Marjolein Knuit

Tag: televisie

Een les over leverworst: Keuringsdienst van Waarde in de klas

kvw

De Keuringsdienst van Waarde ontrafelt de geheimen achter alledaagse producten uit de supermarkt. Want waarom kost leverworst maar 62 cent, en hoe wordt tonijn eigenlijk gevangen? Dat levert hele leuke en leerzame televisie op waarvan wij bij Schooltv dachten: dat is leuk voor het voortgezet onderwijs!

Hapklaar lesmateriaal

Net als Nieuwsuur, Andere Tijden en Tegenlicht wordt de Keuringsdienst van Waarde nu ook bewerkt voor in de klas. En het leukste is: dat mag ik doen. Uit alle afleveringen van de Keuringsdienst zoek ik de afleveringen die de meeste raakvlakken hebben met het onderwijs, vaak voor de vakken aardrijkskunde, economie en maatschappijleer. Ik schrijf een nieuwe voice-over (het inspreken laat ik aan iemand anders over) en kort de aflevering in tot een hapklaar brokje lesmateriaal. En ik maak er ook werkbladen bij met vragen en opdrachten. Over hapklaar gesproken.

Angorakonijnenfabrieken

Het is erg leuk om in het enorme archief van de Keuringsdienst te grasduinen, die over echt bijna alles een aflevering heeft: van bevergeil tot ossenstaart en potgrond. De Keuringsdienst komt zo op bijzondere plekken, en het is super dat we die angorakonijnenfabrieken en bananenplantages op deze manier in de klas kunnen brengen. Alle afleveringen van Keuringsdienst van Waarde in de klas zijn te bekijken op de website van Schooltv.

De grote verhuizing

Wat? Een Brits televisieprogramma
Waarom wordt dat in Nederland uitgezonden? Omdat het leuk is

Woonprogramma’s zijn meestal alleen maar interessant voor de mensen die er zelf in zitten. Zij hopen na afloop van de aflevering van drie kwartier een huis te hebben, jij niet. Hoe anders is dat bij het Britse programma De grote verhuizing, met presentatoren slash bemiddelaars slash secret lovers (vermoed ik) Kirsty en Phil. Als het niet altijd zou regenen in Groot-Brittannië zou je er bijna zelf willen gaan wonen.

In ‘De grote verhuizing’ gaan twee presentatoren samen met stelletjes op zoek naar een geschikt huis. Tot zover niet verrassend. Maar Groot-Brittannië zou Groot-Brittannië niet zijn als er tussen de potentiële huizen geen 17e-eeuwse kasteeltjes, boerderijtjes en landhuizen zouden zitten. En dat voor prijzen waarvoor je in Nederland misschien een studio in Utrecht Overvecht koopt.

In Nederland hebben we ook zo’n soort programma,‘Huizenjacht’. Net als ‘De grote verhuizing’wordt dit uitgezonden door SBS6. Maar in tegenstelling tot het Britse programma, is ‘Huizenjacht’ voorspelbaar, zit het vol met makelaarspraatjes en wordt er vooral gezocht naar nieuwbouwhuizen in Veenendaal en tweekamerappartementjes in Apeldoorn. Boring! Maarja, er staan in Nederland nou eenmaal niet zo veel 17e-eeuwse kasteeltjes, boerderijtjes en landhuizen te koop. Dus kijken we mee met stelletjes die drie grijzemuizenhuizen bezichtigen die aan hun belangrijkste eisen voldoen. Bijvoorbeeld dat er een dak op zit. Ze krijgen een rondleiding door het huis, vinden alles mooi en aan het einde drinken ze altijd champagne, ook al weet niemand of er ook daadwerkelijk een huis gekocht gaat worden.

Dat is juist wat ‘De grote verhuizing’ zo spannend maakt: er wordt bijna altijd wat gekocht. Want er is altijd wel iemand zwanger of zijn huis uit gezet waardoor het vinden van een nieuw huis urgente business is. Kirsty en Phil zijn druk aan het bellen, Kirsty en Phil hangen flyers op, Kirsty geeft Phil een pets op zijn Britse kontje. En als er uiteindelijk een keus gemaakt is, ben je als kijker getuige van het spannende moment waar Kirsty en Phil samen met de woningzoekenden in de pub op het telefoontje van de makelaar wachten met het verlossende woord: is het bod geaccepteerd?

Zo dichtbij komt het kopen van een huis in een tv-programma zelden. Bij ‘Huizenjacht’ in elk geval niet. Maar het grootste pluspunt van ‘De grote verhuizing’ is dat je als kijker niet het gevoel krijgt dat het programma al een zoektocht heeft uitgestippeld die alleen nog moet worden afgelegd. Er is ruimte voor spontaniteit en de woningzoekende zijn mensen van vlees en bloed, geen figuranten in het door de zender bedachte format. Ik wou dat ik een huis zocht in Groot-Brittannië.

Omroep Maxim

Wat? Een VPRO-programma
Waarom? Omdat het briljante televisie is!
Wanneer? Donderdagavond laat op Nederland 3

Denk je dat alles wel zo’n beetje gedaan is op televisiegebied, zie je ineens een aflevering van Omroep Maxim. Ik was na seizoen 1 al fan, maar ook in het tweede seizoen dat nu wordt uitgezonden is Maxim Hartman weer lekker op dreef.

Omroep Maxim profileert zich als 100% BN’er-vrij en ‘absurd anders’. En dat klopt wel zo’n beetje. Het is lastig om een accurate beschrijving van Omroep Maxim te geven. Sterker nog, op de website staat: ‘een aflevering van Omroep Maxim is door de hoogassociatieve montage en chaotische structuur onmogelijk samen te vatten dan wel na te vertellen’. Maar ik kan het in ieder geval proberen.

Maxim Hartman (je weet wel, van Rembo & Rembo) maakt Man bijt Hond-achtige reportages over totaal niet-urgente onderwerpen, zoals groepsverkrachting bij eenden. Ook gaat hij zonder duidelijke aanleiding langs bij bijvoorbeeld een quiltclubje, een cactuskwekerij en een wannabe-zangeresje. Die reportages zijn opgeknipt in fragmenten die worden afgewisseld met bijvoorbeeld filmpjes van dansende vrouwtjes, Amerikaanse seksuele voorlichtingsvideo’s en instructiefilmpjes voor reddend zwemmen.

Het programma krijgt regelmatig de kritiek dat Maxim mensen in de zeik zet. In feite doen ze dat helemaal zelf, want een troubadour die Geertrude heet is vanzichzelf al grappig. Maar natuurlijk helpt Maxim ze een handje door domme vragen te stellen en in beeld allerlei regie-aanwijzingen te geven. In de montage gooit een kleurenblinde pensionado daar nog even een paar psychedelisch vormgegeven titeltjes overheen en klaar is Maxim.

In het tweede seizoen introduceert Maxim de rubriek ‘Trendy shit’, waarin hij nieuwe trends demonstreert. Shetland ponywalking bijvoorbeeld. En er zijn ook tv-spelletjes. Met mensen die geoefend hebben voor iets als Lingo en dan terechtkomen in ‘ComplimentjesTV’ of ‘De tijd tikt’. En vervolgens meedoen met een potje ‘een minuut lang op de schaakklok drukken’.

Helaas komt er na dit seizoen een einde aan deze epische vorm van televisie. Ondanks het gebrek aan inhoud heb ik na het kijken van Omroep Maxim altijd het gevoel dat mijn leven weer een beetje verrijkt is. Dus iedereen met gevoel voor humor en zonder scrupules jegens  de Publieke Omroep: kijk Omroep Maxim, nu het nog kan!

Vertrutting op tv

Het Kweetniet-syndroom

The artist formerly known as Meneer Kaktus, oftewel Peter Jan Rens, vindt dat de Nederlandse televisie aan het vertrutten is. Terwijl het van mij juist wel wat minder mag met al die porno op TMF die voor videoclips moet doorgaan, gescheld in soaps en geweld in tekenfilms. Maar mister Haribo heeft wel een punt.

Men neme een boksring, 50 ADHD-kindertjes (maar dat bestond toen nog niet) en drie knotsgekke presentatoren. Voila, De grote meneer Kaktus show in een notendop. Kweetniet applaudisseerde door met zijn hand op zijn voet te slaan en mevrouw Stemband liep rondjes terwijl ze heel hard riep: ‘de tweede rooooonde, de tweede roooonde!’. Zie je het weer voor je? Lees meer

Van smurfenlied tot blotebillendans

shin_chan_z1De tekenfilm in verandering

Een klein Japans jongetje dat zijn moeder uitscheldt voor dinosaurus en een pratende spons die op de bodem van de oceaan hamburgers bakt in het plaatsje Bikinibroek. Is dat humor? Miljoenen Nederlandse kinderen vinden van wel. Ouders zijn minder enthousiast over tekenfilms waarin lompe opmerkingen en gedragingen over het scherm vliegen. De populariteit van Shin Chan, Totally Spies en Pokémon is niettemin enorm en lijkt met geen kijkverbod te bestrijden. De tijd dat kinderen ademloos naar De smurfen en Tom & Jerry keken, is voorbij: de tekenfilm wordt steeds brutaler.

Wat in 1928 zo onschuldig begon met een piepende Mickey Mouse die in zwart-wit over het scherm danste, is anno 2005 ontwikkeld tot een van de meest succesvolle televisiegenres. Nadat Walt Disney in de vorige eeuw de eerste tekenfilmfiguurtjes ter wereld bracht, is er veel veranderd aan de tekenfilm. Onschuldige pratende muizen, eenden en honden maakten plaats voor pratende robots en imperialistische buitenaardse wezens. De tekenfilm heeft zich ondertussen stevig geworteld in het televisieaanbod. Zo’n tien jaar geleden was dat geen probleem, maar nu Barbapa en Calimero zijn vervangen door Dragonball Z en  Yu Gi Oh, moeten de tekenfilmzenders de verdediging in. Lees meer

Big Brother op een onbewoond eiland

Expeditie Robinson en Terra Incognita

Met het krieken van de dag slenteren een paar jonge mensen met schelpenkettingen om hun nek en zakdoeken om het hoofd langs de branding van een tot voor kort onbewoond eiland, op zoek naar visjes in het zelfgemaakte net, een toevallig aangespoelde schildpad of iets anders dat tot voedsel kan dienen.

Tot afgelopen weekend behoorde dit scenario toe aan het realityprogramma Expeditie Robinson, pioneer op het gebied van Big Brother op een onbewoond eiland. Met het verhuizen van dit inmiddels vijf jaar lopende en succesvolle programma van Net 5 naar Talpa, moest Net 5 echter op zoek naar een nieuwe publiekstrekker waarbij deelnemers met ongewassen haren en zandkorrels op plekken waar je ze liever niet wilt hebben de strijd met elkaar aangaan. Dat is gelukt in de vorm van Terra Incognita, een programma dat op het eerste gezicht een slap aftreksel lijkt van Expeditie Robinson. Niets is minder waar; er bestaan meer verschillen tussen de twee programma’s dan alleen de eilanden waar het zich afspeelt. Lees meer