur aan de bar. Goed bezig! En we moeten toch iets doen om bezig te blijven, zodat we net als al die andere mensen kunt zeggen dat we toch zo druk – druk – druk zijn.

Maar leuk is anders. Dat begint al bij binnenkomst. Eerst word je door alle aanwezige lotgenoten vanaf hun fietsjes en crosstrainers glazig aangekeken als je met je handdoekje in je ene hand en bidon in je andere binnen loopt. En ze blijven kijken, ook als je met het nodige geweld allerlei onduidelijke apparaten aan het instellen bent. Maar als je eenmaal aan het fietsen/roeien/aan onduidelijke apparaten aan het trekken bent, hoor je er ook wel echt bij: je bent part of the club, die meestaart naar andere newby’s die de zaal binnenkomen.

Voor sommige mensen is de drempel om naar de sportschool te gaan erg hoog, dat snap ik ook wel. Het is als ietwat uitgezakte vijftiger helemaal niet leuk om zwetend vijf push-ups te doen terwijl er allemaal fitte mensen in trainingspakken rondlopen om te kijken of je het wel goed doet. Maar dan hoef je toch niet per se kleding aan te trekken die rechtstreeks uit de zak van Max komt?

Voor de meeste jongeren is het dragen van een geschikte sportoutfit geen probleem; een baggy joggingbroek op half zeven, Björn Borg boxer er bovenuit laten piepen, een shirt  van de sportclub erbij en klaar. Maar het zijn vaak de sukkelige en/of dikkere types (meestal allebei) die al moeite hebben met het vinden van een broek waarvan de pijpen lang genoeg zijn. Ik ben niet heel modebewust, maar dat hoogwaterbroeken uit de mode zijn weet ik nog net wel.

En dan heb je ook nog de vleesgeworden Miss Etams, vrouwen van rond de veertig die denken: he, wijde shirts zijn in, laat ik die met mijn maat 48 eens aandoen naar de sportschool, zodat ik nog twee maten groter lijk. En als ze dan ook nog eens geen sportbeha dragen heb je helemaal de poppen aan het dansen; letterlijk.

Waarom ga ik dan nog naar de sportschool, als ik me toch alleen maar aan de kledingkeuze van anderen erger? Gelukkig doe ik een groepsles in een zaaltje met veel spiegels waarin ik vooral naar mezelf en de juffrouw kijk. Die ene keer dat ik in een gekke bui ben en op zo’n fietsje ga zitten is er altijd van die flauwe sportschoolzooi op de tv’s: home video’s, ‘slanke’ recepten en reclame voor drankjes met heel veel suiker. Waardoor mijn aandacht vanzelf afdwaalt naar de modemissers van de andere sporters. Valt er in elk geval nog wat te zien.

Mijn Wii Fit age is inmiddels gedaald van het confronterende 42 jaar naar om en nabij mijn echte leeftijd: 22. Ik heb inmiddels zelfs een zekere routine ontwikkeld in de oefeningen. Even opwarmen met vijf minuten steppen en dan rekken en strekken met de verschillende yoga-poses (na drie keer de sun salutation voel je je als herboren!). Ontspannen mag ik met wat balance-oefeningen: skiën, snowboarden of pinguïn-vissen. En als ik daarna nog puf heb voor spieroefeningen gooi ik er nog een paar jackknives of sideways leg lifts tegenaan.
Het resultaat is niet onaardig: na vier weken bijna elke dag trainen wordt mijn BMI met de dag idealer en voelen mijn 3 b’s (die hebben vast geen introductie nodig) absoluut strakker. Ook mijn center of gravity is steeds stabieler: doordat je tijdens de dagelijkse bodytest telkens wordt geconfronteerd met je zwaartepunt, word je je steeds bewuster van je houding.

Het breken van je records (637 rondjes draaien met 5 hoepels, 2 minuten op je armen staan, 180 meter halen bij het schansspringen) blijft leuk, evenals het bijhouden van je persoonlijke vorderingen. Iedere keer als je inlogt stelt de Wii allerlei persoonlijke vragen: hoe het komt dat je aangekomen bent (‘ate too much’, ‘didn’t excercise’) of dat je ook vindt dat het figuur van een mede-wii fitter er zo goed uitziet.

Dat complimentjes leuk zijn om te brengen hebben ze bij Nintendo goed begrepen: regelmatig verzucht mijn virtuele coach dat ik een fantastische houding heb en de spieren van een bodybuilder. Het gemak waarmee zij de soms loodzware spieroefeningen doet, heb ik echter nog niet. Dat komt misschien doordat sommige posities waarin zij zich wringt volgens mij gewoon anatomisch onmogelijk zijn: heb je wel eens geprobeerd je knie tegen je borst te leggen?

Sportschoolvervangend is de Wii Fit echter niet. De spieroefeningen zijn alleen maar in te stellen op frequentie (en niet op weerstand) en aan je conditie kun je niet echt gericht werken. Want van 3 minuten op de plaats joggen ga je wel zweten maar bouw je geen conditie op. Wat dat betreft passen de spellen van Wii Sports (tennis en boksen bijvoorbeeld) beter in het Wii Fit pakket. Ik blijf voorlopig dus even crosstrainen en bodyjammen in de sportschool. En ondertussen wachten tot er nieuwe spellen uitkomen voor de Wii Fit.

De werking van Wii fit is eigenlijk nog eenvoudiger dan het plug & play-principe: er komen geen snoeren aan te pas. Met een knopje verbind je het balanceboard met de Wii en je kunt beginnen. Je voert een paar persoonlijke gegevens in (smokkelen met je lengte en het gewicht van je kleding kan, maar is slecht voor je geweten!) en je ziet direct of je virtuele evenbeeld, je Mii-personage, een buikje heeft of een nieuw BMI-hoogterecord probeert te vestigen. Gelukkig is deze gevoelige informatie achter een password te plaatsen.

Uitdagend
Als je je doelen hebt gesteld, kan het trainen beginnen. Hierbij kun je alleen je streefgewicht invullen om naartoe te werken: aangeven dat je alleen aan je buik- of rugspieren wilt werken, kan in eerste instantie niet. Een groot deel van Wii Fit bestaat uit balans: bij de meeste oefeningen moet je voortdurend je COG, oftewel je ‘center of gravity’ in de gaten houden, anders schijn je scheef te groeien, in ieder geval gaan je punten dan achteruit.

De oefeningen bij muscle-workout en yoga zijn het meest uitdagend, maar de spellen bij aerobics en balance zijn het leukst; vooral omdat daarbij de vertrouwde cartooneske uitstraling van de Wii terugkomt, terwijl de yoga- en spieroefeningen zich afspelen in een pre-windows ’95 ruimte met een kleurloos type als instructeur.

Koppen met je voeten
Het geheim van de Wii Fit zit hem in de combinatie van het ingenieuze balance board met de remote voor optimale gameplay. Iedere beweging wordt geregistreerd, of je nu voetballen aan het wegkoppen bent of een been in de lucht je evenwicht probeert te bewaren, op een manier die nog verder gaat dan de gewone Wii-spellen.

Je kunt je training zo zwaar maken als je zelf wilt, maar als je goed je best doet ‘unlock’ je nieuwe spelletjes en zo raak je nooit uitgetraind. Maar in plaats van joggen met de remote in je broekzak (zoals het hoort) kun je natuurlijk ook gewoon met de remote schudden, dan loopt je Mii op het beeldscherm ook wel. Maar dat heb je niet van mij!

Tarzaning in de Dolomieten

“Benen naar beneden!” roept Roberto, een kalende Italiaan wiens borsthaar fier uit zijn shirt springt, in haast accentloos Nederlands als een twintigtal jongeren zich uit alle macht vast klampt aan de kabels langs de Italiaanse rotsen. Het parkoers leidt die dag langs een afwisselend pad vol rotswanden, gladde keien, watervallen, touwbruggen en tokkelbanen. Reisorganisaties, groepen en particulieren kunnen bij Roberto terecht voor een middagje of langer klimmen en klauteren door prachtig Italiaans landschap, mits je er genoeg voor betaalt; “wij zijn de bergprostituees!”

Reisorganisatie Labyrinth, van waaruit onze tocht georganiseerd wordt, omschrijft het relatief nieuwe tarzaning als volgt: “onder begeleiding van onze gids daal je, al klettersteigend, abseilend, slingerend en gebruikmakend van Tibetaanse touwbruggen, af door de canyon.” Voordat het zover is moet er echter eerst nog een stuk gereden worden langs pittoreske wijngaarden en mysterieuze ruines om bij de bewuste berg terecht te komen. Als sardientjes in een blik zitten een stuk of twintig Nederlandse avonturiers te hobbelen in een gammel busje, waarna ze in de al even oncomfortabele veiligheidstuigjes worden gehesen. Roberto en zijn collega roepen in rap Italiaans het één en ander over en weer, terwijl de Tarzans en Janes van die dag zich in hun uitrusting worstelen.

Na een korte wandeling tussen olijfgaarden en pruimenbomen moet iedereen afdalen in een donkere spleet tussen de rotsen. Terwijl de één na de ander zich zekert aan de stalen kabels maakt Roberto een paar foto’s van gespannen gezichten en spieren. Voor in zijn nieuwe brochure, zegt ie. Als we een paar meter zijn afgedaald klimmen we een kleine maar vermoeiende meter of vijfentwintig zijwaarts, waarbij we onze handen en voeten met de grootste zorg op de dunne kabels en treden plaatsen.

Niet dat we op gevaarlijke hoogte zitten – drie meter onder ons loopt een smal stroompje over de stenen – maar om te voorkomen dat we die afstand kunnen vallen zekert iedereen zich bij elke stap gehoorzaam aan de kabels. Roberto neemt het echter niet zo nauw met zijn persoonlijke beveiliging. Zonder gezekerd te zijn aan de kabels laat hij een paar klimmers zien hoe goed hij met alleen zijn handen aan de kabels kan hangen, zijn voeten ergens onder hem in het luchtledige bungelend. “Niemand zal mij missen als ik dood ben!” roept hij naar boven. Erg verantwoord is het niet, maar Tarzan droeg ook geen helm en tuigje toen hij aan de lianen door de jungle slingerde.

Onze weg vervolgt zich over smalle paadjes met aan de ene kant een kleine waterval en aan de andere kant een niet ongevaarlijke afgrond. Veel tijd om ons daaraan te vergapen is er echter niet, want de touwbrug wacht op ons. De digitale camera’s werden vergeefs tevoorschijn gehaald, want iedereen haalde veilig de overkant, waarna we ons over smalle paadjes en gladde rotsen een weg naar boven banen. Genietend van het uitzicht op de bergen van Italië houden we stil bij een soort afgrond, waar een grote stalen kabel ons uitzicht belemmert. Het blijkt dat we geacht worden om aan die kabel naar beneden te roetsjen. Roberto gaat ons voor, en als hij ongedeerd de grond een meter of dertig onder ons bereikt, durft iedereen zich wel door zijn collega aan de kabel te laten bevestigen om met een aardige vaart langs de rotswanden te schampen.

Hoewel de afgelegde afstand nog niet eens in de buurt komt van een flinke boswandeling, stroomden de zweetdruppels nadien onder de felrode helmen uit. Een middagje tarzaning kun je zo intensief maken als je maar wilt, met zo veel of zo weinig klimmomenten als je maar wil. Omdat onze groep vrij groot was, wordt er aardig wat tijd verloren aan het wachten tot iedereen beneden of boven is aangekomen. Met een kleiner gezelschap ligt dat natuurlijk anders, maar een stevige tarzaningtocht neemt toch gauw minstens drie uur in beslag. Een aanrader voor iedereen die een actieve dagbesteding zoekt, maar niet te veel van hetzelfde verlangt. De pittige afwisseling van klettersteigen, abseilen en meer staan garant voor een inspannende, maar vooral indrukwekkende en ontzettend leuke tocht, inclusief zweterig lichaam achteraf.